Όταν ήμουν μικρός και το πρόγραμμα στο «7 Μέρες TV» έγραφε πως ξεκινούσε η νέα σεζόν στην «Τόλμη και Γοητεία», δύο πράγματα ήταν ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Το πρώτο: Δεν θα υπήρχε ποτέ πιθανότητα τις ώρες προβολής να δούμε κάτι άλλο στο σπίτι, ακόμα κι αν ερχόταν η ίδια η Μπρουκ καλεσμένη για καφέ και κους-κους. Το δεύτερο: Έπρεπε αναγκαστικά να το δω, γιατί είχαμε μία τηλεόραση. Με τη «Δυναστεία», τη «Σάντα Μπάρμπαρα» και τα «Ατίθασα Νιάτα» δεν είχαμε την ίδια εμμονή στην οικία Μακροδημήτρη. Αλλά από μία σύντομη έρευνα που πραγματοποίησα σε πολλά νοικοκυριά, η ελληνική οικογένεια πάντα προτιμούσε και θα προτιμά Καρολάιν, Ριτζ και Έρικ Φόρεστερ – τέλος.

Μεγαλώνοντας, ζήσαμε όλοι την Κάτια Δανδουλάκη να παίζει μοιραία με τα περιστέρια του Συντάγματος, ενώ μέχρι και σήμερα ο μέσος ελληνικός νους αναρωτιέται ένα και μόνο ένα πράγμα: «Πώς δεν κόλλησε ψείρες;». Με τη «Λάμψη» και την «Καλημέρα Ζωή», λοιπόν, η ιδιωτική ελληνική τηλεόραση κατάφερε να μιμηθεί στα ’90s (επιτυχώς θα έλεγα και μπορείτε να πέσετε να με φάτε) τις χολιγουντιανές ’80s παραγωγές και μάλιστα με θρυλικές στιχομυθίες:

– Βίρνα, περιμένω το παιδί του Αλέξη.
– Τι περιμένεις λέει; Το παιδί του Αλέξη;
– Ναι, Βίρνα, αυτό σου λέω. Σου λέω ότι περιμένω το παιδί του Αλέξη.
– Δηλαδή εσύ τώρα μου λες μέσα στη μούρη μου, μου λες εδώ μπροστά μου πως περιμένεις το παιδί του Αλέξη;
– Ναι, αυτό σου λέω, όσο κι αν δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις. Όσο κι αν πιστεύεις ότι το σύμπαν έχει στήσει μια περίεργη συνωμοσία εναντίον σου αυτή τη στιγμή, αυτή είναι η αλήθεια Βίρνα. Περιμένω το παιδί του Αλέξη.
– Μάλιστα. Κι εγώ που μέχρι τώρα νόμιζα ότι το σύμπαν έχει στήσει μια περίεργη συνωμοσία εναντίον μου αυτή τη στιγμή, εσύ μου το αναιρείς και μου λες πραγματικά και ειλικρινά ότι περιμένεις το παιδί του Αλέξη, το ίδιο το παιδί του Αλέξη.

1a-943x1024

Αυτές οι στιχομυθίες να μπορούσαν να συνεχιστούν, μέχρι να γεμίσουν επιτυχώς περίπου δύο με τρία επεισόδια. No kidding.

Παράλληλα με όλα αυτά, στην Ελλάδα έγινε διάσημο κι ένα ακόμα είδος σαπουνόπερας, η τελενοβέλα, προερχόμενη φυσικά από τις ισπανόφωνες και πορτογαλόφωνες χώρες (Μεξικό, Βραζιλία, Κολομβία και πάει λέγοντας). Μιλάγκρος, Ροσαλίντα, Μαρία Λα Ντελ Μπάριο και Σοράγια είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που αυτή τη στιγμή ταλανίζουν το μυαλό μου, το πληκτρολόγιό μου, το google search μου, τον αρχισυντάκτη μου και επιτυχώς καίνε από εγκεφαλικά κύτταρα μέχρι pixels.

