Μια σειρά που ξεκίνησε ως πείραμα και μετεξελίχθηκε σε θεσμό. Ένα τηλεοπτικό φαινόμενο που κλείνει εκατομμύρια ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους για να απολαύσουν την ζωή του πανίσχυρου ζευγαριού, του Frank και της Claire Underwood. Κέβιν Σπέισι και Ρόμπιν Ράιτ καθηλώνουν με τις μοναδικές τους ερμηνείες τους πιστούς οπαδούς, ανάμεσα σε αυτούς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα και το ζεύγος Κλίντον. Αποφεύγοντας τα spoilers θα αναζητήσουμε τους λόγους που αρέσει τόσο πολύ το House of Cards. Γιατί  θεωρείται μια σειρά με κινηματογραφικές διαστάσεις που απεικονίζει την τηλεόραση του μέλλοντος; Ίντριγκες, δολοπλοκίες, αίμα και σπέρμα, διαπλεκόμενες σχέσεις πολιτικών και  δημοσιογράφων, μυθοπλασία που όμως θυμίζει έντονα την πραγματικότητα, είναι μερικά από τα υλικά της σειράς που ξεδιπλώνονται στις οθόνες μας, εθίζοντας όλο και περισσότερο το φανατικό κοινό της σειράς. Οι κυριότεροι λόγοι της επιτυχίας του HOC, είναι ότι για πρώτη φορά το «Netflix» έδωσε την δυνατότητα στους συνδρομητές του να μπορούν να δουν όλα τα επεισόδια μαζί, χωρίς εκείνο το κουραστικό εβδομαδιαίο ραντεβού. Το αποτέλεσμα ήταν να μην μπορείς να αντισταθείς και πολλές φορές να θες να ρουφήξεις  και τα 13 επεισόδια της κάθε σεζόν, μονομιάς ή έστω σε δύο μέρη. Επίσης, ο τηλεθεατής αναλαμβάνει την θέση του ‘παρατηρητή’ της ζωής του ισχυρού ζευγαριού Underwood που θέλει να αγγίξει και να κατακτήσει την πόρτα του Λευκού Οίκου. Έτσι παρακολουθούμε τους δύο πρωταγωνιστές να πορεύονται  χωρίς κανένα δισταγμό ή όριο ηθικής, χρησιμοποιώντας τα πιο βρώμικα μέσα και επιτυγχάνοντας μια ‘ιερή συμμαχία’ που τους οδηγεί μέχρι το ανώτατο αξίωμα. Η πιο σημαντική παράμετρος στο HOC είναι ότι όλοι αυτοί που το βλέπουν φανατικά αρέσκονται από την καθημερινότητα του ζευγαριού, θα ήθελαν να βρίσκονται στην θέση τους και λατρεύουν να απολαμβάνουν αυτά που πιθανόν γίνονται πίσω από τις κλειστές πόρτες της εξουσίας. Θα μπορούσε κανείς να γράψει πάρα πολλά για αυτή την σειρά, αλλά ας δούμε τις μας είπαν  τέσσερις δημοσιογράφοι, που ανήκουν στο φανατικό κοινό του House of Cards.

418485

Άρης Δημοκίδης, υπεύθυνος Lifo.gr
«Δεν θέλω να πω για την συναρπαστική υπόθεση, τους εξαιρετικούς ηθοποιούς, τη σκηνοθεσία και όλα αυτά. Θα σταθώ σε κάτι άλλο, αυτό που με πρωτοτράβηξε στη σειρά: Ότι κυκλοφορούσαν τα επεισόδια όλα μαζί, με τη μία. Όταν έβλεπα το Lost, παρακολουθούσα στην τηλεόραση κάθε Κυριακή το νέο επεισόδιο, με αποτέλεσμα στο ενδιάμεσο, επειδή περνούσαν 7 μέρες, να ξεχνάω όλα όσα είχαν συμβεί προηγουμένως (και ήταν και μπερδευτικά τα άτιμα). Και με το που τελείωνε ένα επεισόδιο και πέθαινα απ’ την αγωνία να δω τι θα συμβεί μετά, έπρεπε να περιμένω άλλη μία εβδομάδα.
Τότε αποφάσισα ότι θα κάνω υπομονή, θα αφήνω να τελειώνει μια σειρά, και μετά θα την βλέπω ολόκληρη, με τους δικούς μου ρυθμούς. Κι αυτό ήταν δύσκολο: συνέχεια μετρούσα πόσα επεισόδια έμεναν, πότε στην ευχή τελείωνε η προβολή της κάθε σειράς στην Αμερική ώστε να την έχω επιτέλους ολόκληρη, να την χαρώ όπως θέλω.
Το House of Cards ήταν η πρώτη σειρά που ξέρω που μου προσφέρθηκε αλλιώς: Με τη μία. Με το που ξεκινούσε η κάθε σεζόν, τελείωνε. Κι έτσι μία σεζόν την είδα μέσα σ’ ένα Παρασκευοσαββατοκύριακο, μια άλλη εντός δύο εβδομάδων – χωρίς καν να προλαβαίνω να μαθαίνω spoilers.
Η σειρά αυτή μοιάζει να φτιάχτηκε, εκτός των άλλων, για ανθρώπους σαν κι εμένα: Που τα θέλουν όλα, και που τα θέλουν τώρα».

vphbxqzbtdbhazumnq7v

Κώστας Μπουρούσης, δημοσιογράφος «Πρώτο Θέμα»
Αντιήρωες & παϊδάκια
«Εκλαϊκευμένος μακιαβελισμός σε 39 επεισόδια. Ή αλλιώς η ψυχαναγκαστικά ενορχηστρωμένη Σταυροφορία του Φράνσις Άντεργουντ για την κατάληψη του Λευκού Οίκου με κάθε θεμιτό, μα κυρίως αθέμιτο μέσο. Με σπονδές στο βωμό της κενοδοξίας που έφτασαν μέχρι και στη θυσία της αγαπημένης ένοχης απόλαυσής του: ενός πιάτου παϊδάκια στου Freddy’s. Ο Φρανκ (σε ελληνική μετάφραση ειλικρινής), το παιδί τζιμάνι από τη Νότια Καλιφόρνια μαζί με τη σύζυγό του Κλερ είναι οι αντιήρωες που κάθε εχέφρων τηλεθεατής όχι απλώς αγαπά να μισεί, αλλά μάλλον μισεί να αγαπά. Ο Κέβιν Σπέισι και η Ρόμπιν Ράιτ έγιναν οι ηθοποιοί που κατάφεραν με την υποκριτική μαστοριά τους να σμιλέψουν μέσα σε 39 ώρες τηλεοπτικού προϊόντος -όσο χοντρικά διαρκούν και οι τρεις σεζόν του «House of Cards»- δυο απεχθείς, ματαιόδοξους, ανηλεείς, ανήθικους, οριακά απάνθρωπους χαρακτήρες εθίζοντας το τηλεοπτικό κοινό σε ένα νέο είδος τηλεοπτικής αφήγησης -και κατακτώντας έκαστος από μία Χρυσή Σφαίρα Ερμηνείας. Η ξεχασμένη νουβέλα του Μάικλ Ντομπς που μεταφέρθηκε στην τηλεόραση το 1990 από το BBC έγινε το 2012 χάρη στο λούστρο της ευφυΐας του σκηνοθέτη Ντέιβιντ Φίντσερ το άρμα που ανήγαγε την on demand τηλεόραση του Netflix σε νέο, οικουμενικό λαϊκό κεκτημένο. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που η ταύτιση ενός νέου τρόπου διανομής ψυχαγωγικού υλικού -όχι ανά επεισόδιο αλλά ανά ολόκληρη σεζόν- με έναν αντισυμβατικό αλλά τόσο οικείο τελικά τρόπο αφήγησης μιας κοινότυπης ιστορίας επικράτησης και εξουσιομανίας ήταν τόσο τέλεια. Για την περίσταση ο Φρανκ απλώς θα μειδιούσε. Χαιρέκακα ηδονικός. Ή μήπως ηδονικά χαιρέκακος;».

