Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του του Γκι Οκανγκέμ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τοποβόρος.

Το κείμενο του Γκι Οκανγκέμ εκδόθηκε ανώνυμα το 1972 στο περιοδικό Recherches, υπό την αρχισυνταξία του Φελίξ Γκαταρί, το οποίο αργότερα κατασχέθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση και καταστράφηκε. Παραμένει μέχρι σήμερα μια αιρετική πραγματεία πάνω στην ερωτική επιθυμία, ένα κλασικό κείμενο, στο οποίο ο συγγραφέας, θεωρητικός του κουίρ κινήματος και ιδρυτής του Ομοφυλοφιλικού Μετώπου Επαναστατικής Δράσης, ανατέμνει όχι μόνο τα καταπιεστικά ήθη του αστικού καπιταλισμού αλλά και τη φαλλοκρατία των λεγόμενων ομόφυλων, και, εντέλει, την ίδια την έκφραση της (μη-)επιθυμίας.

«Αν εξετάσουμε την οριακή περίπτωση του τραβεστί θα αντιληφθούμε ότι είναι περισσότερο γυναίκα από μια γυναίκα, εφόσον επιθυμεί να είναι γυναίκα πάση θυσία ενώ μια γυναίκα υπομένει το φύλο της. Και εφόσον η εικόνα της γυναίκας ορίζεται αποκλειστικά από το αντρικό φύλο, ο άντρας αυτός θα μπορέσει να τη μεταδώσει χίλιες φορές καλύτερα, χωρίς μεσάζοντες, χωρίς εντολές, μιας και έχει αποφασίσει να εφαρμόσει την εικόνα αυτή στο ίδιο του το σώμα και όχι σε αυτό της μητέρας του, της αδερφής του ή της συζύγου του. Ο τραβεστί είναι η πιο τέλεια εικόνα της γυναίκας όπως τη θέλει ο άντρας και η πιο απομακρυσμένη από τη γυναίκα της οποίας την ύπαρξη εμποδίζει ο άντρας.

Παρομοίως, ο ομοφυλόφιλος που ονειρεύεται τον σοδομισμό, αναζητά προφανώς έναν άντρα, εξομοιώνεται με μια γυναίκα που αναζητά έναν άντρα και σε φαντασιακό επίπεδο ανταποκρίνεται περισσότερο στην έννοια της ετεροφυλοφιλίας παρά σε αυτή της ομοφυλοφιλίας. Για να είναι πραγματικά ομοφυλόφιλος, θα έπρεπε να γίνει λεσβία, υπό τον όρο βέβαια ότι θα βρεθεί απέναντι σε μια γυναίκα που δεν φαντασιώνεται τον εαυτό της ως άντρα, διαφορετικά το σχήμα θα γινόταν και πάλι ετεροφυλόφιλο. Παράλληλα, για να γίνει ομοφυλόφιλη, η γυναίκα που φαντασιώνεται τον εαυτό της στον ρόλο εκείνου που διεισδύει, διαθέτοντας τη φαντασία ενός ευνουχισμένου άντρα, θα έπρεπε να γίνει πούστης, υπό τον όρο βέβαια ότι θα βρεθεί απέναντι σε έναν άντρα που δεν φαντασιώνεται τον εαυτό του ως γυναίκα, διαφορετικά το σχήμα θα επέστρεφε και πάλι στο πεδίο της ετεροφυλοφιλίας.

Με λίγα λόγια, η μόνη μορφή πραγματικής ομοφυλοφιλίας υπάρχει όταν μια γυναίκα επιθυμεί μια άλλη γυναίκα ή όταν ένας άντρας επιθυμεί έναν άλλο άντρα, χωρίς όμως έστω και μία στιγμή η φαντασία να προβάλλει σε κάποια από τις δύο πλευρές την εικόνα του άλλου φύλου. Ή στην περίπτωση ενός άντρα και μιας γυναίκας που είναι και οι δύο πούστηδες ή και οι δύο λεσβίες. Βλέπουμε πολύ γρήγορα ότι οι καταστάσεις αυτές μοιάζουν εντελώς απίθανες, μιας και άθελά του ο ομοφυλόφιλος αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα το φύλο του αλλά και το άλλο φύλο, το οποίο φαντασιώνεται ότι αντιπροσωπεύει, ενώ αναζητά συνεχώς το αντίθετό του. Αυτό ισχύει σε τέτοιο βαθμό που η ομοφυλοφιλία είναι στην ουσία καταπιεσμένη ομοφυλοφιλία, εφόσον το φαντασιακό της κομμάτι άπτεται της ετεροφυλοφιλίας.

Ο ίδιος συλλογισμός θα μας οδηγούσε να διαπιστώσουμε ότι η μόνη μορφή πραγματικής ετεροφυλοφιλίας είναι όταν ένας άντρας επιθυμεί μια γυναίκα ή μια γυναίκα έναν άντρα, χωρίς όμως έστω και μία στιγμή η φαντασία να προβάλλει σε κάποια από τις δύο πλευρές την εικόνα του ίδιου φύλου. Αυτό όμως είναι απολύτως πιθανό και μάλιστα πραγματοποιείται από το φαντασιακό της ετεροφυλοφιλικής κοινωνίας, εφόσον έχει ναρκώσει εντελώς μέσα της κάθε μορφή ομοφυλοφιλικής φαντασίας.