Κι ενώ θα περίμενε κανείς να τελειώσει όλο αυτό κάποια στιγμή… ΝΟΤ. «Θα γυρίσει ο τροχός, θα… κι η Αλέξις», λέει ο λαός και με το που μπήκε το ίντερνετ στη ζωή μας, τα ξεμαλλιάσματα της Δυναστείας κατάφεραν να κάνουν την Αλέξις Κάρινγκτον post-modern-και-post-00’s-και-post-alternative-και-ό,τι-post-θες σύμβολο, κυρίως στους γκέι κύκλους. Τα αποσπάσματά της στο youtube τα έχουν δει εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο και για κάποιον σατανικό λόγο η Joan Collins έχτισε, άθελά της, ένα διαδικτυκό hype άνευ προηγουμένου.

Δεν θα προσπεράσω σημερινές σαπουνόπερες στην ελληνική τηλεόραση, όπως είναι τα «Κλεμμένα Όνειρα», το «Μπρούσκο» και η «Δικαίωση», σειρές που έχουν μεγάλη τηλεθέαση σε γενικές γραμμές, αλλά που σε καμία περίπτωση δεν φτάνουν το στάτους και την cult αθάνατη αισθητική των 90’s διαμαντιών. Αυτό όμως στο οποίο ήθελα να καταλήξω είναι η σαπουνόπερα στην Αμερική σήμερα και μάλιστα στην primetime ζώνη, μιας και πλέον το είδος έχει αποκτήσει οσκαρικά επίπεδα και δημιουργούς που σαρώνουν τα Emmy και τις Χρυσές Σφαίρες, αφού έχουν προταθεί ή έχουν κερδίσει πρώτα μερικά Όσκαρ. Έχουμε και λέμε…

Revenge

Revenge-Wallpaper-5

Αυτή είναι η τηλεοπτική σειρά που άλλαξε τα δεδομένα της primetime ζώνης στην Αμερική. Αρχικά γιατί είναι μια καθαρόαιμη σαπουνόπερα με εξαιρετική παραγωγή κι έπειτα γιατί εκτόξευσε την καριέρα της Madeleine Stowe, δίνοντάς της την ευκαιρία να γίνει, κυριολεκτικά, η διάδοχος της Joan Collins. Το σενάριο είναι μια ιστορία εκδίκησης, που φυσικά για να καταλήξει κάπου που να βγάζεις νόημα, μεσολαβούν 14.652 χαρακτήρες, φόνοι, εκβιασμοί, κρυφές ταυτότητες, ξεμαλλιάσματα, τέλεια και πάντα ξεσκονισμένα σπίτια, φορέματα που φοριούνται μόνο μία φορά και γάμοι που κοστίζουν τον προϋπολογισμό ενός μικρού κράτους (ή της Ελλάδας).
Η σειρά βρίσκεται ήδη στην τέταρτη σεζόν, η τηλεοπτική κακιά Victoria Grayson έχει ήδη προταθεί για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού σε Δραματική Σειρά, ενώ στη δεύτερη σεζόν βλέπουμε στα σκηνοθετικά credits τη βραβευμένη με Όσκαρ Helen Hunt.

How To Get Away With Murder

how-to-get-away-with-murder-cast-ABC

Μη βιαστείς να πεις ότι αυτή η σειρά δεν είναι σαπουνόπερα. Είναι και μάλιστα το καλύπτει με το πιο σημαντικό εργαλείο που μπορεί να έχει ένας σκηνοθέτης στα χέρια του αυτή τη στιγμή που μιλάμε· τη Viola Davis. Η δύο φορές υποψήφια για Όσκαρ ηθοποιός («Doubt», «The Help») ενσαρκώνει με την κατάλληλη υπερβολή την Annalise Keating, μια καθηγήτρια εγκληματολογίας και δικηγόρο, η οποία μπλέκει άθελά της (ή μήπως όχι;) σε μια ιστορία δολοφονίας μαζί με τον άντρα της, τους δύο συνεργάτες της και πέντε βοηθούς, φοιτητές στο Πανεπιστήμιο.
Η Davis ήδη από την πρώτη ολοκληρωμένη σεζόν προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου σε Δραματική Σειρά (το έχασε από τη Ruth Wilson του «The Affair»), ενώ πάει καρφωτή για το Emmy, που δικαιωματικά της αξίζει. Η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν, μιας και η τηλεθέαση ξεπέρασε κάθε ενδεχόμενο, ενώ κάθε επεισόδιο ήταν top-5 την εβδομάδα που προβλήθηκε στο Drama Rank.

