Η Μαρία στα τριάντα δύο της χρόνια έχει ζήσει μεγάλους έρωτες, έχει καταφέρει να ξεσκαρτάρει τα κακά, να κρατήσει τα καλά της ζωής της και να βάλει σε τάξη όσα ονειρεύεται. Ζει σε ένα μικρό κρησφύγετο στο Λαγονήσι μαζί με την μικρή Μαλού. Πέρα από τις δυο της δουλειές σε κέντρο ψυχικής υγείας και σε ιατρείο, κάνει και μια τρίτη. «Κλείνεται» στην μικρή της αποθήκη όπου κατασκευάζει και μεταποιεί ό,τι χωράει ο νους σου.

DSCN3217

Στην ξύλινη φωλιά της, με υποδέχτηκε η Μαλού που κουνούσε χαρούμενη την ουρά της. «Από πού βγαίνει το Μαλού;» ρωτάω την Μαρία. «Έτσι με φώναζε η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή γιατί τα μαλλιά μου είναι αφάνα».

Η Μαρία γεμίζει δυο κούπες καφέ και μου εξιστορεί την ενδιαφέρουσα ιστορία της. «Έχω σπουδάσει νοσηλευτική χειρουργείου. Το εξάμηνο που πέρασα από τα χειρουργεία δεν σκεφτόμουν τίποτε άλλο. Δεν ξέρω πόσο splatter θα ακουστεί αυτό αλλά ήθελα από μικρή να γίνω γιατρός γιατί δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα φτάσω σε μια ηλικία και δεν θα ξέρω πώς είναι μέσα τα όργανά μου. Όταν είδα ανοιχτή καρδιά ήταν φοβερό. Κράτησε λίγο όλη αυτή η φάση και μου άφησε καλές αναμνήσεις χωρίς να προλάβω να ζήσω στην ρουτίνα αυτής της δουλειάς.

Όταν τέλειωσα τις σπουδές μου, ήξερα ότι θέλω να δουλέψω πολύ. Δούλεψα στο πρώτο κέντρο ψυχικής υγείας. Δεν ήξερα αν θα μου άρεσε αυτό αλλά μου άρεσε που μπήκα από την αρχή στα δύσκολα. Είδα επιληψίες, κρίσεις, ψυχοφάρμακα, πράγματα που δεν ήξερα και σιγά-σιγά αυτό με καθοδήγησε. Εδώ και δέκα χρόνια ασχολούμαι μόνο με την ψυχική υγεία. Είναι ένα επάγγελμα που απαιτεί κάθε κάμποσα χρόνια να κάνεις ένα διάλειμμα γιατί επιβαρύνεσαι. Χρειάζεσαι υποστήριξη όταν η δουλειά σου έχει να κάνει με άλλους ανθρώπους. Εγώ έχω υποστήριξη αλλά αυτό δεν αρκεί πάντα. Δεν είναι εύκολο να πας στην δουλειά και να είναι εκεί παιδιά που δεν αντιλαμβάνονται αν έχεις πονοκέφαλο, αν πενθείς κάποιον ή αν σε παράτησε ο γκόμενος. Το θέμα με τον αυτισμό είναι ότι τα παιδιά αυτά είναι κλεισμένα στον εαυτό τους και δεν μπορούν να σου ανταποδώσουν αυτά που τους δίνεις εσύ. Δεν μπορείς να τσακωθείς, να λογοφέρεις. Υπάρχει και πολλή έντονη απογοήτευση όταν τα παιδιά αυτά παλινδρομούν. Μπορούν σε μια μέρα να γυρίσουν δυο χρόνια πίσω. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να σε καταβάλλει πολύ έντονα. Τα παιδιά με σύνδρομο down μου έχουν χαρίσει τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της δουλειάς. Σε πνίγουν με την αγάπη τους, σου γεμίζουν την καρδιά.

DSCN3213

Στην Ελλάδα είμαστε τόσο πίσω σε αυτό τον τομέα. Δεν έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε ισότιμα αυτά τα παιδιά. Εμείς στο κέντρο μπουκάρουμε με τα παιδιά, μπαίνουμε στους χώρους με τσαμπουκά. Πάμε για καφέ, για μπόουλινγκ».

«Έχεις κουράγιο για προσωπική ζωή;». «Κοίτα τι γίνεται. Πρόκειται για μια δουλειά που δεν μπορείς να κάνεις μόνο βιοποριστικά αλλά δεν πρέπει και να ξεχνάς ότι αυτή είναι απλά η δουλειά σου. Θα ξυπνήσω στις δύο το βράδυ να συνοδεύσω ένα παιδί στο νοσοκομείο αλλά δεν είναι δυνατόν να πω πως το ευχαριστιέμαι αυτό. Το κάνω και ξέρω ότι η ανταμοιβή θα έρθει μετά».

