Ο Dirty Beaches, ο Alex Zhang Hungtai δηλαδή, είναι από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της γενιάς του. Δεν έχει σημασία αν δεν γεμίζει στάδια ή αν οι μισοί απογοητεύονται από τις ζωντανές του εμφανίσεις, αυτόν που τον κάνει να ξεχωρίζει δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Είναι ο τρόπος που προσεγγίζει την μουσική σαν ένα ατέρμονο ταξίδι και με μια αχόρταγη περιέργεια και διάθεση εξερεύνησης. Το χτίσιμο της ατμόσφαιρας, οι αναμνήσεις και η νοσταλγία. Πάντα lo-fi, δεν αλλάζει τον ήχο του για να γίνει πιο δημοφιλής, κάνει βρώμικη και σκοτεινή μουσική σαν τα μπαρ και τα απροσπέλαστα σοκάκια των πόλεων που επισκέπτεται. Και υπέροχη. Και το φαγητό είναι πάντα μια περιπέτεια και φιλοσοφία γι’ αυτόν. Έτσι αυτή είναι μια συνέντευξη για το φαγητό κυρίως και τις χώρες που επισκέπτεται. Είχε γράψει κάποτε στο μπλογκ του «Όταν θα έχω γυρίσει όλο τον κόσμο, νομίζω ότι θα έρθει και το τέλος των Dirty Beaches. Ξέρω ότι θα μου πάρει χρόνια να το πραγματοποιήσω και ότι είναι ένα όνειρο, αλλά μέχρι στιγμής όλα τα εφηβικά μου όνειρα έχουν βγει αληθινά. Έτσι ξέρω ότι ο θεός προσέχει αυτούς που δουλεύουν σκληρά. Κι αν δεν ο θεός δεν είναι μαζί σου, τότε ακόμη έχεις την τύχη και τα πνεύματα όλου του γαμημένου σύμπαντος στο πλευρό σου. Και το πιο σημαντικό από όλα, έχεις τον γαμημένο εαυτό σου».

Πού σε βρίσκουμε αυτή τη στιγμή;
Στη Λισαβόνα, στην Πορτογαλία.

Γιατί πιστεύεις ότι έχουν παθιαστεί τόσο πολύ οι άνθρωποι με το φαγητό τελευταία;
Οι άνθρωποι ήταν πάντα παθιασμένοι με το φαγητό. Τώρα με το ίντερνετ βλέπουμε τα πάντα πιο συχνά. Έτσι τα αισθάνεσαι πιο έντονα. Αν με ρωτάς, όμως, ήταν το ίδιο πάντα.

924975_302814093208461_1544211126_n 10251416_1424068047843954_1161367794_n 10261031_671727899556359_651351075_n

6f421d44a70111e3b9f2120cbb90aa70_8

Διάβασα ότι δούλευες σε εστιατόριο πριν γίνεις επαγγελματίας μουσικός. Τι έκανες ακριβώς;
Ήμουν σου σεφ κι έφτιαχνα κρεμ μπριλέ, κροκέτες, αρνί, πόδια πάπιας κλπ.

Ταξιδεύεις πάρα πολύ τελευταία. Θα μπορούσες να μας πεις ένα αστείο συμβάν που έχει σχέση με το φαγητό που σου έτυχε στα ταξίδια σου;
Όλες οι περιπέτειες σε σχέση με το φαγητό συμβαίνουν πάντα στην Ασία ή την Ανατολική Ευρώπη ή στη Μεσόγειο όπου μπορείς να βρεις το πιο καλό φαγητό. Στην Ιαπωνία δοκιμάσαμε ωμό κοτόπουλο και δεν ήθελα να πάθω σαλμονέλα έτσι ανησυχούσα πραγματικά. Αλλά μας είπαν ότι είναι ένα πολύ ξεχωριστό εστιατόριο, έτσι δοκιμάσαμε. Όλοι είχαμε φρικάρει.