Kevin-Spacey-House-of-Cards-Netflix

Ευθύμιος Σαββάκης δημοσιογράφος, Υποψ. Διδάκτωρ του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Α.Π.Θ.
«Μέσα σε μία εποχή που δείχνει να διψάει για καλές πολιτικές σειρές (όπως το Scandal), το remake του House of Cards, με τη συμμετοχή του Κέβιν Σπέισι και την υπογραφή του Ντέιβιντ Φίντσερ αποδεικνύει ότι ο κινηματογράφος μετακομίζει σιγά-  σιγά στην τηλεοπτική οθόνη, στους υπολογιστές και στις οθόνες του iPad. Από ερευνητικής άποψης το HOC είναι το κατάλληλο πεδίο για να πάρεις μία γεύση από τις σχέσεις αλληλεξάρτησης δημοσιογράφων – πολιτικών, από τις μακιαβελικές πρακτικές στην εξουσία και από τη μορφή που λαμβάνουν οι σύγχρονες σχέσεις. Τα θέματα αυτά, μεταξύ άλλων, εξετάζουμε σε πρόσφατη έρευνα που επιμελούμαστε σε συνεργασία με τη λέκτορα του Τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του Α.Π.Θ., Δήμητρα Δημητρακοπούλου και η οποία θα δημοσιευτεί σε συλλογικό τόμο για την πρόσληψη των αμερικανικών τηλεοπτικών σειρών από το ελληνικό κοινό.
Ιδιαίτερο ερευνητικό ενδιαφέρον έχει όμως και η περίπτωση του ίδιου του Netflix. Σε μία πραγματικότητα θέασης που επαναπροσδιορίζει τη θέση της στην παγκόσμια κοινότητα, το Netflix έχει καταφέρει να γίνει ο πρωταγωνιστής, καινοτομώντας με την πρακτική του να κάνει διαθέσιμα τα επεισόδια κάθε κύκλου την ίδια ημέρα. Ουσιαστικά, με μία έξυπνη κίνηση βάζει ένα τέλος στο παρωχημένο μοντέλο του «μαρτυρίου της σταγόνας», προσδίδοντας στον θεατή τον σεβασμό και τη δυναμική που αναζητά, για να βλέπει όποτε θέλει, αυτό που θέλει. Το είπε και ο πολυμήχανος Ted Sarandos, Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, σε μία συνέντευξή του στον «Guardian», «Δώσε στον κόσμο αυτό που θέλει χωρίς χρονοτριβή. Αυτή θα είναι η τηλεόραση του μέλλοντος»!

Kevin-Spacey-in-House-of-Cards-Season-2-Chapter-26

Άγγελος Κλειτσίκας, συντάκτης Avopolis.gr
«Το House Of Cards δεν είναι απλώς μια ακόμη καλή αμερικάνικη τηλεοπτική (ή καλύτερα διαδικτυακή) σειρά. Ήδη από τη πρώτη κιόλας σκηνή το γεγονός αυτό γίνεται εμφανές. Ο Kevin Spacey ή ο αδίστακτος Frank Underwood για να αρχίσουμε να μιλάμε με τις ορολογίες της σειράς,  απευθύνει το λόγο προς το κοινό αναγκάζοντάς μας να κοιτάξουμε πίσω από τη πλάτη μας για να σιγουρευτούμε ότι εμείς είμαστε οι αποδέκτες του μηνύματος. Μιλάει αποστασιοποιημένος και ηθικά αδρανοποιημένος για το θάνατο ενός σκύλου και το αναγάγει στο γενικό ανθρώπινο πλαίσιο με ανησυχητικά απάνθρωπη ευκολία. Η σκηνή αυτή αποτελεί την ιδανική σύνοψη για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Ο τέλειος αιφνιδιασμός. Όλοι οι διάλογοι, γραμμένοι και ερμηνευμένοι με μία εκπληκτικά ρεαλιστική απόχρωση, είναι ποτισμένοι με αίμα και ψέμα. Δολοπλοκίες, προδοσίες, ξύλινοι λόγοι, απειλές, κενές υποσχέσεις, εκβιασμένα ρομάντζα, η πλήρης αποσύνθεση των ανθρώπινων σχέσεων. Οι ήρωες αποτελούν έντονες προσωπικότητα και απαραίτητα κομμάτια ενός πολύπλοκου αιματηρού πάζλ. Από την προσωποποίηση του υλισμού και της παγωμένης σκοπιμότητας, η Claire Underwood, γυναίκα του Frank, μέχρι και τον ιδιοκτήτη του μπριζολάδικου που αυτός τρώει, μπορεί να διακρίνει κανείς πως τα υλικά της σειράς είναι φτιαγμένα από όλες τις αξίες που συμβάλουν ταυτόχρονα στη παρακμή της ανθρώπινης κοινωνίας και στην θεοποίηση της προσωπικής επιτυχίας και εξουσίας. Η βία είναι υπόγεια, οι συμβολισμοί αφθονούν, οι δεδομένες ηθικές αξίες μπαίνουν στο τραπέζι της αμφισβήτησης και ο θεατής δε βλέπει σχεδόν ποτέ αίμα αλλά μπορεί να το μυρίσει σε κάθε σιωπή ή έντονο διάλογο. Το House of Cards δεν είναι απλώς μία  ακόμη καλή αμερικάνικη σειρά, είναι μία απεικόνιση της πραγματικότητας, χρωματισμένη με τα πιο σκοτεινά και σαρκικά φίλτρα».