Το δεύτερο μέρος της καταγραφής ταινιών που εμπεριέχουν τουλάχιστον μία σκηνή νεκροφιλίας. Αυτή η σειρά άρθρων λειτουργεί ως εισαγωγή στη Νεκροφιλία στο Σινεμά και αφορά μόνο Ευρωπαϊκές και Αμερικάνικες παραγωγές.

necro-2

The Psycho Lover (1970)
Ένας τύπος που κρύβει τα χαρακτηριστικά του φορώντας καλσόν στο κεφάλι του, μπαίνει σε διαμερίσματα νεαρών κορασίδων τις οποίες στραγγαλίζει. Στο δεύτερο περιστατικό που μας δείχνει η ταινία, αφού δολοφονείται η άτυχη νεαρή, ο κακούργος θα ασελγήσει στο κορμί της. Στο τρίτο φονικό, ο δολοφόνος κρατά στο πάτωμα μια νεαρή πιέζοντάς τη στο αιδοίο της (μετά από λίγο θα την αναγκάσει να γδυθεί). Οι αρχές πιστεύουν πως έχουν να κάνουν με κάποιον ο οποίος μισεί της γυναίκες (Σοβαρά;). Ο δολοφόνος ακούει φωνές που τον ωθούν στα εγκλήματα, μα όταν εξομολογείται στον γιατρό του πως βλέπει όλες τις γυναίκες ως ίδιες, αυτός θα συμφωνήσει! Και αν δεν βγάζει νόημα τίποτα από όλα αυτά, τότε πώς να εξηγήσω ένα «διαστημικό» αυτοκίνητο που κόβει βόλτες; Η ταινία του σκηνοθέτη Robert Vincent O’Neill [Angel (1984)] είναι γεμάτη ατελείωτες σκηνές διαλόγων περί ανέμων και υδάτων, αλλά παραδόξως, επειδή το όλο εγχείρημα είναι καλοφτιαγμένο, και επειδή διαθέτει τόνους γυμνού, βλέπεται ευχάριστα.

psycho_lover_poster_01

Cry Uncle (1971)
Οι τίτλοι αρχής και το τραγούδι που τους συνοδεύει μοιάζουν με ταινία τύπου James Bond, αλλά στην πραγματικότητα θα παρακολουθήσετε μια αποστολή του ντεντέκτιβ Jake Masters [ο Allen Garfield του The Ninth Gate (1999)] ο οποίος είναι σεξομανής και δεν θα διστάσει να ασελγήσει ακόμη και πάνω σε ένα πτώμα. Τα αστεία αυτής της κωμωδίας [του σκηνοθέτη John Avildsen] είναι «κρύα» [για παράδειγμα ο πρωταγωνιστής ρίχνει καφέ σε μία γυναίκα και συλλαμβάνεται από δύο αστυνομικούς (ο καθιστός είναι ο Paul Sorvino)] και οι αμέτρητες σκηνές γυμνού δεν σώζουν την κατάσταση.

cry_uncle_poster_01

The Toy Box (1971)
Μια καλλονή οδηγεί μια βροχερή νύχτα [στην πραγματικότητα είναι πασιφανές πως κουνά απλά το τιμόνι μέσα σε ένα στατικό αυτοκίνητο, ενώ της πετάνε νερό στο παρμπρίζ]. Α, και φυσικά χρησιμοποιεί τους υαλοκαθαριστήρες για να μας πείσει. Σύντομα θα κάνει στάση για να τη «βρει» με έναν δονητή. Με αυτά και με αυτά μεταφερόμαστε σε ένα πάρτι, όπου οι πρωταγωνιστές θα βρουν έναν νεκρό (που μοιάζει περισσότερο με ζωντανό). Άλλο αξιοσημείωτο event του πάρτι είναι η σύντομη εμφάνιση ενός χεριού που όντας ανεξάρτητο μέσα σε ένα κουτί, βγαίνει από αυτό μόνο για λίγο χούφτωμα. Α, και μην ξεχάσω την σκηνή με τις αλυσοδεμένες κοπέλες που θα μαστιγωθούν. Πάντως, η σεκάνς που ενδιαφέρει το παρόν άρθρο είναι αυτή στην οποία ένας χασάπης πηδάει μία νεκρή. Το φιλμ είναι όμορφα σκηνοθετημένο από τον Ronald Víctor García, αλλά δεν βγάζει κανένα νόημα, ενώ επίσης δεν ξέρει τι θέλει να είναι (Ατμοσφαιρικό ή ψυχεδελικό; Sexy ή τρομακτικό;). “You’re a drunken slut! You’re garbage! You’re garbage!”.