Ποιο είναι το ωραίο πιάτο που έχεις δοκιμάσει στα ταξίδια σου;
Υπάρχουν πάρα πολλά. Αλλά για τον σκληροπυρηνικό φαν του φαγητού, η Σιγκαπούρη ήταν σίγουρα το καλύτερο μέρος για φαγητό. Ο εκπληκτικός συνδυασμός από Ινδικό, Μαλαισιανό, Κινέζικο και χαλάλ μουσουλμανικό φαγητό ήταν πολύ εξωτικός για μένα. Και αντιπροσώπευε τέλεια τους τέσσερις πληθυσμούς της Σιγκαπούρης. Μου άρεσε πραγματικά.

photo2

Ποιο ήταν το πιο περίεργο φαγητό που δοκίμασες;
Δοκίμασα πολλά, αλλά θα το περιορίσω στην πρόσφατη ασιατική περιοδεία μας. Το hainanese κοτόπουλο με ρύζι στην Σιγκαπούρη είναι εκπληκτικό. Το κοτόπουλο βράζεται σε ζωμό από κόκαλα κοτόπουλου και χοιρινού και αυτός ο ζωμός χρησιμοποιείται για να βράσει το ρύζι. Αυτό δίνει σε όλο το πιάτο μια εκπληκτική γεύση. Σου τρέχουν τα σάλια και αυτό το λέω καθόλου κυριολεκτικά. Τελειότητα. Σερβίρεται μαζί με σάλτσα τριμμένου σκόρδου και τζίντζερ, με τσίλι και σάλτσα σόγιας. Ααα, μιλάω για αυτό και πείνασα… Το πιο παράξενο φαγητό που δοκίμασα ήταν στην Σιγκαπούρη. Το Durian, το βασιλιά των φρούτων. Γνώριζα γι’ αυτό από τότε που ήμουν παιδί επειδή το έχουμε και στην Ταιβάν, αλλά το απέφευγα όλη μου τη ζωή λόγω της μυρωδιάς του. Μυρίζει σαν νεκρό σώμα που σαπίζει στα σκουπίδια καλυμμένο με παλιό γαλλικό τυρί σε μια κινέζικη τουαλέτα. Αλλά σε αυτό το ταξίδι μου στα 33 μου χρόνια τελικά συμβιβάστηκα και έφαγα ένα μικρό κομματάκι. Και το σιχάθηκα τόσο πολύ! Θεέ μου. Ναι, και τα δάχτυλά σου αφού το αγγίξεις μυρίζουν λες και τα έχωσες στον κώλο κάποιου. Χωρίς αστεία.

photo3

Μαγειρεύεις στο σπίτι;
Δεν μαγειρεύω πια γιατί δεν έχω χρόνο, είμαι στο στούντιο ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μου. Η διατροφή μου είναι τώρα κυρίως καφές και κρουασάν και πορτογαλέζικες τάρτες (nata) και παϊδάκια χοιρινά με ένα τηγανητό αυγό.

Βλέπεις εκπομπές μαγειρικής; Ποια είναι η αγαπημένη σου;
Είμαι μεγάλος φαν του Άντονι Μπουρντέν. Τρώει τα πάντα και καταλαβαίνεις ότι του αρέσει το φαγητό. Τις μισώ τις περισσότερες από τις άλλες εκπομπές φαγητού, επειδή αυτό που κάνουν είναι να λένε «κοίτα πόσο περίεργο και αηδιαστικό είναι». Είτε αμερικάνικες ή ευρωπαϊκές είναι, τις μισώ. Αλλά ο θείος Τόνι είναι διαφορετικός. Είναι αυθεντικός τύπος. Με έπεισε όταν τον είδα να τρώει τους βολβούς των ματιών φώκιας με μια οικογένεια στην Αλάσκα. Η γριά γιαγιά της οικογένειας του πρόσφερε τα μάτια επειδή είναι το πιο ξεχωριστό κομμάτι για τους καλεσμένους. Και αντί να φρικάρει το δέχτηκε με χάρη και αρχίδια και το έφαγε σαν άντρας. Τρελός σεβασμός για τον θείο Τόνι.

photo1(1)

Ποιο είναι το χειρότερο φαγητό από όσα δοκίμασες;
Νάτο (τα γιαπωνέζικα φασόλια που έχουν υποστεί ζύμωση) και το durian που σου ανέφερα πιο πριν. Αυτά είναι στη λίστα μου με όσα δεν θα ξαναδοκιμάσω ποτέ.

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες πολύ να δοκιμάσεις και δεν έχεις πετύχει ακόμη;
Όχι. Όταν δω κάτι θα το φάω. Και μετά θα αποφασίσω αν θέλω να το ξαναφάω.

Ποιο είναι το πιο ωραίο φαγητό που έχεις δοκιμάσει στην Ελλάδα;
Δεν έχω δοκιμάσει τόσα πολλά ακόμα (θα με βγάλεις στην Αθήνα να φάμε;) αλλά την τελευταία φορά στη Θεσσαλονίκη δοκίμασα σούπα πατσά στις 5 το πρωί. Ήταν η καλύτερη θεραπεία για το μεθύσι. Πραγματικά την απόλαυσα.

