Ο Dimitris Hart είναι ηθοποιός ελληνικής καταγωγής. Ύστερα από  μια σχετικά μακρά παραμονή στη Νέα Υόρκη για σπουδές επέστρεψε στην Ελλάδα και έχει  αρχίσει ήδη να υλοποιεί κάποια  ενδιαφέροντα σχέδια. Θα είναι ένας από τους βασικούς χαρακτήρες στην νέα  ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, το «Suntan» ενώ  θα συμμετάσχει  σε κάποια σήριαλ από τη νέα σεζόν, μεταξύ των οποίων η 10η εντολή. Συναντηθήκαμε στο Χαλάνδρι ένα αρκετά ζεστό απόγευμα. Καταφθάνει ευδιάθετος και σε χαιρετά σαν να σε ξέρει χρόνια. Στο καφέ που καθίσαμε τον ξέρουν όλοι. «Μου αρέσει να χαιρετώ τους ανθρώπους και  να μιλώ μαζί τους», θα μου πει. Ο Dimi, όπως τον ξέρουν οι φίλοι του, είναι άνθρωπος που έχει μάθει να ταξιδεύει από πολύ μικρή ηλικία. Όταν κάτι του προκαλεί ενθουσιασμό τίποτα δεν τον σταματά, ενώ το ένστικτό του είναι το μεγάλο  εφόδιο που ακολουθεί στις αποφάσεις του. Για αυτό η ζωή του είναι διαρκώς σε κίνηση. Μόναχο, Λονδίνο, Νέα Υόρκη και τώρα Αθήνα.

Dimi

«Γεννήθηκα στο Μόναχο από Έλληνες γονείς. Μεγάλωσα σε ένα καθαρά ελληνικό σχολείο, με την ύλη και τα βιβλία που είχαν και στην Ελλάδα. Τότε που ήμουν εγώ παιδί ήταν τέσσερα με πέντε, τώρα πια έχει μείνει μόνο ένα. Δυστυχώς αυτά τα σχολεία τα άφησαν να παρακμάσουν, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σε οδηγήσουν πουθενά   επαγγελματικά. Στο Μόναχο είναι όλα οργανωμένα, καθαρά και καταπράσινα. Έχει καταπληκτικά καφέ, κουλτούρα, μουσική και όλοι έχουν μια χαρά στην ζωή τους. Μεγαλώνεις με ενδιαφέροντα, κάνεις ποδήλατο, κολυμβητήριο, παίζεις  τένις. Γενικά διαπαιδαγωγείσαι σε ένα περιβάλλον που διαλέγεις τι θα κάνεις, ενώ ταυτόχρονα ασχολείσαι με αθλητικές δραστηριότητες, ταξιδεύεις από μικρό παιδί και σκέφτεσαι ‘τι κάνω, πού πάω και όλα αυτά χωρίς τους γονείς’. Αυτά ακούγονται σαν να κάνεις πολυτελέστατη ζωή αλλά δεν ισχύει, είναι κάτι φυσιολογικό. Από την Πέμπτη δημοτικού πας μόνος σου στο σχολείο, μπαίνεις στο τραμ ή στο λεωφορείο και ζεις σουρεαλιστικά πράγματα. Ομίχλη, το τραμ να έρχεται από ένα δάσος και εσύ να πηγαίνεις για μάθημα. Έτσι λοιπόν στο Μόναχο έμεινα μέχρι τα 19. Είχα μια μεγάλη ανάγκη  να σπουδάσω κάτι που θα με ενδιέφερε και ήταν η νομική, αλλά δεν στάθηκα τυχερός. Έτσι έκανα ένα ταξίδι στο Λονδίνο προκειμένου να βρω μια κολλητή μου. Με το που φθάνω όλα έμοιαζαν τέλεια, τρελάθηκα. Όλο μου το είναι μου φώναζε ότι πρέπει να μείνεις εδώ. Να ξέρεις ότι πάντα ακολουθώ το ένστικτό μου. Το Λονδίνο μου έκανε το κλικ και λέω θα μείνω. Εν τω μεταξύ όλα έγιναν τυχαία, η φίλη μου να έχει χωρίσει, εγώ με την βαλίτσα, να συζητάμε σε ένα καφέ το δράμα της, αλλά γούσταρα. Αυτό ήταν, μετά από δύο μέρες ψάχνω για πανεπιστήμια. Είχα αφήσει ήδη πίσω μου τα δικηγορικά και αποφάσισα να πάω στο University of the Arts  που έχουν ένα τμήμα cinema and cultures studies. Ανεβαίνω στην γραμματεία, μου δίνουν κάποια ενημερωτικά φυλλάδια αλλά ήθελα να μιλήσω με κάποιον. Όπως προχωρώ στο διάδρομο βλέπω ένα γραφείο που στην πόρτα έγραφε το όνομα Φωτεινή Παπαθεοδώρου. Χτυπάω την πόρτα και  βλέπω μια ελληνίδα μαμά. Της εξήγησα ότι με ενδιαφέρει το Πανεπιστήμιο και τη ρώτησα τι πρέπει να κάνω. Ευτυχώς ήθελαν απολυτήριο με καλό βαθμό και το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να γράψω μια έκθεση.  Με δέχτηκαν και έμεινα τρία χρόνια. Στο Λονδίνο όλα είναι αλλιώς, ούτε Ελλάδα θυμίζει ούτε Γερμανία. Έτσι προσπάθησα να δεχτώ το περιβάλλον που ήμουν, το αγάπησα και με αυτό τον τρόπο μαθαίνεις και τον εαυτό σου. Στην συνέχεια αποφάσισα να πάω σε μια σχολή για ηθοποιούς, όποια να ’ναι, ούτε που με ένοιαζε. Βρήκα μια που δεν ήταν τίποτα, σαν νυχτερινό σχολείο. Μετά από διαδοχικά και τυχαία γεγονότα γνώρισα ανθρώπους που με οδήγησαν στην Νέα Υόρκη. Είχα αρχίσει ήδη να ασχολούμαι πιο εντατικά. Μου ταίριαζε και αυτό το στυλ της αμερικάνικης κωμωδίας. Το ένστικτό μου  για άλλη μια φορά μου έλεγε ότι πρέπει να το κάνω. Έκανα και ένα διαφημιστικό που μου έδωσε αρκετή δημοσιότητα, μάλλον όσο χρειαζόταν επειδή παίχτηκε παντού. Ένιωθα ευτυχισμένος, ήταν κάτι που αισθανόμουν ότι το χρειάζομαι. Τα ‘θέλω’ μας αλλάζουν καθημερινά, στην βάση μας έχουμε πάντα ένα χρειάζομαι, αν το βρεις και το κατακτήσεις, ζεις την απόλυτη ευτυχία.

