phyrosun_DSC2177

Στο παλιό βυρσοδεψείο του Ελαιώνα η βροχή έχει πυκνώσει και χτυπάει τα τζάμια και τα εσωτερικά μπαλκόνια του κτιρίου. Ο μεγάλος κενός χώρος στον πρώτο όροφο, με τις τυχαίες εξέδρες, τους ψηλούς φωτισμούς, και τους διάσπαρτους πυροσβεστήρες, υποβάλλει τον τόνο της συζήτησης μου με τον Phyrosun, έναν από τους τολμηρούς πλέι μέικερ της ελληνικής χιπ χοπ. Ο Phyro, όπως τον φωνάζουν οι φίλοι, έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του στον χώρο της χιπ χοπ εδώ και 17 χρόνια σε ανοιχτά μικρόφωνα, χαράσσοντας μια μουσική πορεία παράλληλη με την ιδιότητά του ως μπασκετμπολίστα σε διάφορες ομάδες της Αττικής. Για τον Phyro το μπάσκετ με το χιπ χοπ είναι κουλτούρες αλληλένδετες, με τον ρυθμό εγγεγραμμένο στο DNA τους. «Ένας αγώνας μπάσκετ θυμίζει αρκετά ένα κομμάτι ραπ. Και στα δύο υπάρχει έντονος ρυθμός και στα δύο γίνονται battles», μου εξηγεί κοιτώντας με κατάματα να βεβαιωθεί ότι αντιλαμβάνομαι τις αναλογίες. «Ξέρεις, σε μας τους ράπερ μας αρέσει να ψάχνουμε να δούμε ποιος είναι ο καλύτερος, είναι ωραίο αυτό το παιχνίδι. Δεν πρόκειται για κόντρα αλλά για άμιλλα. Αν δεν το κάνεις με ευγενή άμιλλα δεν πρόκειται να εξελιχθείς ως μουσικός, θα μείνεις πάντα κολλημένος».

Tα τραγούδια του Phyrosun έχουν ακουστεί σε κάθε στέκι, από τις αμερικάνικες λέσχες του Ελληνικού και τα αφρικάνικα κλαμπ της Πατησίων μέχρι σε διαλείμματα αγώνων μπάσκετ, mainstream clubs και βραδινές τηλεοπτικές εκπομπές. Είναι συνήθως πυρωμένες ρίμες, μελωδικό ραπ ή βολές μετά από κόντρες με άλλους ράπερς που κατέληξαν σε φάουλ. Δεν είναι άλλωστε λίγες φορές που βρέθηκε κάποιος ράπερ να ξεκινήσει beef (=μάχη με στίχους) με τον Phyro. Αφορμή η επιλογή του να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό, να ντύσει το στίχο με εικόνα ή να ‘μπει στα σαλόνια’, όπως έχουν πει. «Όταν ξεκινήσαμε το ραπ θέλαμε να κάνουμε πράγματα που δεν είχαν γίνει ξανά», μου εξήγησε ο Phyro. «Ήμασταν ανοιχτοί σε νέες ευκαιρίες και αυτό παρεξηγήθηκε. Μας κόλλησαν την ταμπέλα του ‘εμπορικού ράπερ’ και μας κράξανε γιατί θέλαμε να δώσουμε κάτι καινούριο στην σκηνή. Αυτοί οι τύποι, λίγα χρόνια αργότερα κάνανε κωλοτούμπα για να κυνηγήσουν τα φράγκα και τους είδαμε να κάνουν τα χειρότερα καραγκιοζιλίκια».

phyrosun_DSC2192phyrosun_DSC2199

«Ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική σε κλαμπς που κανένα παιδάκι δεν θα πήγαινε σήμερα να διασκεδάσει. Μιλάμε για μαγαζιά στην Κυψέλη, την Κολιάτσου και την πλατεία Αμερικής. Μικρά μαγαζιά στα οποία έπαιζε DJ και μπροστά στη σιντιέρα περνούσε η κατσαρίδα. Η φάση ήταν κέντρο και μάλιστα μαγαζιά μεταναστών. Έλληνες δεν θα ‘βρισκες πολλούς. Έπαιζες μουσική και έβλεπες τα μπουκάλια να πετιούνται από την μια γωνιά του μαγαζιού στην άλλη. Υπήρχαν φορές που άραζε η κλούβα έξω από το κλαμπ και μάζευε όποιον έβγαινε έξω. Αυτό ήταν το στιλ της διασκέδασης μας τότε. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, γιατί μας παρεξήγησαν όταν μας είδαν να γινόμαστε πιο γνωστοί. Πίστεψαν ότι παίζουμε μουσική για τους χλιδάτους. Θα σου πω το εξής, η μουσική είναι για όλους, φτάνει να την κάνεις σωστά. Δεν χρειάζεται να κάνεις τα τραγούδια σου τραβεστί για να τα ακούσουν όλοι». Θα πήγαινες στα ίδια μαγαζιά σήμερα, τον ρωτώ; «Τώρα η φάση μου είναι διαφορετική. Παλιά πήγαινα για να περάσω καλά, τώρα θα πάω για να διασκεδάσω τον κόσμο. Έχει αλλάξει ο ρόλος. Αλλά θα πήγαινα δεν έχω θέμα. Οι άνθρωποι που έχουν τα μαγαζιά αυτά είναι φίλοι μου, μαζί μεγαλώσαμε».

