11140160_1614421012127469_4894079488931505963_o

Είναι αστείο αυτό που συμβαίνει με τις ταινίες και τις σειρές που αφορούν τους σούπερ-ήρωες. Μια στρατιά από φαν των κόμικς (της Marvel κυρίως) είναι έτοιμη να τα βάλει με όποιον κριτικό τολμήσει και θάψει κάποια από αυτές. Μετά τον ημίθεο Joss Whedon όμως και τους Avengers του που δέχτηκαν σχεδόν καθολική αποδοχή  ή τον  σούπερ cool για τα μέτρα όλων Iron Man του Robert Downey Jr. -άσχετα αν οι τελευταίες ταινίες δεν βλέπονται- υπήρξε μια σχετική ισορροπία. Η τηλεόραση, βέβαια, έχει γεμίσει ένα σωρό από σειρές με σούπερ ήρωες.

Αν λάβει όμως κάποιος υπόψη του το γκραν γκινιόλ  που ήταν το Agents of Shield, οι ‘σοβαροί’ κριτικοί βρίσκουν πιο εύκολο να «θάψουν» τέτοια έργα επειδή ακριβώς βασίζονται σε κόμικς και δεν είναι αρκετά ορίτζιναλ ή δεν έχουν κάποιο βαθύ νόημα. Λες και τα κεφάλια που συνθλίβονται κεφάλια στο Game of Thrones ή στο Banshee έχουν πολύ περισσότερο.

Διαβάζεις συχνά απόψεις του στυλ «είναι μόνο για τους φαν των κόμικς ή πώς μπορείς να πιστέψεις ότι ένας τυφλός πηδάει έτσι ή δεν πεθαίνει στα 3 δευτερόλεπτα από καμιά σφαίρα». Κάτι που είναι αρκετά γελοίο επιχείρημα εν μέρει, όταν υπάρχουν πρωταγωνιστές που είναι πράσινοι, τεράστιοι και πολύ θυμωμένοι σε ταινίες και παίρνουν 4/4 αστεράκια! Και εκεί δημιουργείται μια σύγκρουση μεταξύ κριτικών, φαν των κόμικς αλλά και απλών θεατών που όταν εμφανίζεται ενίοτε στο διαδίκτυο, έχει πολύ πλάκα και κολλάς άπειρες ώρες διαβάζοντας να εκτοξεύονται κακιασμένα σχόλια προς κάθε κατεύθυνση.

11146421_1614794585423445_6947174806419281380_o daredevil11080495_1605465169689720_2873348429347715983_o

Τώρα, όταν μια σειρά ξεκινάει με αυτήν την δυναμική και προκαλεί σούσουρο,  πάει να πει ότι δεν είναι τυχαία. Και αυτό ακριβώς έχει κάνει η τηλεοπτική εκδοχή του Daredevil. Δεν είναι τυχαία. Είχε καιρό να εμφανιστεί κάτι παρόμοιο. Οι πρώτες κριτικές την αντιμετωπίζουν ως μέρος του φιλόδοξου πρότζεκτ που έχει σκοπό να υλοποιήσει το Netflix στο μέλλον, να φέρει δηλαδή τους Defenders στο προσκήνιο. Αν ζεις στην Ελλάδα και όχι στην Αμερική, η πολιτική των αμερικάνικων δικτύων δεν έχει και πολύ σημασία, εκτός και αν ακυρώσουν κάτι που αγαπάς να βλέπεις.

Το Netfilx αυτή την στιγμή δημιουργεί χώρο για ήρωες που δεν είναι τόσο διάσημοι όσο ο Spiderman ή ο Captain America για να γίνουν ταινία. Η προηγούμενη όμως μεταφορά του Daredevil ήταν κινηματογραφική και είχε για πρωταγωνιστή τον Ben Affleck. Για να μπούμε όμως στο ψητό, το νέο Daredevil είναι βίαιο και αρκετά σκοτεινό με μια noir ατμόσφαιρα που σε υπνωτίζει. Υπάρχει γραφική βία μέσα που ναι, καμιά φορά είναι υπερβολική, αλλά υπάρχουν πολύ πιο βίαιες σειρές.

Όπως επίσης όταν βλέπεις ότι οι δημιουργοί της είναι ο Steven S. DeKnight της φήμης του Σπάρτακου και Drew Goddard με βιογραφικό που περιλαμβάνει την Buffy και το Lost, τότε δεν χρειάζεται να απορεί κανείς αν κάποια στιγμή φύγει και κάποιο κεφάλι.

