“For, whether a man is a homosexual or a necrophilic, a hysteric suffering from anxiety, an obsessional neurotic cut off from society, or a raving lunatic, the ‘Individual Psychologist’ of the Adlerian school will declare that the impelling motive of his condition is that he wishes to assert himself, to overcompensate for his inferiority, to remain ‘on top’, to pass from feminine to the masculine line.” [The Standard Edition of the Complete Psychological Works of Sigmund Freud Volume XXII (1932-1936): New Introductory Lectures on Psycho-Analysis and Other Works, σελίδες 141 & 142]

necro3(1)

Bad Timing (1980)
Προσοχή! Αν δεν έχετε δει αυτή την ταινία του σκηνοθέτη Nicolas Roeg [The Witches (1990)], μην διαβάσετε το review μου, καθώς προδίδει πολλά. Ο ντεντέκτιβ Netusil [ο Harvey Keitel] ερευνά μια υπόθεση που θα δούμε με flashbacks: Ο καθηγητής ψυχανάλυσης Alex Linden [ο Art Garfunkel του Boxing Helena (1993)] ζει μια θυελλώδη σχέση με την άστατη Milena Flaherty [η Theresa Russell του Spider-Man 3 (2007)]. Με τα πολλά η πρωταγωνίστρια θα πάρει χάπια με σκοπό να αυτοκτονήσει, ο εραστής της πιστεύοντας πως είναι νεκρή θα την βιάσει, αλλά στο τέλος θα μάθουμε πως η κοπέλα επέζησε.

alex-linden-bad-timing-

Macabre (1980)
Η ταινία ξεκινά με μία κάρτα που μας λέει πως είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία της Νέας Ορλεάνης. Όταν τελειώσει η ταινία θα δούμε άλλη μια επεξηγηματική κάρτα που καλό θα ήταν να μην σας πω τι λέει αν δεν έχετε δει την ταινία. Η Jane Baker [η Bernice Stegers του Xtro (1983)] χάνει τον εραστή της [ο Roberto Posse του The Living Dead at Manchester Morgue (1974)] σε ένα τροχαίο δυστύχημα. Θα νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική και θα βγει ένα χρόνο μετά. Αρχίζει και αυνανίζεται βλέποντας το εικονοστάσι του νεκρού! Έχει κρατήσει το κομμένο κεφάλι του στη κατάψυξη! Είναι προφανές πως ένας τυφλός πρωταγωνιστής θα γίνει ο ήρωας του φινάλε! Ναι, θα λατρέψετε αυτή την ταινία! Το σενάριο έγραψαν οι Lamberto Bava [σκηνοθέτης της ταινίας], Roberto Gandus [Papaya dei Caraibi (1978)], Antonio Avati [συμπαραγωγός της ταινίας], και Pupi Avati, ο οποίος μου είπε πως «Η ιδέα του Macabre (1980) ήταν κυρίως του αδερφού μου (Antonio Avati). Θυμάμαι ότι είχαμε διαβάσει μια ιστορία μιας εφημερίδας για κάποιον που διατηρούσε στο ψυγείο του μέρη ανθρωπίνου σώματος. Μας φάνηκε αρκετά απαίσιο για να κάνουμε μια ταινία.» Αν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο σκηνοθέτης του The House of the Laughing Windows (1976), δεν έχετε παρά να αγοράσετε το βιβλίο μου Συζητώντας με Δημιουργούς Cult Ταινιών, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.

Macabre9

Dracula Exotica (1980)
Ο πρίγκιπας του σκότους και των Καρπαθίων [ο Jamie Gillis του Deep Throat Part II (1974)] αφηγείται την ιστορία του. Οι αγαπημένη μου σκηνή είναι αυτή του εναρκτήριου οργίου εποχής [με τον Ron Jeremy] στην οποία μια κοπέλα θα φάει ένα μήλο με σπέρμα. Σε μία άλλη σκηνή ο Δράκουλας πάει να πετάξει και χτυπά στο παράθυρο (off-screen). Η σκηνή νεκροφιλίας συμβαίνει στο καταφύγιο των βαμπίρ μεταξύ ενός νεκρόφιλου και μίας ζωντανής νεκρής (υπάρχει και ένα εξαιρετικό πλάνο στο οποίο βλέπουμε σε κοντινό το την κάρτα θανάτου και στο background στοματικό έρωτα). Υπάρχει και μία σκηνή αιμομιξίας μεταξύ ενός πατέρα και της κόρης του. Ο σκηνοθέτης Shaun Costello [Forced Entry (1973)] μας παραδίδει ένα αριστούργημα με εξαιρετική φωτογραφία και εφέ που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα b-movies της εποχής. Αυτή η υπερπαραγωγή του Ken Schwartz (που έγραψε και το σενάριο) καταφέρνει και «βγαίνει» έξω από τα στεγανά των hardcore πορνό-ταινιών. Επίσης εμφανίζονται και η Samantha Fox και η Vanessa del Rio. “You are already dead.”