Στην κουζίνα, η Μαρία έχει απλώσει τα υλικά και ξεκινάει να φτιάχνει την περίφημη φεγγαροσαλάτα της. «Δεν είμαι τόσο καλή στην μαγειρική όσο είμαι στις κατασκευές» μου λέει και γελάει. «Με τις κατασκευές άρχισα να ασχολούμαι από μικρή. Κάθε χρόνο άνοιγα ένα καινούργιο μαγαζί κάτω από την σκάλα του σπιτιού μας. Είχα ανθοπωλείο, βιβλιοπωλείο. Ήθελα να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου και να τα δίνω στον κόσμο. Κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να πάω σε μια σχολή design αλλά μετά σκέφτηκα ότι η νοσηλευτική είναι πιο σίγουρη. Είδα όμως ότι αυτό που έχεις μέσα σου κάποια στιγμή θα βγει. Έτσι, όταν κάποια βράδια της ζωής μου δεν μπορούσα να κοιμηθώ, ξεκίνησα να φτιάχνω πράγματα.

Δοκίμασα πολλά υλικά μέχρι να καταλήξω ότι θέλω να ασχοληθώ με το ξύλο. Μου αρέσει να το περιποιούμαι, να το βάφω, να το τρίβω. Μου αρέσει η χειρωνακτική κόπωση που έχει αυτή η δουλειά. Εξωτερικεύω πολλά συναισθήματα μέσα από τις κατασκευές. Αυτό που μου αρέσει σε αυτά που έχω και σε αυτά που φτιάχνω είναι η χρηστικότητά τους. Δεν μπορώ τη σκέτη διακόσμηση. Δεν μου αρέσει ένα σκέτο άγαλμα. Θέλω να το κάνω κρεμάστρα. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι κάτι που φαντάζομαι δεν μπορώ να το φτιάξω μόνη μου. Όπου ταξιδεύω δεν ψωνίζω ρούχα αλλά πορσελάνες, ξύλινα πράγματα. Μαζεύω από τον κήπο πλατανόφυλλα, καρπούς, καρύδια. Χρησιμοποιώ γενικά ό,τι βρίσκω».

DSCN3209

Η Μαρία με τρεις δουλειές μου λέει ότι δεν έχει ζήσει την κρίση. Λογικό. «Έχω καλό μισθό για την εποχή μας. Έχω μια δουλειά συμπληρωματική και άλλες δυο που είναι αγάπες μου. Δεν μπορώ να πω ότι έχω νιώσει την κρίση του να μην μπορείς να βγεις για ένα ποτό, να βάλεις βενζίνη, να κάνεις ένα δώρο. Η κρίση έχει τρομάξει τόσο πολύ τον κόσμο που έχει βάλει μαξιλαράκι έτσι ώστε αν χάσει την μια δουλειά, να πέσει σε μια άλλη. Ίσως για αυτό να μην μπορώ να αφήσω και καμία από τις τρεις δουλειές μου».

Τρώμε την φεγγαροσαλάτα και ένα τέλειο σαγανάκι γραβιέρας με μαρμελάδα. Ο καφές έχει γίνει κρασί και η Μαρία κάνει μια μικρή εκτίμηση της ζωής της. «Θα ήθελα να είναι πιο ρομαντική και πιο απλή η ζωή μου. Δεν μπορώ να πω ότι ζω όπως πρέπει για την ηλικία μου. Δούλευα από τότε που τελείωσα το σχολείο. Έχω δουλέψει σε δικηγορικό γραφείο, σε εταιρείες, σε καταστήματα, σε video club, έχω κάνει ιδιαίτερα, baby-sitting. Θα ήθελα να κάνω αυτά που κάνω και να έχω άλλο εικοσιτετράωρο για να διαβάζω βιβλία, να πίνω καφέ και να ακούω μουσική. θα ήθελα να ζω κάπου όπου να μπορώ να παίρνω το ποδήλατό μου, να βάζω στο καλάθι το σκυλί μου και να πηγαίνω για ψώνια. Ναι, θα κρυώσω. Ε και; Δεν θα πάθω τίποτα. Θα ήθελα να μείνω στα Χανιά. Ένα καλοκαίρι είχα πάει στην Μαγιόρκα και είχα δει πολύ ωραίες παραλίες. Το συναίσθημα όμως που μου δίνουν τα Φαλάσαρνα δεν μπορώ να πω ότι το βρήκα εκεί ούτε πουθενά αλλού».

Εύχομαι στην Μαρία μια ζωή γεμάτη σωματική και ψυχική υγεία, δημιουργίες και μια οικογένεια με τέσσερα ποδήλατα, κάτι που και η ίδια ονειρεύεται.

DSCN3207

Υλικά για την φεγγαροσαλάτα
Ρόκα
Σπανάκι
Μαρούλι
Ρόδι
Πράσινο μήλο
Προσούτο
Καρύδια
Ξινή μυζήθρα
Κριθαρένια παξιμάδια
Μέλι
Βαλσάμικο
Σουσάμι

Για το σαγανάκι γραβιέρας με μαρμελάδα
Αλεύρι
Αυγό
Νερό
Γραβιέρα
Μαρμελάδα άγριο κεράσι
Ελαιόλαδο
Σουσάμι
Βρέχουμε την γραβιέρα, την αλευρώνουμε, την βουτάμε στο αυγό, την ξανα-αλευρώνουμε και την τηγανίζουμε σε καυτό λάδι. Ταυτόχρονα ρίχνουμε και το σουσάμι. Στο τέλος, πασπασπίζουμε με μαρμελάδα.

DSCN3220DSCN3172 DSCN3177 DSCN3178DSCN319610893675_4949204583917_1976854724_n DSCN3187

https://www.facebook.com/charmsunder.themoon?fref=ts