MARVEL'S DAREDEVIL

Προσωπικά θα το έβαζα στην ίδια ομάδα με την ρεαλιστική μεταφορά του Batman του Nolan [και ας είναι DC το συγκεκριμένο]. Σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με την camp αισθητική του τηλεοπτικού Gotham ή την αφέλεια σειρών όπως το Flash ή το Arrow [DC πάλι]. Η αλήθεια όμως είναι ότι είναι πιο εύκολο να το βάζεις δίπλα σε αυτές παρά στο Marvel Agents of Shield -που έχει αρχίσει να παίρνει μπρος στην δεύτερη σεζόν και δεν είναι τόσο σκοτεινό όσο θα ήθελε, ή το πετυχημένο πείραμα της Agent Carter που η πιο γυναικεία θεματική του το πάει αλλού. Στο Daredevil βλέπεις μια κλασική μάχη του καλού ενάντια στο κακό, σε γκρι όμως τόνους. Ο Matt Murdock είναι ένας τυφλός δικηγόρος με υπερφυσικές αισθήσεις που το βράδυ ντύνεται σαν μασκοφόρος εκδικητής και πολεμάει το οργανωμένο έγκλημα στην πιο παρακμιακή γειτονιά της Νέας Υόρκης, την Hell’s Kitchen, σε μια Νέα Υόρκη όμως που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική. Υπάρχουν άπειρες αναφορές στην πόλη και αυτό επειδή ανήκει στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel (MCU). [Η καταστροφή της Νέας Υόρκης από τις ορδές των εξωγήινων που αντιμετώπισαν οι Avengers’. Απλά σε αυτή την περίπτωση είναι από την πλευρά των απλών κατοίκων «που τους έπεσε το εξωγήινο σφυρί του Θορ στο κεφάλι».

Η σειρά έχει προβλήματα αλλά ωχριούν μπροστά στο τελικό αποτέλεσμα. Τα τελευταία 3-4 επεισόδια είναι και τα πιο αδύναμα, αλλά είναι απόλυτα λογικό και  το φινάλε σε αποζημιώνει.  Η επιτυχία της κυρίως έχει να κάνει με την αίσθηση που σου αφήνει. Δεν είναι λίγες οι φορές που αισθάνεσαι σαν παιδάκι που βλέπει για πρώτη φορά ένα τύπο να πετάει ή να κάνει ακροβατικά στην τηλεόραση.

Στα συν, φυσικά και οι ερμηνείες κυρίως ο τεράστιος (και στο μέγεθος και στην φιλοδοξία) Kingpin του Vincent D’ Onofrio που τον υποδύεται με μια θυμωμένη παιδικότητα και ψυχρή απάθεια στο βλέμμα που σίγουρα δεν θέλεις να συναντήσεις ποτέ από κοντά. Αυτό που λέμε υπέρ-κακός, εδώ λειτουργεί στην πράξη και είναι τρομακτικό.

10609421_1596230230613214_3086887108693883771_n

Στο Daredevil, oι κακοί είναι τόσο ανθρώπινοι και εύθραυστοι που είναι σοκαριστικό να βλέπεις τα εγκλήματά τους. Ακόμη και ο βασικός ήρωας με τις υπερφυσικές δυνάμεις είναι ένας κοινός άνθρωπος με τραγικό παρελθόν. Κάτι που απεικονίζεται σχεδόν με τελειότητα. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για την ένταση των σκηνών μάχης όπως αυτή στο δεύτερο επεισόδιο. Είναι από τα πρώτα δευτερόλεπτα σκηνή ανθολογίας  με αναφορές από το Oldboy μέχρι το Raid, κ.α. Αυτά τα λίγα λεπτά που διαρκεί, συνοψίζουν όλη την σειρά και τον χαρακτήρα του ήρωα.

https://www.youtube.com/watch?v=W7fYIMEQ1Xw

Το Daredevil χτύπησε σαν όμορφη έκπληξη σε μια βαρετή τηλεοπτική σεζόν και δίνει φρέσκο αέρα σε ένα πολυφορεμένο είδος χωρίς να κάνει κάτι τρομερά πρωτότυπο. Και αυτό είναι must.