toy_box_xlg

So Sweet, So Dead (1972)
Η αστυνομία βρίσκει μια πανέμορφη κοπέλα νεκρή, και το μόνο στοιχείο που άφησε πίσω του ο δολοφόνος είναι φωτογραφίες της σε ιδιωτικές στιγμές με τον εραστή της. Το περιβάλλον της αποτελείται από υψηλά ιστάμενους οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να μιλήσουν, διότι προσπαθούν να αποφύγουν το σκάνδαλο. Ο τύπος τα βάζει με την αστυνομία. Αστειεύονται οι Italo Fasan, Luigi Angelo και Roberto Bianchi Montero που έγραψαν το σενάριο; Ο φονιάς θα συνεχίσει σε αυτό το μοτίβο: παρακολουθεί νέες κοπέλες της ανώτερης τάξης, τις απαθανατίζει με τον φακό του την ώρα που κερατώνουν τον άνδρα τους, και έπειτα τις σκοτώνει αφήνοντας πάνω στα πτώματά τους τις σχετικές φωτογραφίες. Η αστυνομία ψάχνει για «ζηλιάρη ομοφυλόφιλο». Ξεχάστε το New York Ripper (1982) του Lucio Fulci, το giallo μισογυνισμού που πρέπει να δείτε είναι αυτό εδώ το φιλμ του σκηνοθέτη Roberto Bianchi Montero [Mondo balordo (1964)] , γεμάτο συμβολισμούς με μαχαιριές στην κοιλιακή χώρα (βλέπε μήτρα) των μοιχών γυναικών. Ένας βασικός ύποπτος είναι ένας περίεργος ξανθός που δουλεύει στο νεκροτομείο που «ακουμπά» πτώματα (η σχετική σκηνή κρατά δευτερόλεπτα) και διατηρεί φωτογραφικό εργαστήρι. Σε κάποια φάση το τμήμα των ανθρωποκτονιών θα συλλάβει έναν άσχετο ανώμαλο και θα του φορτώσει όλες τις κατηγορίες (βασισμένο σε αληθινή ιστορία), με σκοπό να φανερωθεί ο πραγματικός δολοφόνος. Τότε αυτός θα τηλεφωνήσει στον αστυνομικό που ηγείται τον ερευνών και θα του πει πως επόμενος στόχος είναι η γυναίκα του. Ο αστυνομικός δεν θα τον πιστέψει επειδή νομίζει πως η γυναίκα του είναι πιστή, μα ο δολοφόνος θα τον διαβεβαιώσει για το αντίθετο. Παρόλη την ηλιθιότητα του, αυτό είναι ένα από τα καλύτερα gialli, χάρη στην αγριότητά του.

Love Me Deadly (1973)
Η ταινία ξεκινά δείχνοντας μας μια μαυροφορεμένη να φιλά ένα πτώμα σε μία κηδεία. Ακολουθούν οι τέλειοι ‘70s τίτλοι αρχής. Το φιλμ περιστρέφεται γύρω από την παραπάνω κυρία [την Linsay] η οποία την βρίσκει με πτώματα. Γενικά, αυτό το έργο του σκηνοθέτη Jacques Lacerte είναι καλοφτιαγμένο, αλλά και βαρετό και κάπως αδιάφορο. Πάντως οι δύο αγαπημένες μου σεκάνς δεν έχουν να κάνουν με τη νεκροφιλία. Η πρώτη αφορά μία τσάρκα που κάνει ένας εκ των πρωταγωνιστών για να βρει εκδιδόμενο νεαρό (μπροστά από ένα μέρος που φέρει πινακίδα στην οποία αναγράφεται “All Male Film Festival – 2 Hours in Gay Color”). Θα «ψωνίσει» έναν, τον οποίο θα δέσει σε κρεβάτι νεκροτομείου και θα χρησιμοποιήσει βελόνες στο κορμί του (ή μάλλον καλύτερα στα προφανή prosthetics). Η δεύτερη είναι αυτή του φινάλε και αφορά μια τελετή.

Lisa and the Devil & House of Exorcism
Κατά πολλούς το Lisa and the Devil (1973) είναι η πιο προσωπική ταινία του σκηνοθέτη Mario Bava αλλά δεν άρεσε και στο κοινό, με αποτέλεσμα ο auteur σε συνεργασία με τον παραγωγό Alfredo Leone να εισάγουν νέες σκηνές, να κόψουν άλλες, και τελικά να αμολήσουν το νέο αυτό δημιούργημα ως House of Exorcism (1973), το οποίο παραδόξως είναι πολύ καλό.

