Βρεθήκαμε στα 15α γενέθλια της Gagarin Records του Felix Kubin, μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες dadapop δισκογραφικές του κόσμου, όπου είδαμε τρεις φοβερές συναυλίες – τους: Felix Kubin, Les Trucs και Gelbart. Αν και είχαμε πάει για το πρώτο και τρίτο, μείναμε άφωνοι με τους Les Trucs. Το στήσιμό τους δεν ήταν στη σκηνή, αλλά ανάμεσα στον κόσμο. Μας παρουσίασαν ένα σετ περίεργης, όσο και παιχνιδιάρικης ποπ, ένα μείγμα βιρτουοζισμού και αστείου performativity, όπως δεν ειχαμε ξαναδεί πιο πριν. Ο κόσμος χόρευε και χτυπιόταν με τα ανορθόδοξα μπητάκια, τραγουδούσε τις δύστροπες, αλλά και ξεσηκωτικές μελωδίες και γενικά ήταν απόλυτα προσηλωμένος σε μια εκκεντρική κατάνυξη. Νιώσαμε για λίγο ότι βρισκόμαστε στο μέλλον. Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα απ’ αυτό το βίντεο, αν και μπορεί κανείς να νιώσει την ένταση της εμπειρίας μόνο από κοντά:

Μετά τη συναυλία, τους ζητήσαμε να μας απαντήσουν σε μερικές ερωτήσεις και δέχτηκαν, οπότε για πρώτη φορά στα ελληνικά και ειδικά για τα Τρωκτικά, οι Les Trucs μας μιλάνε για αυτό που κάνουν.

Μας έκανε εντύπωση αμέσως όταν είδαμε το στήσιμο σας, το πώς χρησιμοποιείτε το χώρο και παίζετε ανάμεσα στον κόσμο. Κάτι τέτοιο συναντάται κάποιες φορές σε πειραματικά/noise πλαίσια, αλλά όχι τόσο σε μουσική που είναι διασκεδαστική/fun όπως η δική σας. Γιατί αποφασίσατε να το κάνετε αυτό και πώς σας επηρεάζει να είναι από γύρω το κοινό;

Βασικά θέλαμε να αφήσουμε έξω όλα τα ενοχλητικά στοιχεία της παρουσίας μιας τυπικής μπάντας. Να μην βασιζόμαστε σε έναν κιτς ημίγυμνο ντράμερ, να έχουμε απόλυτο έλεγχο του ήχου και να μην είμαστε περιορισμένοι σε ένα στατικό πλαίσιο που είμαστε ‘αντιμέτωποι’ με τον θεατή. Οι Lightning Bolt για παράδειγμα παίζουν επίσης έτσι στην πλατεία, αλλά παραμένουν περιορισμένοι στα όργανά τους, όπως επίσης και στον τεράστιο τοίχο με ενισχυτές. Το ίδιο κάναν και οι U2, αλλά σε μια γιγαντιαία, ρομποτική, κεντρική σκηνή… Εμείς φέρνουμε απλά το τραπέζι μας με τα γκάτζετς που μπορεί να τοποθετηθεί οπουδήποτε. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να παίρνουμε υπόψη μας το δωμάτιο αυτό καθ’ αυτό και να περιλαμβάνουμε το κοινό που είναι εκεί. Μπορούμε να αντιδράσουμε σε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας. Δεν προσπαθούμε να φτιάξουμε μια συλλογική αίσθηση «είμαστε όλοι τόσο ενωμένοι ο ένας με τον άλλο», να μην παρεξηγούμαστε! Έχει να κάνει περισσότερο με μια άμεση απάντηση. Μπορεί να είναι βέβαια και λίγο αποκαρδιωτικό, όταν 2 άνθρωποι δίπλα σου μοιράζονται δυνατά τα προσωπικά τους μυστικά και δεν μπορείς να ακούσεις τι παίζεις. Μπορείς βέβαια να τους πεις να σκάσουν ή να αρχίσεις να συζητάς και εσύ μαζί τους.