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου όφελος από την ασχολία σου με τη μουσική;
Το ότι βλέπω τον κόσμο. Και που τρώω τα φαγητά από τις διάφορες κουλτούρες. Για να καταλάβεις μια κουλτούρα πρέπει να αρχίσεις με το φαγητό. Και μετά θα αρχίσεις να καταλαβαίνεις γιατί είναι όλα έτσι όπως είναι. Και από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, όλα γίνονται λιγότερο περίεργα ή αλλόκοτα. Εξοικειώνεσαι μαζί τους σε κάποιο βαθμό. Κι αυτή είναι η ανθρώπινη εμπειρία. Οι άνθρωποι που φοβούνται ή απεχθάνονται αυτό που δεν καταλαβαίνουν, βουτούν σε ένα πολύ μέρος και δρουν περιορισμένα. Εγώ θέλω ακριβώς το αντίθετο. Μαθαίνεις πολλά για την κουλτούρα κάποιων, απλά κατανοώντας το φαγητό τους.

photo1

Τα επόμενα σχέδιά σου;
Τελειώνω ένα νέο σόλο ορχηστρικό άλμπουμ τώρα στη Λισαβόνα. Ο συνεργάτης μου από το συγκρότημα, ο Shub, τελειώνει το σόλο άλμπουμ επίσης. Έπειτα θα αρχίσω να δουλεύω στο επόμενο άλμπουμ μου και θα συνεχίσω με μερικά σάουντρακ για ταινίες που έρχονται προσεχώς.

Κι αυτές είναι δέκα φωτογραφίες που διάλεξε από το instagram του με στιγμές από τα ταξίδια του:

image
Η Ταϊπέι.Είναι το σημείο που μεγάλωσα από το 1980 μέχρι το 1988. Το επισκέφτηκα ξανά το Μάρτιο. Δεν έχει αλλάξει πολύ.  

image2
Στην πόλη της Ιερουσαλήμ. Ηλιοβασίλεμα.

image3
Παζάρι στο Ζάγκερμπ, στην Κροατία.

image4
Η χειμωνιάτικη θέα από το παράθυρο του σπιτιού που έμενα στο Βερολίνο πέρσι.

5
Έξω από την Μπανγκόγκ, σε μια μικρή πόλη, επίσκεψη στα απομεινάρια ενός βουδιστικού ναού που είχε καταστρέψει και κάψει ο Βιρμανικός στρατός. Προφανώς, οι Ταϊλανδοί και οι Βιρμανοί το έκαναν πολύ αυτό ο ένας στον άλλο εκείνη την εποχή. Δυστυχώς. Μπορείς σχεδόν να φανταστείς πώς θα πρέπει να ήταν πριν καεί.  

image6
Στην Χονολουλού. Αυτό το μέρος ονομάζεται Τα τείχη της Κίνας. Μεγάλωσα στο νησί Οάχου από το 1994 μέχρι το 2004 και τον φοβόμουν αυτόν τον γκρεμό, επειδή είναι περιβόητος για το πόσο δύσκολο είναι  να σκαρφαλώσεις πάλι στην ακτή αν βουτήξεις στον ωκεανό. Τα κύματα σε κοπανάνε και κάνουν τις άκρες από τα βράχια γλιστρούν, μπορούν να σου ξεσκίσουν τα χέρια και τα γόνατα εάν δεν προσέξεις. Μερικοί άνθρωποι πνίγονται εδώ. Τον Μάρτιο το επισκέφτηκα το κατέκτησα. Πήδηξα τρεις φορές και κάθε φορά ήμουν και πιο σίγουρος ότι θα επιβιώσω, παρόλο που στο πρώτο πήδημα σκεφτόμουν «Θεέ μου, γιατί το κάνω αυτό; Σκατά, θα πνιγώ και θα χαθώ». Αλλά επιβίωσα.  

image8
Σιγκαπούρη. Το ξενοδοχείο στην αμμώδη παραλία της Maria bay.

image9
Στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Live love drive.

image10
Το Big Sur, Los Angeles. California.

image11
Η Λισαβόνα. Το σπίτι μου για τώρα.

Θα εμφανιστεί στην Κεντρική Σκηνή του Plissken Festival το Σάββατο 7 Ιουνίου στις 6 το απόγευμα.
Μαρία Παππά