Death Smiles at Murder (1973)
Επειδή αυτή είναι μια από τις αγαπημένες μου ιταλικές ταινίες τρόμου, δεν σημαίνει απαραίτητα πως καταλαβαίνω και τι γίνεται. Η μουσική της στοιχειώνει, και η φωτογραφία (του Joe D’Amato) είναι ανεπανάληπτη (πράγμα που καθιστά απαραίτητο να βρείτε μία widescreen version να απολαύσετε, όπως π.χ. την κυκλοφορία της Sinister Cinema). Το φιλμ διαθέτει ρυθμό πορνό (σκηνοθέτησε ο Joe D’Amato που έγινε μερικά χρόνια μετά ο βασιλιάς της ευρωπαϊκής τσόντας), καθώς υπάρχει το σχετικό build-up μέχρι την κάθε σκηνή splatter που λειτουργεί ως αποκορύφωμα. Σε ένα μάτι εισέρχεται μια βελόνα που κρατά ο Klaus Kinski (ο οποίος παρότι ήταν πρώτο όνομα, πεθαίνει στα μισά της ταινίας), μια άμαξα ανατρέπεται και ο οδηγός της βρίσκεται παλουκωμένος από μια ρόδα, ένα δίκαννο (φαλλικό σύμβολο) απειλεί μία κοπέλα και έπειτα της τινάζει τα μυαλά στον αέρα, μια γυναίκα σφάζει με φαλτσέτα έναν άνδρα, και τέλος μία γάτα επιτίθεται (σκηνή που υπάρχει και στο εξώφυλλο του DVD).

Flesh for Frankenstein (1973)
Τους τίτλους αρχής συνοδεύουν εικόνες στις οποίες ένα κοριτσάκι και ένα αγοράκι αποκεφαλίζουν μία κούκλα με μία λαιμητόμο. Τα συγκεκριμένα παιδάκια θα παίξουν σημαντικό ρόλο αργότερα στην ταινία. Το έργο του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Paul Morrissey είναι γεμάτο ερωτήματα περί ζωής, θανάτου, φιλοσοφίας, πίστης, και σεξουαλικότητας, που δεν οδηγούν πουθενά. Ο Udo Kier (με τη βαριά γερμανική προφορά του) στον ρόλο του τίτλου, φτιάχνει ζόμπι από κομμάτια νεκρών με σκοπό να τα ζευγαρώσει. Η αγαπημένη μου σκηνή είναι αυτή του αποκεφαλισμού στο δάσος. Έχει πλάκα. Το φινάλε είναι ποιητικό και γεμάτο συμβολισμούς. “I need his brain for my zombie!”.

klaus-kinski-death-smiles-on-a-murderer

Deranged (1974)
Μια καρτέλα μας ενημερώνει πως η ταινία που θα δούμε είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία και πως μόνο τα ονόματα και οι τοποθεσίες έχουν αλλάξει. Και όντως η ταινία είναι βασισμένη στις πράξεις του Ed Gein. Παρεμπιπτόντως, αν γνωρίζετε κάποιο καλό βιβλίο για την ιστορία του παρακαλώ να μου το προτείνετε. Με παρεμβολές που ενώνουν τις σεκάνς θα μας αφηγηθεί την ιστορία ο δημοσιογράφος Tom Sims [ο Leslie Carlson του The Fly (1986)]. Σε αυτή, ο ενήλικας Ez [ο Roberts Blossom του Christine (1983)] ζει με τη θρήσκα μητέρα του [η Cosette Lee], η οποία λέει στον γιό της να μείνει μακριά από τις γυναίκες, και πως συμπαθεί μόνο την Maureen Selby [η Marian Waldman του Black Christmas (1974)] επειδή είναι χοντρή. Ο Ez ταΐζει μια αηδιαστική πράσινη σούπα στη μητέρα του, η οποία αιμορραγεί και πεθαίνει μπροστά του. Όλα αυτά τα βλέπουμε και με κοντινά πλάνα που τονίζουν την διαστροφή. Όταν ο Ez γνωρίζει την χοντρή κυρία θα τη σκοτώσει επειδή του την «έπεσε». Μετά από ένα χρόνο ο Ez ξεθάβει την μητέρα του και προσπαθεί να την επιδιορθώσει μελετώντας βιβλία ταρίχευσης, μα το δέρμα ψαριών δεν του κάνει και σύντομα θα αρχίσει να κλέβει μέλη και άλλων πτωμάτων.