Κάτι άλλο που μας άρεσε ιδιαίτερα ήταν ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείτε τη χειρονομία. Δεν είναι ποτέ ξεκάθαρο πότε παίζετε, αν παίζετε όργανα ή ανοίγετε μια λάμπα ή τραγουδάτε ή μιλάτε η μία στον άλλο ή απλά κινείστε χωρίς η κίνηση να έχει συγκεκριμένο αποτέλεσμα και λόγο. Κάτι σαν postperformance. Ποια είναι η σχέση σας με το να είναι κανείς μουσικός εκτελεστής και το performance γενικότερα;

Η ιδέα του «post-performance» ακούγεται ωραία! Αυτό θέλουμε να είμαστε! Όσον αφορά τη λάμπα / χειρονομία είναι κάτι σαν προέκταση της μουσικής. Όπως και το design του δωματίου, το να εστιάζεις ή υπογραμμίζεις το δραματουργικό περιεχόμενο: μια απομίμηση ροκ-σταρ-συμπεριφοράς, τραγουδιστών όπερας ή εξπρεσσιονιστικού χωρού – στα πλαίσια των περιορισμών των δυνατοτήτων μας. Δεν το εννοούμε σαρκαστικά, αλλά σαν φόρο τιμής ή σαν μια εξερεύνηση της δυναμικής αυτών των στοιχείων.

ltpanoramam P1060632m

Μουσικά βρίσκουμε στον ήχο σας στοιχεία από τις πιο περίεργες άκρες του NDW/nowave (π.χ. Der Plan) ή τους βρετανούς Cardiacs ή το ιαπωνικό avantnintendo, τύπου Yip Yip κλπ. Όλες αυτές οι δύσκολες αλλαγές ρυθμών, πολλαπλά μέρη κλπ. Θεωρείτε τους εαυτούς σας συνεχιστές μιας ιστορίας/κληρονομιάς ‘περίεργης μουσικής’; Τί παίζει στα iPod σας τώρα;

Δεν προσπαθούμε να κάνουμε περίεργη μουσική. Κυρίως κάνουμε πράγματα έτσι ώστε να μην τα βαριόμαστε. Το αφηρημένο και μη αναμενόμενο είναι ένα πολύ πιο ισχυρό έναυσμα από το περιττό 4/4 και το στροφή/ρεφρέν/στροφή σχήμα. Για μας τουλάχιστον. Μας αρέσουν αισθητικοί, εννοιολογικοί και επιστημονικοί τρόποι να πλησιάσεις τη μουσική. Επίσης μας αρέσει να μην παίρνει κανείς τον εαυτό του τόσο στα σοβαρά. Και φυσικά μας αρέσουν οι αντιφάσεις. Αυτό μπορεί να εξηγήσει τη μουσική που θα βρείτε να παίζει στο αμάξι ή την κουζίνα μας (δεν έχουμε iPod…): Ag Geige, Doris Norton, Wally Badarou, Haroumi Hosono, Luke Abbott, Beyoncé, Slapp Happy, Hanns Eissler και μέταλ μπαλάντες.

Παρά το γεγονός ότι η μουσική σας είναι ιδιαίτερα περιπετειώδης και περίπλοκη, ενδιαφέρεστε σταθερά να υπάρχει ένα fun στοιχείο, τα κομμάτια σας είναι χορευτικά, φωνακλάδικα, singalongy, παιχνιδιάρικα, φλερτάροντας κατά κάποιο τρόπο με την ποπ. Πιστεύετε ότι συνεχίζει να έχει νόημα να κάνει κανείς περίεργη [μετα-]ποπ;

Έχει νόημα να κάνει κανείς μουσική οποιουδήποτε είδους? Η μουσική είναι κάτι που οι άνθρωποι κάνουν στον ελεύθερό τους χρόνο ή για να βγάλουν λεφτά. Έχει το ρόλο ενός βιογραφικού soundtrack ή κάτι με το οποίο οι άνθρωποι καθιερώνουν με κάποιον τρόπο την ταυτότητά τους, το οποίο είναι θεμιτό, αλλά και λίγο βαρετό από μόνο του. Θα θέλαμε η ποπ να έχει έναν avant-garde ρόλο, όπως έχει παίξει μερικώς στο παρελθόν. Φαίνεται να έχει χάσει το όραμά της για το μέλλον. Φουτουριστικές βερσιόν του παρελθόντος ανθίζουν παντού. Ένα φαινόμενο που ο επικοινωνιολόγος Mark Fisher περιγράφει με την έννοια «hauntology» [φαντασμαντολογία?]. Για να έχει η μουσική νόημα και επιρροή, πρέπει να εφεύρουμε νέα, ουτοπικά κόνσεπτ, που δεν είναι απλά εκδοχές του μέλλοντος βασισμένες στο παρόν. Σίγουρα είναι μια υψηλή απαίτηση, αλλά συνάμα διασκεδαστική στην πραγμάτωσή τηςtrucs nebelm

Ένα κομμάτι σας λέει “dadadada…”. Συναντάται τελευταία μια επιστροφή στον ντανταϊσμό και το παράλογο. Σίγουρα έχουμε δει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, όπου ολοένα περισσότερα πρότζεκτ τέχνης, κινηματογράφου και μουσικής τείνουν προς το παράλογο, όμως ξεκάθαρα και και στο online culture παντού. Τι μπορεί να σημαίνει να είναι κανείς νεο-ντανταϊστής το 2014;

Δεν υπάρχουν σκόπιμες αναφορές στον ντανταϊσμό σ’ αυτό που κάνουμε, αν και μας έχουν εμπνεύσει πράγματα όπως ο λετρισμός, το sound poem και το τριαδικό μπαλέτο. Η επιστροφή σε ντανταϊστικές πτυχές και πρακτικές μπορεί να εξηγηθεί από το ότι οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με τα ίδια κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα όπως και εκείνη την εποχή. Η εμφάνιση δυνατών εθνικιστικών κινημάτων παντού στην Ευρώπη, η γρήγορη τεχνολογική ανάπτυξη, οι απειλητικές της δυνατότητες και πραγμάτωσή της στα συστήματα παρακολούθησης και πολέμου είναι μερικά παραδείγματα. Αν το μέρος στο οποίο ζούμε γίνεται ένας οπισθοδρομικός, απειλητικός μονόλιθος μετα-δημοκρατίας, μια ριζική άρνηση της ηθικολογίας, του λόγου ύπαρξης του και του ισχυρισμού της χρησιμότητάς του μπορεί να είναι καλή στρατηγική.

Ο δίσκος σας «The Musical» περιέχει μερικούς από τους πιο ενδιαφέροντας στίχους που συναντήσαμε τα τελευταία χρόνια, παρ’ όλ’ αυτά τελειώνετε το δίσκο με την ατάκα «we had nothing to say«. Ποιο πιστεύετε είναι το μέλλον του περιεχομένου στην εποχή του πολιτισμικού spamming;

Φαίνεται πως δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ περιεχομένου και spam. Είναι η δουλειά του αποδέκτη να κάνει τη διαφορά. Το οποίο είναι δύσκολο αν λάβει κανείς υπόψη πόσο περιεχόμενο δημιουργείται κάθε δευτερόλεπτο. Είμαστε παγιδευμένοι σε μια λούπα / ένα feedback από εικόνες, όπως είπε ο Baudrillard. Και δεν είναι δυνατόν να κριτικάρουμε αυτή τη συνθήκη, καθ’ ότι θα προσθέσουμε μια καινούρια, άδεια εικόνα στη λούπα. Ακούγεται λίγο σαν πολιτισμικός πεσιμισμός, ε; Δεν το εννοούμε έτσι. Ίσως απλά θα ήταν καλό να μην παράγουμε περιεχόμενο μόνο και μόνο για την παραγωγή την ίδια. Και ίσως απλά εμείς προσπαθούμε να διαπραγματευτούμε το ότι δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό, βάζοντας όλα όσα έχουμε να πούμε μέσα σε ένα «we have nothing to say»-πακέτο… νταντα… νταντα.

Για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο τα ΤΡΩΚΤΙΚΑ γίνονται οι guest editors στο grekamamag.gr.

http://troktika.bandcamp.com/