Ο Phyrosun μεγάλωσε στην Καλλιθέα και πέρασε την εφηβεία του στο Ελληνικό. Εκεί ήταν που μυήθηκε τόσο στα μυστικά του μπάσκετ και την κουλτούρα της χιπ χοπ. «Στο Ελληνικό, λόγω της Αμερικάνικης βάσης, μπορούσες εκείνο τον καιρό να βρεις πολλούς Αμερικάνους. Με αυτούς ξεκίνησα να μαθαίνω τι σημαίνει το χιπ χοπ σε μια εποχή που δεν ήταν διαδεδομένο στην Ελλάδα. Θυμάμαι μαζευόμασταν, παίζαμε μπάσκετ –γιατί στο Ελληνικό είχε πολλές μπασκετοαλάνες- και ακούγαμε μουσική. Το χιπ χοπ ήταν ο κοινός τόπος για εμάς. Στην Ελλάδα δεν ξέραμε το χιπ χοπ. Ήρθε και έβαλε ξαφνικά ένα νέο ρυθμό στην ζωή μας. Εγώ μεγάλωσα με αυτό τον ρυθμό και ήταν σούπερ, μου έδωσε μια διέξοδο».

phyrosun_DSC2218 phyrosun_DSC2224phyrosun_DSC2242

Στις μπασκετοαλάνες του Ελληνικού ο Phyro ξεκίνησε μόνος και κατέληξε μέχρι σήμερα να γίνει μέλος οκτώ ομάδων. «Εκείνο τον καιρό ήμουν καινούριος και δεν είχα φίλους, οπότε ξεκίνησα με μια μπάλα και μια μπασκέτα. Την πρώτη φορά που έπαιξα μπάσκετ τρελάθηκα, το ερωτεύτηκα, είπα: ‘Αυτό είναι’. Μάλιστα, οι μπασκέτες που είχαν ήταν πιο κοντές και προσβάσιμες σε μικρά παιδιά, οπότε με βόλεψαν. Έμαθα να κάνω μπασίματα και σπασίματα, περνούσα ώρες ολόκληρες στο γήπεδο. Βέβαια, στην Ελλάδα προωθούν περισσότερο το ποδόσφαιρο και αυτό είναι λίγο άδικο γιατί το μπάσκετ έχει φέρει περισσότερες διακρίσεις στον χώρο τόσο εθνικά όσο και σε επίπεδο συλλόγων. Πιστεύω ότι είμαστε μπασκετοχώρα ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε».

Τα χρόνια που ο Phyro πέρασε στα γήπεδα άφησαν σημάδια πάνω του και τώρα που σκέφτεται σοβαρά να ξεκινήσει την προπονητική σε νέα παιδιά, ανατρέχει σε αυτά, να θυμηθεί τα δικά του πεσίματα και σηκώματα. «Τα σημάδια που βλέπεις είναι τραύματα από τον αθλητισμό και από διάφορες αταξίες που έκανα όταν ήμουν έφηβος. Όταν ξεκίνησα το μπάσκετ μου άρεσε να ανεβάζω την αδρεναλίνη και αυτό είχε ως συνέπεια κάποιες φορές να τραυματίζομαι. Έχω πέσει άπειρες φορές και έχω σκίσει τα πάντα, αλλά όλα αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα, είναι μέρος του πολέμου», λέει χαμογελώντας με νόημα, «τα σημάδια είναι καλό πράγμα γιατί σου θυμίζουν πράγματα. Υπάρχουν και τα σημάδια τα εσωτερικά. Και αυτά μένουνε, ξέρεις».