Diversions (1976)
Αυτή η hardcore τσόντα του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Derek Ford είναι βαρετή. Οι μόνες αξιοσημείωτες σκηνές είναι αυτές με τους βιαστές στρατιώτες, αυτή με τον εραστή-βαμπίρ, και φυσικά αυτή στην οποία η πρωταγωνίστρια δολοφονεί έναν εραστή της, μετά αυνανίζεται με το φονικό όπλο (ένα μαχαίρι), και τέλος την βρίσκει με το κουφάρι του, το ευνουχίζει και βάζει το κομμένο του πέος στο στόμα της. Μακάρι η ταινία να ήταν τόσο καλή όσο μοιάζει στην περιγραφή της. Η τελευταία σκηνή είναι κατά κάποιο τρόπο φόρος τιμής στον βουβό κινηματογράφο. Ένας χαρακτήρας διαβάζει ένα τεύχος του Vampirella.

Blood Sucking Freaks (1976)
Ο αυτοαποκαλούμενος master του μακάβριου θεάτρου Sardu [ο Seamus O’Brien] βασανίζει ποικιλοτρόπως νεαρές ημίγυμνες κοπέλες. Σε μία σκηνή, ένας εκ των βασανιστών ξυρίζει το κεφάλι μίας κοπέλας και έπειτα τρυπά το κρανίο της με ένα ηλεκτρικό τρυπάνι (φαλλικό σύμβολο). Αυτή είναι μια (κυνική από κάθε άποψη) ταινία που κυνηγήθηκε από την οργάνωση W.A.P. (Women Against Porn). Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και μονόπλευρα, καθώς το νόμισμα πιστεύω πως έχει δύο όψεις: σε μία σκηνή ο Sardu χρησιμοποιεί ως τραπέζι δείπνου μία γυμνή γυναίκα στα τέσσερα, αλλά λίγο μετά ζητά να «τιμωρηθεί» και οι αιχμάλωτες τον μαστιγώνουν. Επίσης, σε δύο σκηνές, φυλακισμένες γυναίκες κανίβαλοι λιντσάρουν άνδρες.

The Last House on Dead End Street (1977)
Ένας αποφυλακισμένος εγκληματίας και ένας χασάπης, επειδή συνειδητοποιούν πως το παραδοσιακό πορνό δεν πουλά πλέον αποφασίζουν να γυρίσουν ένα snuff φιλμ, σε αυτή τη ταινία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Roger Watkins, της οποίας ο μύθος έχει περισσότερο ενδιαφέρον από το ίδιο το έργο. Διαθέτει πολύ σεξ και ακόμα περισσότερη βία, μα είναι άθλια ειδικά όταν συγκρίνεται με την ταινία από της οποίας τον τίτλο παρέφρασε [The Last House on the Left (1972)].

ythixMMVYJTYrKDxPGB2SBhYXvE

Unwilling Lovers (1977)
Η Taurus Productions παρουσιάζει ένα roughie του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Zebedy Colt. Η κόπια που είδα ήταν τόσο άθλια που το «φύσημα» του ήχου θα μπορούσε να αποθεωθεί από harsh noise μπάντες. “Sex is dirty”. Η ταινία λειτουργεί σαν τσόντα, με έξι hardcore σκηνές. με κοινό στοιχείο τον Timmy [Zebedy Colt], ο οποίος δολοφονεί χωρίς σταματημό και αφήνει πίσω του τα περιτυλίγματα από τις καραμέλλες που τρώει.

Beyond the Darkness (1979)
Η Anna [η Cinzia Monreale του… E tu vivrai nel terrore! L‘aldilà (1981)] πεθαίνει σε ένα νοσοκομείο, στην αγκαλιά του αγαπημένου της [ο Kieran Canter], μα επειδή ούτε ο θάνατος είναι ικανός να κόψει στα δύο έναν τέτοιο έρωτα, ο νεαρός θα ξεθάψει την νεκρή λίγο μετά την κηδεία της. Θα την ανοίξει με νυστέρι, θα πετάξει τα περιττά πλέον όργανα και έπειτα θα την ταριχεύσει (είναι ειδικός στο βαλσάμωμα ζώων, μαθαίνουμε από κάποιες σκηνές). Ο έρωτας που ζει είναι σεξπηρικός, μα παράλληλα θα αναγκαστεί να σκοτώσει και μια κοπέλα που έκανε οτοστόπ. Με τη βοήθεια της Iris [η Franca Stoppi του Violenza in un carcere femminile (1982)] θα την τεμαχίσουν και αφού την λιώσουν, θα την θάψουν. Εδώ γίνεται και ένα υπέροχο μοντάζ με τα απομεινάρια της και λίγο φαγητό που προκαλούν τον εμετό του πρωταγωνιστή. Ένα από τα καλύτερα φιλμ του διευθυντή φωτογραφίας και σκηνοθέτη Joe D’Amato, με μεγαλύτερο του ατού κατά τη γνώμη μου τη μουσική των Goblin η οποία θα μείνει για πάντα στο μυαλό σας.

Κείμενο: Χρήστος Μουρούκης
Σκίτσο: Γιώργος Τσόπανος