Η Κάτια Δημόπουλου ήταν για χρόνια διευθύντριά μου στο Marie Claire, μια πολύ όμορφη γυναίκα, με καλή αισθητική και κοφτερό μυαλό, από αυτές τις τυχερές της ζωής που σκέφτεσαι ότι κάποιο βύσμα έχουν με τον θεό και τους τα χάρισε όλα γενναιόδωρα. Αυτό που μου αρέσει όμως πιο πολύ με την Κάτια είναι ότι είναι ανήσυχη -πάει και έρχεται όπως η ουρά του αλόγου και ούτε στιγμή δεν ησυχάζει, σαν μια αόρατη μύγα πάντα να την παιδεύει και δεν κάθεται σε ησυχία, το όμορφο μυαλό της όλο κατεβάζει ιδέες. Τα μαντίλια της με ξάφνιασαν ευχάριστα. Την είχα αφήσει να γράφει ένα βιβλίο και πριν το ολοκληρώσει βρήκε τελικά τον τρόπο και διηγήθηκε ιστορίες μέσα από ένα κομμάτι μεταξωτό ύφασμα. Τα μαντίλια της είναι αλλιώτικα όπως και η ίδια και όταν μου ζήτησε να κάνω το μοντέλο της το ομολογώ όλη η ματαιοδοξία του 1,57 μου βρήκε έδαφος και ψήλωσα απότομα εκείνη την ημέρα.

joulie4

Πώς μια δημοσιογράφος αποφασίζει να γίνει «φουλαρο-μαντιλού»;
Χρειαζόμουν κάτι που να κάνει την καθημερινότητά μου δημιουργική. Τα μαντίλια, εκτός του ότι μου αρέσουν πολύ σαν αξεσουάρ, παρουσιάζουν το εξής ενδιαφέρον για εμένα: είναι μια προέκταση της δουλειάς που έκανα. Για χρόνια ασχολούμαι με την εικόνα και τη μόδα στα περιοδικά. Αυτό που έκανα με τις σελίδες ενός περιοδικού, το κάνω τώρα πάνω στο ύφασμα. Σκέφτομαι μια ιδέα και συνεργάζομαι με φωτογράφους, καλλιτέχνες και γραφίστες για να τη δω να πραγματοποιείται.

Από τη δημοσιογραφία στην επιχειρηματικότητα, πόσο δύσκολη η διαδρομή;
Δύσκολη είναι η απόφαση να κάνεις το ένα εκτός του άλλου. Όμως ένας δημοσιογράφος που διευθύνει περιοδικά επί χρόνια είναι αναγκαστικά μυημένος στο επιχειρείν. Το δύσκολο ήταν να πω πως δεν θα κάνω περιοδικά, αλλά φουλάρια. Το επιχειρείν πάντα είναι δύσκολο και στους δύο τομείς.

joulie3

Τα μαντίλια σου τι ιστορίες αφηγούνται;
Τα μαντίλια της πρώτης συλλογής είναι το κλείσιμο μια καλοκαιρινής μέρας, τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος ακριβώς την ώρα που πέφτει ο ήλιος και καθόμαστε στη παραλία, πίνουμε κοκτέιλ ή κάνουμε βόλτες πάνω-κάτω στην αμμουδιά ή είμαστε ακόμα μέσα στο νερό. Λένε τις ιστορίες των ευτυχισμένων καλοκαιρινών στιγμών. Η καινούργια συλλογή διηγείται την ιστορία της επιθυμίας αλλά και την έλξη μαζί με το φόβο του να χάνεσαι μέσα στη φύση.

Πόσες αποτυχημένες προσπάθειες έγιναν πριν το τελικό προϊόν;
Απέτυχε η προσπάθεια να κατασκευάζονται στην Ελλάδα παρότι το δοκίμασα με πείσμα επί μήνες. Ένιωθα εντελώς χαμένη στην μετάφραση.

Ένα μαντίλι με πόσους τρόπους μπορούμε να το φορέσουμε;
Ανεξάντλητη φαντασία, άπειροι τρόποι, μικρή φαντασία λιγότεροι τρόποι. Τα Peplos είναι σε μεγάλη διάσταση για να παίζεις μαζί τους χωρίς περιορισμούς. Στο κεφάλι, στο λαιμό, στους ώμους, τυλιγμένα γύρω από το σώμα, σαν παρεό, σαν ομπρέλες για τον ήλιο του καλοκαιριού, σαν ριχτάρια, σαν πίνακες στους τοίχους, για να παίζεις τυφλόμυγα, για να παίζεις ερωτικά παιχνίδια, για να δένεις το γάϊδαρό σου έτσι ώστε να μπορεί να φύγει εύκολα, για να κυνηγάς πεταλούδες, για να κουβαλάς φρούτα και λουλούδια, για να αποτυπώνεις πάνω τους φιλιά, ξέρω και εγώ; Είναι κι αυτό με τα μεταξωτά μαντήλια που περνάνε μέσα από ένα δαχτυλίδι ενώ είναι πολύ ανθεκτικά στις ταλαιπωρίες, οπότε μπορεί κανείς να είναι ατρόμητος μαζί τους και να σκεφτεί και άλλα κόλπα.

joulie1joulie2

Χαιρέτισες ποτέ κάποιον με ένα μαντίλι;
Ναι, αμέ. Και μάλιστα γύρισε πίσω.

