Funky Cook, η Λειβαδίτισσα

Η ΠΟΠ Φορμαέλα του Παρνασσού τυρί από τα λίγα!
Ένας καλός λόγος να πετάγομαι συχνά μέχρι εκεί είναι για να φάω σπληνάντερο και  προβατίνα στα κάρβουνα TO DIE FOR.
Επίσης η πέστροφα Ορχομενού που είναι μεγαλωμένη σε μια μικρή παραγωγική μονάδα, αν πας εκεί την ψαρεύεις και μόνος σου αλλιώς αξίζει να την αγοράσεις καπνιστή.
Τέλος μπορώ να πίνω καφάσια πορτοκαλάδα ΑΓΝΗ με νερό Πηγής Χαρίτων που δεν θα την βρεις πουθενά αλλού και όποιος ξέρει ας μιλήσει αλλιώς ας σωπάσει για πάντα!

Μάνος Ζουρνατζής, ο Καρδιτσιώτης Μάγειρας (Chef)

Το καρδιτσιώτικο λουκάνικο είναι από τα γνωστότερα της Ελλάδος λόγω της πικάντικης γεύσης του και της γλύκας του πράσου που κυριαρχεί, ο Λευτέρης Τσιανάβας ξεκινώντας από τη παρασκευή λουκάνικων με των παραδοσιακό τρόπο κατέληξε πλέον να διαχειρίζεται μια από τις πιο σύγχρονες αλλαντοποιίες της Θεσσαλίας.
Σε συνεργασία με το ΤΕΙ τεχνολογίας τροφίμων δημιούργησε μια σειρά αλλαντικών «δια ελιάς και αέρος » με φυσικά συντηρητικά τις πολυφαιόλες ελιάς.
Από τα προϊόντα που ξεχωρίζω πέρα από το λουκάνικο είναι το σαλάμι αέρος, το μπέικον και μια εξαιρετική λιχουδιά το καπνιστό ψαρονέφρι.

Çéîå

Αθηνά Πάνου, η Ηπειρώτισσα

Καλά εντάξει αμέτρητες πίτες και γαλοτύρι, φαντάσου όταν ήμουν μικρή το τρώγαμε σε μνημόσυνα, στα τραπέζια που έκαναν στις ταβέρνες! Τώρα το λες κ trendy!
Είναι το γάλα από κατσίκες και πρόβατα, το πήζουν με πυτιά για τυρί αλλά το αφήνουν να ωριμάσει λιγότερο και αυτό που προκύπτει είναι χυλός με σβολάκια και κομματάκια τυριού. Αυτό είναι το γνήσιο, υπάρχει και σε σούπερ μάρκετ ένα γαλοτύρι που μοιάζει με αλοιφή δεν είναι το αυθεντικό.

Γιώργος Γαρεφαλάκης, ο Κρητικός

«Απ’ όλα τα γαστρονομικά θαύματα της Λεβεντογέννας, λατρεύω το πιο αμαρτωλό / από όλες τις ευεργετικές λιχουδιές της διάσημης μακροβιοτικής Κρητικής διατροφής, προτιμώ την πιο θανατηφόρα / την Νύφη της Νοστιμιάς και της Χοληστερίνης, την παντέρμη Στάκα.»

Μαριλίτα Χατζηβασιλείου, η Κασσιώτισα

Η σιτάκα Κάσου είναι ένα κρεμώδες τυρί με γλυκόξινη και πολύ ιδιαίτερη γεύση. Φτιάχνεται μόνο από γάλα-κατσικίσιο ή και πρόβειο ανάλογα με την εποχή-το οποίο ανακατεύεται με το χέρι μέσα σε μεγάλα τσουκάλια και πάνω από φωτιά που καίει, για 6-8 ώρες! Το ανακάτεμα γίνεται με το ‘καλαμούτσι’, που είναι από ξύλο, και η φωτιά που καίει από κάτω είναι από ξύλο σχίνου, συκιάς, ελιάς ή χαρουπιάς συνήθως.
Οι Kασιώτες την σερβίρουν από το πρωί-μαζί με τις κασιώτικες κουλούρες, μέχρι το βράδυ-με τις μακαρούνες, γαρνιρισμένες με ‘τσίκνωμα’: τσιγαρισμένο κρεμμύδι σε βούτυρο γάλακτος. Σερβίρεται επίσης και με τον άρτο μετά από τον εσπερινό κάθε Αγίου.
Τα τελευταία χρόνια άνοιξε τυροκομείο στο νησί, οπότε μπορείτε να βρείτε και σιτάκα στην Αθήνα σε συγκεκριμένα σημεία πώλησης πλέον.

