photo(111)

Κάθε φέτος και χειρότερα; Βλέποντας τις φωτογραφίες από τις φετινές κραιπάλες των Άγγλων στην υποδοχή της νέας χρονιάς απορείς για το λόγο που γίνεται τόσος ντόρος στα αγγλικά Μέσα αφού είναι εντελώς ίδιες με τις περσινές και τις προπέρσινες και της δεκαετίας του ’90 και στα ’00s και φαντάζομαι κι ακόμα πιο πίσω. Είναι ένα ρεπορτάζ κλισέ, όπως και οι εγχώριοι κώλοι και τα ξεροψημένα σώματα στις παραλίες και οι οδηγίες επιβίωσης από καύσωνα, απαράλλαχτο déjà vu κάθε καλοκαίρι.

Όποιος έχει ζήσει στην Αγγλία ή την έχει επισκεφτεί γιορτινές μέρες, όλο και κάποια ανάλογη σκηνή θα του έχει μείνει αξέχαστη.  Αυτό που μου είχε κάνει περισσότερη εντύπωση δεν ήταν ούτε τα ξερνοβολητά, ούτε οι μεθυσμένοι μέχρι αναισθησίας στα πεζοδρόμια και στις στάσεις των λεωφορείων, ήταν οι Αγγλίδες με τα στράπλες, τα μίνι και τα γυμνά πόδια, με μείον πέντε, λες και έβγαιναν τον Ιούλιο στο Φαληράκι. Έμπαιναν στο μαγαζί τουρτουρίζοντας και έβγαιναν μετά από μερικές ώρες υποβασταζόμενες για να ξεράσουν στο πεζοδρόμιο και να κλάψουν στον ώμο της φίλης τους, χωρίς να τις πειράζει καθόλου ο παγετός (τι σου κάνει το άτιμο το αλκοόλ).

Πάντα είχα την απορία αν πέθανε καμία από πνευμονία ή αν βρέθηκε το πρωί κοκαλωμένη από το ψύχος. Μάλλον η δίψα για αλκοόλ και για κραιπάλη τις έχει θωρακίσει με αντοχές superwoman. Στο κρύο μόνο, γιατί στο αλκοόλ δεν αντέχουν, έχουν απλά εξασκήσει το στομάχι και χωράει μεγαλύτερες ποσότητες από ενός νορμάλ ανθρώπου. Αν δεις πόσο γρήγορα κατεβάζει τις πάιντ ένας Άγγλος και πόσα ποτήρια μπορεί να πιεί σε ένα βράδυ, σε  πιάνει πανικός. Κι ενώ σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι ντούρασελ και αντέχουν όσα λίτρα κι αν κατεβάσουν, ξαφνικά καταρρέουν ή αρχίζουν τα δράματα.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Μία φορά με τον Άγγλο –παραλίγο- γαμπρό μου ψάχναμε σαράντα λεπτά μέσα στο κρύο για να βρούμε πού είχε παρκάρει το αυτοκίνητο [περνάγαμε από μπροστά του, του έλεγα «αυτό είναι» και μου έλεγε «no, it’s not mine» και άντε δωσ’ του ξανά κύκλους στις ερημιές του Milton Keynes –με είχε πάει από το απόγευμα για ένα ποτό και ήπιε τριάντα μπίρες, μερικές κοκτέιλ με πορτοκαλάδα!]. Όταν επιτέλους τον έπεισα να δοκιμάσει το κλειδί, μπήκαμε και κοιμηθήκαμε στα καθίσματα μέσα στην παγωνιά, επειδή δεν μπορούσε να θυμηθεί προς τα πού είναι το σπίτι τους [ούτε κι εγώ, και κανείς από όσους ρωτούσα δεν ήταν σε κατάσταση να μας δώσει πληροφορίες].

Ήταν η χειρότερη αλλαγή χρόνου που μπορώ να θυμηθώ και ευτυχώς που ήρθαν και μας βρήκαν λίγο πριν το ξημέρωμα (κι έφαγε απ’ τη φίλη του τις σφαλιάρες της ζωής του).