Τα φουλάρια σου είναι μεταξωτά, ένα είδος πολυτελείας σε καιρούς κρίσης, κατηγορήθηκες γι’ αυτό;
Τίποτα δεν συγκρίνεται με την εκτύπωση στο μετάξι. Είναι ένα είδος που δεν ανήκει στις εφήμερες πολυτέλειες. Ένα μεταξωτό μαντήλι κρατάει για πάντα. Έχω πολλά που ανήκαν στις προηγούμενες γενιές της ευρύτερης οικογένειάς μου και είναι στην ίδια κατάσταση που ήταν όταν φτιάχτηκαν. Πες μου τώρα ότι θα αρχίσουμε να κατηγορούμε και το μετάξι. Ούτε που μου πέρασε από το μυαλό.

Πόσο δύσκολη είναι αυτή σου η κίνησή σου να ξεκινήσεις κάτι μέσα στη κρίση;
Ήταν πιο δύσκολο το να μην ξεκινήσω κάτι μέσα στην κρίση. Η αδράνεια και η στασιμότητα δημιουργούν υπαρξιακή ασφυξία. Το ξεκίνησα πολύ συντηρητικά και χωρίς μεγάλα ρίσκα. Το πάω σκαλί-σκαλί και δεν αισθάνομαι αγχωμένη γιατί δεν έχω πάρει ένα μεγάλο οικονομικό ρίσκο.

Τα μαντίλια σου σε ποιους απευθύνονται; Και σε τι ηλικίες;
Απευθύνονται σε ανθρώπους τρυφερούς, ρομαντικούς, ακόμα και αγριορομαντικούς που τους αρέσουν τα παιχνίδια, η μόδα και που έχουν καλή σχέση με το σώμα τους. Που τους αρέσουν τα χάδια, το σεξ, η εικόνα τους στον καθρέφτη, που έχουν ευαίσθητα ακροδάχτυλα και λαιμούς για φίλημα. Χα χα! Ξέρω κι εγώ; τι σου λέω τώρα. Σίγουρα απευθύνονται σε όσους θέλουν να φοράνε κάτι μοναδικό που δεν το φοράνε και χιλιάδες άλλοι στον πλανήτη. Και σίγουρα απευθύνονται σε ανθρώπους που τους αρέσει η τέχνη.

Είναι εξαγώγιμο προϊόν τα μαντίλια;
Α, ναι, απολύτως. Και με αυτό κατά νου ξεκίνησα την εταιρεία, επειδή τα φουλάρια είναι ένα αξεσουάρ με φανατικούς θιασώτες σε όλο τον κόσμο. Η Peplos έχει ήδη πελάτες από μέρη όπως η Αμερική και η Αγγλία και η Γερμανία και η Ρωσία. Ένα ηλιοβασίλεμα της Peplos έχει φτάσει στη Νέα Ζηλανδία. Εξάλλου τα φουλάρια είναι σαν τα μαγικά χαλιά. Πετάνε.

joulie6joulie7

Πόσο δύσκολο είναι να συστήσεις μια εταιρεία;
Ε, όχι και τόσο τώρα πια. Έχει απλοποιηθεί αρκετά η γραφειοκρατία και επίσης η δημιουργία των εταιρειών ΙΚΕ είναι πολύ βοηθητική για όσους θέλουν να ξεκινήσουν κάτι μικρό.

Μετά τα μαντίλια τι ακολουθεί;
Ξεκίνησα να σχεδιάζω υφάσματα πάνω στις σειρές των μαντηλιών και θα φτιάξουμε λίγα σχέδια για ρούχα. Πολύ λίγα αλλά πολύ όμορφα, σαν μπιζού και ευκολοφόρετα σαν μαντίλια.

Με τη δημοσιογραφία τέλειωσες;
Ξέρω κι εγώ; Έτσι μοιάζει. Αλλά για τις παλιές μεγάλες αγάπες δε λέμε βαριά λόγια γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα επανέλθουν.

Σ’ αρέσει να βλέπεις στο δρόμο ανθρώπους να φοράνε τα μαντίλια σου ;
Τρελαίνομαι από τη χαρά μου. Και όταν μου στέλνουν φωτογραφίες από μακρινά μέρη που φοράνε τα φουλάρια, χαίρομαι πάρα πολύ. Είναι σα να μου στέλνουν δώρο. Μεγάλη χαρά.

Πόσο αυστηρή είσαι με τον εαυτό σου;
Δεν είμαι και τόσο πια. Κάνω ασκήσεις ελαφράδας. Θέλω να είμαι σαν μεταξωτό μαντίλι στον άνεμο. Συμπαγής, ολόκληρη, με σαφές περίγραμμα και περιεχόμενο αλλά ανάλαφρη και ευέλικτη. Μου πήρε χρόνια, αλλά είμαι σε καλό δρόμο.

Γιατί διαλέγεις καθημερινούς ανθρώπους να φοράνε τα μαντίλια σου και δεν χρησιμοποιείς μοντέλα;
Γιατί έχω όμορφες φίλες που έχουν στυλ και αγαπιόμαστε και αυτό είναι καλύτερο από το να έχω μοντέλα.

Τι εύχεσαι στον εαυτό για το μέλλον;
Αυτό που ευχόμουν όταν ήμουν στα δεκαεπτά συν ένα ακόμα. Να μην πλήξω ποτέ. Και να γεράσω.

http://peplosideas.com/

Processed with VSCOcam with c1 preset

Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη
Φωτογραφίες: Νικόλας Μάστορας