æ½ßíÿ

Marko Rossi, ο Αντιπαριανός και Δανάη Ίσαρη, η Λακωνική

Μάρκο: Ξινομυζήθρα, ντομάτα και ξερό ψωμί. Ο Marko υποστηρίζει ότι η Αντίπαρος παράγει την καλύτερη Ξινομυζήθρα που μεγαλώνει «μανάρια».
Δανάη: μέλι θυμαρίσιο, τουλουμοτύρι είναι σαν κεφαλοτύρι μέσα σε τυρί αλοιφή, πορτοκάλια, βατικιώτικα κρεμμύδια, παξιμάδια λαδιού, ελιές, αμπελοφάσουλα και χοντρό αλάτι!

Δημήτρης Κοπαράνης, ο Βόρειος foodie anarchist

Τα τοπικά προϊόντα γνώρισαν μεγάλες δόξες τα περασμένα χρόνια. Μία έκρηξη αγάπης για τον καβουρμά, τα λουκάνικα, τα κρασιά to name a few, ό,τι ήταν μπαναλίτε την περασμένη σεζόν έγιναν το πιο καυτό πράγμα να τρώει κανείς τη στιγμή αυτή. Η γνώμη μου είναι πως η τοπικότητα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι παράγοντας ποιότητας. Από την άλλη είναι σίγουρα πιο ηθικό να καταναλώνεις κάτι που παράγεται δίπλα σου, δεν έρχεται με αεροπλάνο και με την αγορά του βοηθάς την τοπική οικονομία. Αυτή είναι η δική μου λίστα με τα αγαπημένα μου για την περίοδο αυτή.
Ελαιόλαδο: Έχω έρωτα με το ελαιόλαδο. Τον τελευταίο καιρό, αγαπάω το KELEON από κορωνέικη και το LADOLEA από κουτσουρελιά.
Τυριά και γαλακτοκομικά: Μου αρέσει το παραδοσιακό πλούσιο γιαούρτι με πέτσα και full γεύση. Στην πόλη υπάρχουν μερικά ακόμη γαλακτοπωλεία που κάνουν τη δική τους παραγωγή. Η Δωδώνη στην Κασσάνδρου έχει υπέροχο γιαούρτι και κρέμα. Μου αρέσουν τα μαλακά τυριά όπως το γαλοτύρι αλλά και τα παλαιωμένα όπως το Σαν Μιχάλη και η Μετσοβέλα. (Αλλά αυτά δεν είναι και τόσο τοπικά. Ή μήπως είναι ;).
Λουκάνικα και αλλαντικά: Τα αλλαντικά και τα λουκάνικα είναι κάτι που αποφεύγω συστηματικά από την προσωπική μου διατροφή. Κάτω από κάποιες προϋποθέσεις επιλέγω το σαλάμι Λευκάδας και τη λούτζα.
Κρασί: Μπορούμε να είμαστε περήφανοι για το κρασί μας. Πάντα υπάρχουν μερικά μπουκάλια ασύρτικο από τη Σαντορίνη και Ξινόμαυρο από τη Νάουσα στα ράφια της κουζίνας.
Τα αμυγδαλωτά και λουκούμια: Τα αμυγδαλωτά είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο από μόνα τους. Τρυφερά και με άρωμα τριαντάφυλλο είναι αγαπημένο σουβενίρ από ταξίδια. Για τα λουκούμια τι να πει κανείς; Αυτά από την Ξάνθη είναι καταπληκτικά, αλλά ο ακανές Ρούμπου από τις Σέρρες είναι ό,τι καλύτερο. Hands up!
Μαρμελάδα: Αυτή η μαρμελάδα αγριόσυκο είναι φτιαγμένη από μία μονάδα στο Παγγαίο και είναι σε πραγματικά πολύ μικρή παραγωγή. Είναι από εκείνα τα βαζάκια που κρατάω για μία ειδική περίπτωση, για έναν σπέσιαλ φιλοξενούμενο ή για το πρωϊνό των Χριστουγέννων.
H πάστα φούρνου: Στη θέα της πάστας φούρνου λιποθυμώ. Είναι λόγος για να πας μέχρι το Βόλο.

Φωτογραφικό Υλικό: Δημήτρης Κοπαράνης

Το funky cook.gr κάνει αυτό το σαββατοκύριακο guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.