Confessions of a Serial Killer (1985)
Ο Daniel Ray Hawkins [ο Robert Burns] εξομολογείται περισσότερες από 200 δολοφονίες (κυρίως ιεροδούλων και γυναικών που κάνανε οτοστόπ). Άραγε ο σερίφης [ο Berkley Garrett] θα τον πιστέψει; Βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Henry Lee Lucas και του βοηθού του Otis Toole, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα «βρώμικο» αριστουργηματικό φιλμ του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Mark Blair, που αν και δεν είναι τόσο καλό όσο το παρόμοιο Henry: Portrait of a Serial Killer (1986), σίγουρα αξίζει να του δώσετε μία ευκαιρία. Και ναι, υπάρχει και μία σκηνή νεκροφιλίας. Και ναι, αν γνωρίζεται κάποιο καλό βιβλίο για αυτά τα εγκλήματα θα ήθελα να μου το προτείνετε.

ficocoasks

Ginî piggu 2: Chiniku no hana (1985)
Κάποιος απαγάγει μία κοπέλα. Μετά τον τίτλο της ταινίας αυτή ξυπνά δεμένη στο κρεβάτι ενός βρώμικου δωματίου. Ο απαγωγέας έχει ντυθεί samurai και με διάφορα εργαλεία θα της κόψει τα χέρια και τα πόδια. Τέλος την αποκεφαλίζει και γλύφει το κομμένο κεφάλι της & βγάζει και το μάτι της με ένα κουτάλι. Το 1991 ο Charlie Sheen είδε αυτή την ταινία και την κατήγγειλε στο F.B.I. ως snuff. Πίστεψε δηλαδή πως το φονικό έγινε στην πραγματικότητα. Έγινε έρευνα μα οι αρχές διαπίστωσαν πως η ταινία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Hideshi Hino δεν είναι αληθινή. Αλλά αυτοί οι κριτικοί που είπαν πως τα Hostel και τα Saw είναι torture porn, άραγε είχαν την υπευθυνότητα να δούνε ταινίες της σειράς Guinea Pig; Δεν έχω αυταπάτες, αυτό είναι ένα πολύ ακραίο φιλμ, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το βλέπουν οι περισσότεροι, όμως προς υπεράσπιση του, θέλω να πω πως διαθέτει και πολύ μαύρο χιούμορ, που δεν μου επιτρέπει να το πάρω τόσο στα σοβαρά όσο ο Charlie Sheen. Ο πρωταγωνιστής samurai απευθύνεται στην κάμερα λέγοντας αρλούμπες (σχετικά με το πώς νάρκωσε το θύμα του και αντί για πόνο νιώθει ευχαρίστηση). Πάντως προσέξτε, αυτή είναι μία ταινία που αν τη δείτε δεν υπάρχει επιστροφή, δεν μπορείτε να την ξε-δείτε.

By Light Guinea Pig 2 Flowers Of Flesh And Blood thehouse-ofhorror.blogspot.com

Lucker (1986)
Ο χαρακτήρας του τίτλου [ο Nick Van Suyt] είναι ένας νεκρόφιλος, βιαστής, και δολοφόνος (θα δούμε πολύ και από τα τρία), που απόδρασε από την κλινική όπου νοσηλευόταν και τώρα ψάχνει την Cathy Jordan [η Helga Vandevelde] και θα σκοτώσει όποιον βρει στο δρόμο του. Ο executive producer, μοντέρ και σκηνοθέτης Johan Vandewoestijne δημιούργησε ένα κατά βάση slasher φιλμ που ήταν δημοφιλές στους κύκλους συλλεκτών για χρόνια. Η έντονη βία του σε συνδυασμό με την εύπεπτη μικρή διάρκεια του, το καθιστούν το αγαπημένο μου Βελγικό έργο.