Βλέπουμε λοιπόν ότι αντί να είναι πρωτόγονη, ζωώδης, σωματική, η ομοφυλοφιλία μας δεν είναι παρά απάντηση στις θεωρίες, στις πρακτικές και στις διαταγές των ετεροφυλόφιλων, πάσχοντας έτσι από ένα είδος ετεροφυλόφιλης βαρυστομαχιάς. Εξάλλου, δεδομένου ότι οι φυσιολογικοί άνθρωποι που μας έφεραν στον κόσμο απέκρυψαν την ομοφυλοφιλική τους λίμπιντο, εννιά ομοφυλόφιλοι στους δέκα δεν έχουν καν συνειδητή ύπαρξη. (Διότι το γνωρίζουμε καλά: στο ανθρώπινο είδος όχι μόνο ο ένας στους δύο άντρες είναι γυναίκα, αλλά το μισό του άλλου άντρα επίσης. Ένας στους δύο άντρες είναι γυναίκα και ο άλλος δεν ξέρει ότι είναι επίσης πούστης.) Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια παρανοϊκή κατάσταση όπου η ομοφυλοφιλία μπορεί να είναι μόνο ετεροφυλόφιλη ή αλλιώς να μην υπάρχει καθόλου.

Αφού λοιπόν δεν είμαστε καν στοιχειωδώς ομοφυλόφιλοι, καιρός είναι να σταματήσουμε να διατυμπανίζουμε με υπερηφάνεια ότι ντρεπόμαστε που είμαστε ομοφυλόφιλοι. Αντιθέτως, η φράση που πρέπει να ουρλιάζουμε σε όλους, κι ας καταντήσουμε υστερικοί, είναι η εξής: «είστε ομοφυλόφιλοι». Κι εφόσον δεν μπορεί να υπάρχει αμφιφυλοφιλία αν δεν βιώνουμε συνειδητά την ομοφυλοφιλία που εμπεριέχει, θα δρούσαμε επαναστατικά εάν γονιμοποιούσαμε με οποιοδήποτε τρόπο την ομοφυλοφιλία της σιωπηλής πλειοψηφίας που κρύβεται κάτω από την αντιομοφυλοφιλική της παράνοια. Αν άντρες που συνηθίζουν να συνδέονται με γυναίκες αρχίσουν να επιθυμούν ο ένας τον άλλο, κάποια στιγμή θα γίνουν πιο ομοφυλόφιλοι από εμάς, διότι η γυναίκα θα πάψει πλέον να είναι ανάμεσα στους δύο άντρες ένα άγνωστο και φασματικό σώμα.

Παράλληλα, θα έπρεπε εμείς οι πούστηδες να ζήσουμε επιτέλους μια ομοφυλόφιλη ομοφυλοφιλία, μια ομοφυλοφιλία όπου το άλλο φύλο να σταματήσει να επανέρχεται διαρκώς στη σκηνή του σοδομιστικού μας θεάτρου, αλλιώς θα παραμείνουμε, σε φαντασιακό επίπεδο, οι ετεροφυλόφιλοι που αρνούμαστε να είμαστε.

Όταν είμαι αρσενικό είναι που επιθυμώ να κάνω έρωτα με έναν άντρα. Όταν είμαι θηλυκό είναι που επιθυμώ να κάνω έρωτα με μια γυναίκα. Ιδού το μυστικό όλων μου των αυνανισμών (γιατί θα επιμείνω, ακόμα κι αν ολόκληρη η ανθρωπότητα με ποθεί, να την απατάω με τον ίδιο μου τον εαυτό).

Όταν μια γυναίκα που δεν είναι λεσβία κάνει έρωτα με μια άλλη γυναίκα χωρίς να ονειρεύεται τον φαλλό ή την αντικατάστασή του, όταν ένας άντρας που δεν είναι πούστης κάνει έρωτα με έναν άντρα χωρίς τρέμοντας να ονειρεύεται την τρύπα του κόλπου για να την αντικαταστήσει με έναν πρωκτό, τότε θα αρχίσει πραγματικά η ομοφυλοφιλία, και από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα θα μπορέσει να ενσωματωθεί στην αμφιφυλοφιλία, χωρίς απάτες, χωρίς λάθη και χωρίς ψευδαισθήσεις. Όταν θα έχουμε εκκενώσει το φύλο στο οποίο δεν ανήκουμε αλλά αντιγράφουμε, όταν θα το έχουμε εκκενώσει σε μια στιγμή αυθεντικής ομοφυλοφιλίας (όπου το σώμα ορκίζεται ότι δεν είναι απλά μια λειτουργική έννοια), τότε δεν θα υπάρχουν πλέον διφορούμενα.

Μπορούμε λοιπόν να ανήκουμε σε ένα φύλο και να φαντασιωνόμαστε ότι είμαστε το άλλο με την ίδια συνείδηση, την ίδια ένταση και τον ίδιο ταυτοχρονισμό που επιτρέπει όλες τις δυνατές συνδέσεις οποιαδήποτε στιγμή: η ετεροφυλοφιλία και η ομοφυλοφιλία θα πάψουν τότε να αστυνομεύουν η μία την άλλη. Ο οργασμός, και ο ερεθισμός πριν από αυτόν, θα γίνουν επιτέλους ένα χαρούμενο και θανατηφόρο ρίσκο, όπως ήταν τα χρόνια όταν η απειλή του θανάτου ήταν συνεχής. Και η σεξουαλικότητα από φορέας τρόμου θα γίνει φορέας συγκίνησης».

Εκδόσεις Τοποβόρος
Μετάφραση: Γιάγκος Κολιοπάνος

Η ομάδα Ρόμβος κάνει guest editing για αυτό το Σαββατοκύριακο στο site του ΓΚΡΕΚΑ.

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag