Η Ρομίνα ήξερε από κοριτσάκι ότι είχε μια κλήση στις φιγούρες. Το όνειρό της από πολύ μικρή ήταν να ασχοληθεί με το χορό. Αυτός ήταν ο λόγος που ήρθε από την Κύπρο στην Αθήνα, για να την παλέψει και να καταφέρει να το κάνει πραγματικότητα. «Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το κατακτήσεις», ισχυρίζεται. «Ακόμα και σε μια Ελλάδα που συνεχώς πληγώνει τα παιδιά της». Και είναι σίγουρη ότι το έχει σχεδόν κατακτήσει.

xor xor_7 xor_4

«Στην Ελλάδα υπήρξαν ευκαιρίες» λέει, «ειδικά αν το μέτρο σύγκρισης είναι η Κύπρος». «Είχα έρθει για να σπουδάσω μπαλέτο και ήθελα μετέπειτα να ασχοληθώ και με κάτι πιο μοντέρνο. Σε σύγκριση με το παρελθόν οι ευκαιρίες είναι πιο λίγες, όπως και τα χρήματα, αλλά οι εμπειρίες είναι αυτές που μετρούν. Προς το παρόν το κυνηγάω… Εμπνέομαι από πολλά πράγματα. Από εκφράσεις ανθρώπων, από κινήσεις που βλέπω στην καθημερινότητά μου, από συζητήσεις με φίλους, από τραγούδια -που είναι και το σημαντικότερο για το χορό. Ένας χορευτής πρέπει να έχει το γνώθι σαυτόν. Όταν αποφασίσει κανείς να το κάνει επάγγελμα το κάνει κυρίως για το πάθος, ίσως και για το ψώνιο. Όταν ξεκίνησα να σπουδάζω χορό ήξερα ότι δεν θα γινόμουν ποτέ πλούσια. Το αίσθημα να χορεύω στην σκηνή με καθιστά πλήρη, όμως, κυρίως πλούσια μέσα μου. και στο ερώτημα «δόξα ή πλούτη;» θα επέλεγα δόξα!
Έχω θυσιάσει τα πάντα για το χορό. Τον προσωπικό μου χρόνο, για να μπορέσω να ασχολούμαι με αυτό . Είμαι μακριά από αγαπημένους μου ανθρώπους, τους γονείς μου και τους φίλους μου -αυτό είναι το μόνο πράγμα που με θλίβει και θα ευχόμουν να ήταν διαφορετικές οι καταστάσεις. Πέρασα πολλές δυσκολίες με το χορό, πολλές φορές με έχουν απορρίψει, αλλά δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να προσπαθώ, το οφείλω στον εαυτό μου αλλά και στους ανθρώπους μου, οι οποίοι είναι και η δύναμη μου .
Ο έρωτας είναι κινητήρια δύναμη, αλλά χρόνος μου είναι πολύ περιορισμένος για να τον αφιερώσω σε κάποιον άνθρωπο αυτή τη στιγμή. Για κανένα λόγο δεν θα άφηνα το πάθος μου, ειδικά για κάποιον άντρα. Βασικά, εάν υπάρξει άνθρωπος στη ζωή μου που θα μου ζητήσει να επιλέξω, μάλλον δεν θα με αγαπά πραγματικά.
Τα όνειρά μου παλιότερα ήταν πιο πολλά, ήθελα να φτάσω πιο ψηλά. Μετά την ενηλικίωσή μου κατάλαβα πόσο σκληρή είναι η ζωή. Χωρίς να περιμένω κάτι αύριο, δράττω το σήμερα και ελπίζω για το καλύτερο μέλλον. Ίσως εάν ήμουν σε κάποια άλλη χώρα να ήμουν σίγουρα πιο αισιόδοξη, αλλά προς το παρόν θα μείνω στην Ελλάδα για να εισπράξω όσες πιο πολλές εμπειρίες μπορώ .Φαντασμαγορικό το εξωτερικό, αλλά άλλη η χάρη του ντόπιου».

xor_6 xor_3 xor_2 xor_1

Κείμενο: Χρήστος Θεοφάνους
Φωτογραφίες: Μάνος Χρυσοβέργης