lucker_shot4l

Street Trash (1987)
Αυτή η ταινία του σκηνοθέτη Jim Muro περιστρέφεται γύρω από τις περιπέτειες μερικών αλκοολικών άστεγων που βρίσκουν φρικτό θάνατο (λιώνουν αργά και βασανιστικά) όταν πίνουν ένα ποτό που κοστίζει μόλις ένα δολάριο το μπουκάλι. Είναι η ταινία αυτή ένα σχόλιο για το φθηνό αλκοόλ; Εγώ πάντα έπινα κακής ποιότητας ξύδια και δεν έπαθα τίποτα! Λέμε τώρα… Ένας χοντρός ιδιοκτήτης παραλιακής φάρμας αυτοκινήτων θα βρει δίπλα στη θάλασσα το πτώμα μιας κοπέλας και θα το πηδήξει (off-screen). Ωστόσο, η αγαπημένη μου σκηνή είναι αυτή στην οποία ένα τσούρμο άστεγων παίζει βόλεϊ με το πέος ενός της παρέας που μόλις ευνουχίστηκε. Το φιλμ δεν οδηγεί πουθενά, αλλά για no-budget underground έργο των ‘80s έχει εξαιρετική φωτογραφία, εμπνευσμένα πλάνα, και γενικά είναι προσεγμένο και δίνει βάση στις λεπτομέρειες. Τα εφέ δε, είναι ευφάνταστα. “Go fuck your dog”, indeed.

yuck-2

Splatter Farm (1987)
Μια κάρτα στην αρχή μας ενημερώνει πως η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία που συνέβη το καλοκαίρι του 1969 στην Pennsylvania. Δύο αδέρφια πάνε στην φάρμα του τίτλου που ανήκει στη θεία τους. Εκεί θα γνωρίσουν έναν νεαρό ο οποίος την βρίσκει με φρέσκα διαμελισμένα πτώματα (σε μία σκηνή αυνανίζεται με ένα κομμένο χέρι, ενώ σε μία άλλη απολαμβάνει στοματικό έρωτα από ένα κομμένο κεφάλι). Υπάρχουν όμως και άλλες αξιοσημείωτες σκηνές. Σε μία ένα άλογο δολοφονείται (με σφυρί στο κεφάλι), ενώ σε μία άλλη ο κακός πιάνει έναν εκ των πρωταγωνιστών, τον δένει, τον κατουρά, του κάνει fisting και τέλος του πασαλείβει τα κόπρανα στα μούτρα. Τούτο εδώ το S.O.V. έργο διαθέτει λίγους ηθοποιούς, πολύ splatter (ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως γυρίστηκε με πενταροδεκάρες), και παρότι είναι προφανώς ερασιτεχνικό και σε φάσεις μοιάζει με μαρτύριο (αν και με μόλις 70 λεπτά διάρκεια), πολλά πλάνα και σκηνές φανερώνουν πως υπήρχε πολύ μεράκι κατά τη δημιουργία του.

Splatter-Farm-2

Nekromantik (1988)
«Τι ζει που να μη ζει από τον θάνατο κάποιου άλλου;». Αυτή είναι η αγαπημένη ταινία των φαν του ακραίου ‘80s κινηματογράφου, γυρισμένη από τον αγαπημένο σκηνοθέτη του Γερμανικού underground, Jörg Buttgereit. Σε αυτή θα ακολουθήσουμε την ιστορία ενός ζευγαριού που τη βρίσκει με πτώματα. Είναι εύκολο για το ζευγάρι αυτό να βρίσκει νεκρούς εραστές λόγω της δουλειάς του αρσενικού της υπόθεσης. Μα όταν αυτός απολύεται από την δουλειά του, η κοπέλα τον παρατά. Τότε (αν μπορείτε να το πιστέψετε) ξεκινά η βουτιά του στο βούρκο, και θα βάλει τη γάτα του σε μια σακούλα και θα τη σκοτώσει ενώ καίει μία φωτογραφία της πρώην του. Μετά θα σκοτώσει μία ιερόδουλη και έπειτα θα ασελγήσει στο κουφάρι της. Και πάλι, αν μπορείτε να το πιστέψετε, τα παραπάνω δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με τη σκηνή σφαγής ενός λαγού ή με το φινάλε που είναι γεμάτο μαύρο χιούμορ. Πάντως, η μαεστρία του δημιουργού φαίνεται κυρίως στις ερωτικές σκηνές.