Dimi3(1)

Μετά ήρθε η πρόταση του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου με τον οποίο είχαμε γνωριστεί σε διακοπές στην Αντίπαρο. Μιλάμε για το «Suntan», μια ταινία που το σενάριο είναι γραμμένο για μια παρέα πέντε ατόμων. Είναι μια παρέα αινιγματική, δεν ξέρεις τι τους ενώνει, τι τους χωρίζει, ποια είναι η σεξουαλικότητα τους, υπάρχει κάτι δελεαστικό και σκοτεινό στην ατμόσφαιρα. Εκεί λοιπόν ζει ένας γιατρός, ο Κωστής, που βιώνει την μοναξιά του νησιού (την Αντίπαρο) και η ζωή του αλλάζει όταν γνωρίζει την αινιγματική παρέα. Και το θρίλερ ξεκινά. Ο κόσμος του Κωστή συγκρούεται με κάτι άγνωστο για εκείνον, με αποτέλεσμα να έρθει πρώτη φορά αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε στην μεγάλη οθόνη (γέλια).

038272

Η φιλία για μένα σημαίνει κατανόηση. Δεν ανέχομαι την αγένεια, με εξοργίζει και γενικά ανήκω στους ανθρώπους που δεν τους αρέσει να φέρνουν τους άλλους σε δύσκολη θέση. Η έλλειψη σεβασμού είναι ό,τι πιο ακραίο μπορεί να μου τύχει. Για αυτό αναγνωρίζω  πολύ στους άλλους να είναι πάντα οι εαυτοί τους, να μην αλλάζουν για το οτιδήποτε. Την ευθύτητα και την αλήθεια την εκτιμώ αφάνταστα. Επίσης, θυμάμαι τα πάντα, από παιχνίδια που είχα δύο ετών μέχρι κάθε αγαπημένη μου ταινία. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να πάθουν κάτι κακό οι άνθρωποι που αγαπώ. Κάθε μέρα αισθάνομαι ερωτευμένος. Ερωτεύομαι τις λεπτομέρειες, μια κίνηση μπορεί να είναι αρκετή. Θα ήθελα κάποια στιγμή στη ζωή μου να γνωρίσω τι είναι αληθινή αγάπη. Ευτυχία είναι όταν είσαι μόνος, να μην νιώθεις μόνος. Άλλο πάω μόνος μου βόλτα και άλλο πάω βόλτα επειδή νιώθω μοναξιά. Ποτέ δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος, όλα είναι δύο δρόμοι, απλά πρέπει να ξέρεις να επιλέγεις. Έχω μάθει να μην ονειρεύομαι περισσότερο από το τώρα, έχω πολύ καλή σχέση με το παρόν. Ότι αποφασίζω είναι για το τώρα, ποτέ δεν σκέφτομαι το αύριο αλλά ούτε και το χθες. Μόνο το σήμερα».

988546_10152914775085069_1487487586760217100_n