Δυόμισι χρόνια μετά το ‘Πύραμα’ την τελευταία δισκογραφική του δουλειά, ο Phyrosun επιστρέφει με ένα νέο LP από την Ιnflowence Muzik το οποίο αναμένουμε μέσα στο 2015. Ο ίδιος εξηγεί ότι η μουσική του παραμένει πιστή σε όσα έχει προσφέρει τόσα χρόνια «Ποτέ δεν έκανα απότομη στροφή στον ήχο μου. Πάντα είχα μεγάλη γκάμα στα τραγούδια μου, γι’ αυτό και στο νέο cd θα ακούσουν διάφορα στιλάκια και φρέσκα πράγματα με πολύ classy ήχους, είναι πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά. Αφήνω πάντα να περάσει καιρός μέχρι να νιώσω την ανάγκη να κάνω μια καινούρια δουλειά. Στο καινούριο δίσκο είναι εμφανείς οι αλλαγές. Ο ίδιος ο Phyro είναι διαφορετικός».

phyrosun_DSC2254 phyrosun_DSC2255phyrosun_DSC2258

Kαι πράγματι δεν είναι λίγα τα πράγματα που έχουν αλλάξει τελευταία στην ζωή του Phyro, με πρώτο και καλύτερο ένα μωρό στην οικογένεια, νεογέννητο ακόμα όταν κάναμε την συνέντευξη. «Σίγουρα κάτι τέτοιο σε αλλάζει και η στιγμή που κράτησα την κόρη μου για πρώτη φορά στα χέρια μου είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου», μου λέει χαρακτηριστικά. «Οι στόχοι όμως δεν αλλάζουν και επειδή η ζωή έχει απαιτήσεις, δεν σημαίνει ότι πρέπει να δώσουμε εύκολες λύσεις. Δεν μου αρέσουν οι εύκολες λύσεις σε όποια θέση και αν βρίσκομαι».

Περνώντας στο θέμα της κοινωνίας και της κρίσης, ρωτάω τον Phyro αν κρίνει σκόπιμο να μιλά για την κοινωνία και τα προβλήματά της στα τραγούδια του. «Είναι καθήκον να το κάνω αυτό. Πρέπει να μιλάς, να προβληματίζεις, να ενοχλείς. Και, μάλιστα, ενοχλήσεις σωστά, όχι στα ψέμματα. Σίγουρα, δεν πρέπει να αποπροσανατολίζεις τον κόσμο για δικά σου συμφέροντα. Το χιπ χοπ λέει την αλήθεια, μεγάλε. Το ραπ πάντα ψάχνει τρόπους να επιβιώσει αλλά το χιπ χοπ πρέπει πάντα να λέει την αλήθεια».

Και πώς είναι τελικά η κατάσταση στην Ελλάδα; «Η κατάσταση είναι δύσκολη και φοβάμαι ότι έχουμε να φάμε και άλλη κατρακύλα. Ελπίζω να μην συμβεί κάτι τέτοιο γιατί δεν θα μείνει κανένας νέος άνθρωπος στην Ελλάδα. Το ζήτημα είναι οι άνθρωποι που είμαστε στην χώρα να δουλέψουμε και να βάλουμε την μηχανή να λειτουργήσει γιατί από την πολλή ζάχαρη που φάγαμε στο παρελθόν, έχει κολλήσει το μηχάνημα. Ένα άλλο πράγμα που με προβληματίζει είναι ο εκφοβισμός. Έχουμε μάθε να φοβόμαστε τον διπλανό μας. Είμαστε πολύ φιλόξενη χώρα και δεν δικαιολογείται αυτός ο φόβος και η καχυποψία. Εγώ ξέρω τον σωστό Έλληνα τον φιλόξενο, τον εγκάρδιο, τον χαρούμενο. Εγώ αυτό τον Έλληνα θέλω να ξέρω και αυτός ο Έλληνας θέλω να λέω ότι είμαι».

phyrosun_DSC2287

Τελικά, τον ρωτώ κλείνοντας, θα μάθει μπάσκετ η μικρή ή θα αρχίσει πρώτα με τις ρίμες; «Θα μάθει ό,τι της αρέσει. Το κάθε παιδί που γεννιέται έχει ένα δικό του δρόμο να ακολουθήσει. Πολλοί γονείς έχουν όνειρα για τα παιδιά τους, που είναι όσα ήθελαν να κάνουν και δεν κατάφεραν. Να το χει δυνατό ο Θεός και ας αποφασίσει εκείνο».

http://www.phyrosun.com

https://www.facebook.com/phyrosunofficialpage

Eυχαριστούμε το Βυρσοδεψείο, Ορφέως 174, στον Βοτανικό για την φιλοξενία.