Έχω κι άλλα χειρότερα, αλλά το θέμα είναι οι μπίρες, παραβγήκε μεγάλη η εισαγωγή.

Δεν είμαι και μεγάλος φαν της μπίρας, δηλαδή αυτό το «πάρε μία μπίρα να πιείς ξεροσφύρι» ποτέ δεν το κατάλαβα –εκτός αν είναι Άγγλος, εκεί υπάρχει μία λογική, την έχουν στο DNA. Παρόλα αυτά, επειδή η ποικιλία από μπίρες που μπορείς να βρεις στην Αθήνα είναι πιο μεγάλη από ό,τι θα μπορούσες να φανταστείς, που σημαίνει ότι υπάρχει πολύς κόσμος που τις πίνει, και επειδή κάποιες έχουν ενδιαφέρον να τις δοκιμάσεις, ορίστε μία επιλογή από 7 που δεν είναι μόνο για τα γούστα των φανατικών της μπίρας:

photo 4 (2)Kloster Scheyern Helle Weisse
Γερμανική, «λευκή μπίρα» (ο αφρός είναι λευκός) από σιτάρι, αφιλτράριστη και «σαμπανιζέ»,  με φρουτώδη γεύση, με μυρωδιά μπανάνας και μελιού.  5,2% αλκοόλ.

photo 2Fruli
Βέλγικη μπίρα φράουλα. Λευκή μπίρα με χυμό φράουλας,  με πολύ δυνατή γεύση φράουλας, ξινόγλυκη και δροσιστική. Είναι πιο καλή απ’ ό,τι ακούγεται, αλλά δεν την πίνεις για μπίρα. Είναι περισσότερο σαν αναψυκτικό με αλκοόλ. 4,1%.

photo 3
Chimay Grande Réserve (Blue)
Μία από τις πιο ωραίες μπίρες που έχω δοκιμάσει, η καλύτερη από τις 7. Βελγική, με 9% αλκοόλ, με πολύ έντονα αρώματα φρούτων (μήλου, αχλαδιού) και πολύ γεμάτη γεύση που γίνεται καλύτερη με κάθε γουλιά, σκουρόχρωμη και δυνατή.

 

photo 2 (2)Augustiner Bräu Lagerbier Hell
Γερμανική μπίρα, επίσης πάρα πολύ καλή. Με απαλή γεύση αλλά δυνατά αρώματα, τόσο ευκολόπιοτη που μπορείς να πιεις σαν Άγγλος. Και αυτή με 5,2% αλκοόλ.

photo 3 (2) Belzebuth – extra forte
Δυνατή, αρκετά γλυκιά και από τις πολύ αγαπημένες μου, παρόλο που συνήθως δεν αρέσει στους πότες της μπίρας. Με αρώματα μήλου και λεμονιού, μικρή επίγευση, αλλά με 13% αλκοόλ είναι μια μπίρα που πίνεται πολύ εύκολα αλλά με προσοχή, γιατί ακόμα πιο εύκολα ζαλίζει.

photo 4 Ginger Beard Wychood Brewery
Αγγλική μπίρα με τζίντζερ, πικάντικη και δροσιστική, σαν τζιτζιμπίρα με αλκοόλ, που δεν είναι και για όλα τα γούστα. Έχει 4,2% αλκοόλ, και πάλι θυμίζει αναψυκτικό και  όχι μπίρα.

photo 1
Motörhead Bastards Lager Beer
Από την τριλογία των AC/DC, Iron Maiden και Motorhead, αυτή είναι μάλλον η καλύτερη. Δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά έχει ωραία ετικέτα.

[Όλες τις βρίσκεις στις κάβες της Αθήνας και εκτός από την Chimay Grande Réserve (Blue) που είναι μεγάλου μεγέθους και κοστίζει 8 ευρώ και κάτι, όλες οι υπόλοιπες τις βρίσκεις από 3 μέχρι 4,5 ευρώ].