Jane The Virgin

Jane-The-Virgin

Η μεταφορά της τελενοβέλας «Χουάνα η Παρθένα» στην αγγλική γλώσσα για την αμερικάνιη τηλεόραση, είχε ως αποτέλεσμα η Gina Rodriguez να κερδίσει τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης κωμικής ηθοποιού το 2015 ανάμεσα σε υποψήφιες όμως η Julia Louis-Dreyfus, η Edie Falco και η Lena Dunham, ενώ η σειρά ήταν υποψήφια και στην κατηγορία καλύτερης κωμωδίας. Η κατά λάθος έγκυος Jane έχει, παραδόξως, δεχτεί διθυραμβικές κριτικές, ενώ στο metacritic έχει μέσο όρο βαθμολογίας 80/100 (?). Χωρίς καμία αμφιβολία, οι υποψηφιότητες για Emmy θα πέσουν βροχή.

https://www.youtube.com/watch?v=ptI8evHNPSo

Empire

Empire-cast

Εδώ θα μπορούσα να γράφω για ώρες. Δημιουργός: ο υποψήφιος για Όσκαρ σκηνοθέτης Lee Daniels («Precious», «The Butler», «Monster’s Ball»). Πρωταγωνιστές: η υποψήφια για Όσκαρ και Emmy Taraji P. Henson («The Curious Case of Benjamin Button») και ο επίσης υποψήφιος για Όσκαρ Terrence Howard («Hustle & Flow», «Crash»). Εναλλακτικός τίτλος: «Του Θείου Όσκαρ Το Κάγκελο». Μουσικός παραγωγός: ο Timbaland.
Η σειρά είναι μια μιούζικαλ σαπουνόπερα, η οποία συνδυάζει τα catfights της Δυναστείας, τις μουσικές επιδόσεις του «Fame» και του «Glee», αλλά και την υπογραφή του Daniels. Ο πρώτος κύκλος μόλις ολοκληρώθηκε, η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερο, ενώ το soundtrack της σειράς ήταν ο λόγος που πριν από μερικές μέρες το «Rebel Heart» της Madonna ΔΕΝ έφτασε κορυφή στο Billboard. Όσο για τους guest ηθοποιούς και μουσικούς, μέτρα: Jennifer Hudson, Naomi Campbell, Gabourey Sidibe (υποψήφια για Όσκαρ στο «Precious» και πρωταγωνίστρια στον τρίτο κύκλο του «American Horror Story: Coven»), Cuba Gooding Jr., Gladys Knight, Estelle, Mary J Blige, Rita Ora, Snoop Dogg, Patti LaBelle, Anthony Hamilton και η Courtney Love σε έναν εξαιρετικό δεύτερο ρόλο, όπου υποδύεται μια κατεστραμμένη βετεράνα τραγουδίστρια, δηλαδή τον εαυτό της.

Τι κι αν νόμιζες πως οι σαπουνόπερες ανήκουν στο παρελθόν. Ανάμεσα στο «Game of thrones», το «Girls», το «Transparent» και το «House of cards», βάλε και λίγη ίντριγκα να γουστάρεις, λέμε.

p.s. Το καλύτερό μου: στο τέλος κάθε έντονης σκηνής, σπικάτο βιολιά σε ξεκουφαίνουν, αποδεικνύοντας ότι μόλις είδες κάτι πάρα μα πάρα πολύ σημαντικό. Κλαίω.