Hide and Shriek (1988)
Μια παρέα νεαρών κάνει ένα ταξίδι και βρίσκεται στη μέση του πουθενά. Ένα ζευγάρι περίεργων ηλικιωμένων [Rod Steiger & Yvonne De Carlo] και τα αρκετά μεγάλα σε ηλικία παιδιά τους [Michael Pollard & Janet Wright] θα προσφέρουν φιλοξενία. Φιλοξενία τύπου Two Thousand Maniacs (1964), The Texas Chain Saw Massacre (1974) και Motel Hell (1980). Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σκηνή νεκροφιλίας στην αριστουργηματική ταινία του σκηνοθέτη John Hough μα υπάρχουν υπόνοιες, καθώς και το κουφάρι ενός βρέφους, στοιχεία που την καθιστούν απαραίτητη για αυτό το αφιέρωμα.

The Undertaker (1988)
Η ταινία του σκηνοθέτη Franco Steffanino ξεκινά μέσα σε ένα πιο-‘80s-δεν-γίνεται γυμναστήριο, με τη σκιά της κάμερας να φαίνεται επάνω στα όμορφα κορμιά. Από εκεί και πέρα τα πράγματα δεν καλυτερεύουν και πολύ. Μπορεί ο Roscoe [ο Joe Spinell] να μαζεύει πτώματα, και μπορεί η νεκροφιλία να συζητιέται ακόμα και σε αίθουσα διδασκαλίας, αλλά το φιλμ είναι πολύ βαρετό. Αν ψάχνετε για λίγο Maniac (1980) παραπάνω, δεν θα το βρείτε εδώ. Παρότι, ναι, ο πρωταγωνιστής δολοφονεί, και έχει εμμονή με το The Corpse Vanishes (1942) με τον Bela Lugosi. Το έργο κάνει γενικά πολλές αναφορές σε κλασσικές «κακές» ταινίες όπως το The Terror (1963) του Roger Corman. Το τραγούδι “Merchant of Death” που ακούγεται στους τίτλους τέλους, έχει πλάκα.

Weekend at Bernie‘s (1989)
Ο Richard [ο Jonathan Silverman] και ο Larry [ο Andrew McCarthy] εργάζονται για τον μεγιστάνα του τίτλου [ο Terry Kiser του Friday the 13th Part VII: The New Blood (1988)]. Όταν του αποκαλύπτουν πως κάποιος κλέβει λεφτά από την εταιρία του, τότε αυτός τους καλεί για να περάσουν το σαββατοκύριακο στο θέρετρο του δίπλα στη θάλασσα που τόσο ονειρεύονται. Εκεί θα βρουν το αφεντικό τους νεκρό. Είχε πάρε-δώσε με τη μαφία και τον βγάλανε από τη μέση επειδή πηδούσε την κοπέλα ενός κακούργου. Με τα πολλά οι δύο πρωταγωνιστές θα προσπαθήσουν να κρύψουν το ότι το αφεντικό τους είναι νεκρό. Όταν η γκόμενα του θα τον επισκεφθεί έξαλλη, δεν θα παρατηρήσει πως είναι νεκρός και θα κάνει σεξ μαζί του. Σε αυτή τη κωμωδία του σκηνοθέτη Ted Kotcheff τα αστεία έρχονται από παντού, με αποτέλεσμα να αποδυναμώνεται το «κυρίως πιάτο» που είναι οι περιπέτειες των πρωταγωνιστών με το πτώμα. Και όταν τελειώνουν τα αστεία εμφανίζεται ένα παιδάκι σε μερικές σκηνές κρύου χιούμορ. Α, και δεν υπάρχει αποκορύφωμα.

Weekend-at-Bernies

Κείμενο: Χρήστος Μουρούκης
Σκίτσο: Γιώργος Τσόπανος

Follow us on facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Follow us on instagram: http://instagram.com/grekamag