Τον τελευταίο καιρό έχει παρατηρηθεί μια στροφή του κόσμου στο βιβλίο. Θες η σάπια τηλεόραση, θες οι κακές ταινίες, θες οτι τώρα το πρόσεξα περισσότερο εγώ, αλλά ο κόσμος κυκλοφορεί με ένα βιβλίο στο χέρι.

Έχοντας διαβάσει αρκετά βιβλία, όχι όσα ο Κόκο και ο Κατρές, βέβαια, γίνεται ακόμη πιο ισχυρή η σκέψη μου πως κανένα βιβλίο δεν θα μου πειράξει τα μυαλά όπως έχει κάνει ένα, το αγαπημένο μου. Ο Κώστας Μουρσελάς έχει γράψει ένα μοναδικό βιβλίο που μπορεί να βάλει φωτιά στα πιστεύω σου και τον τρόπο που σκέφτεσαι. Το 1989 εκδίδει το ΕΠΟΣ «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά». Το βιβλίο αυτό έφτασε στα χέρια μου απο τον «αδερφό» μου Jorze.

Η ιστορία εκτυλίσσεται χρονολογικά στην μεταπολεμική Αθήνα, μέσα απο τα μάτια του συγγραφέα από την παρέα κάποιων νέων της εποχής. Έρωτες, τσακωμοί, ίντριγκες, αλλά και ιστορίες βγαλμένες απο την καθημερινή ζωή της Αθήνας εκείνης της εποχής. Ο συγγραφέας σε κάνει να νιώθεις οτι ζεις κάθε στιγμή, κάθε σκηνή και κάθε ιστορία που περιγράφει στις σελίδες του μυθιστορήματός του. Κεντρικός ήρωας ο Λούης, ινδαλμα και πρότυπο. Γυναικάς, άστατος, τίμιος, ερωτικός, αλήτης, απρόσμενος, αφερέγγυος, ξύπνιος εκπληκτικός, τρελός, ανακατωσούρας είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά αυτού του υπέροχου τύπου. Ο Λούης γινόταν χαλί να τον πατήσουν οι φίλοι του, αλλά και βούτυρο στο ψωμί της γυναίκας που αγαπούσε, και αγαπούσε πολλές. Ο Εμμανουηλ Ρετσίνας, το πραγματικο όνομα του ήρωα, ήταν επαναστάτης, πήγαινε κόντρα στο σύστημα και στους κανόνες σε μια εποχή που τα πράγματα και η ζωή ήταν γεμάτη στερεότυπα και “ράγες”. Ήταν πραγματικά ο άνθρωπος που θα ήθελες να κάνεις παρέα και να βγεις μαζί του. Η ιστορία περιπλέκει πολλούς ήρωες, την παρέα των φίλων, γυναίκες, σχέσεις, απιστίες, ακόμα και αστυνομία καθώς η χούντα δεν άφησε ανεπηρέαστη την ζωή τους.

Η επιτυχία του βιβλίου ήταν τέτοια που μεταφέρθηκε και στην μικρή οθόνη. Δεν μπορούσε ο Λούης να είναι άλλος από τον Γιώργο Νινιό, η Μάρθα (σημαντική γυναίκα στην όλη ιστορία) η πανέμορφη Καρυοφυλλιά Καραμπέτη αλλά και πολλοί άλλοι γνωστοί ηθοποιοί. Όπως συμβαίνει πάντα σε αντίστοιχες μεταφορές υπάρχουν σκηνοθετικές περικοπές, αλλά ευτυχώς η ιστορία έμεινε ακέραια. Το 1992 η σειρά καθήλωσε πολλούς Έλληνες μπροστά στις τηλεοράσεις τους για να ζήσουν τον έρωτα, τις τρέλες και τις ιστορίες του Λούη και της παρέας του.

Όταν διαβάζεις το συγκεκριμένο βιβλίο μπαίνεις και ζεις τόσο έντονα την όλη ιστορία, που σε γεμίζει με συναισθήματα και τις εμπειρίες που περιγράφονται. Στην δική μου περίπτωση, ο Λούης είναι ο άνθρωπος που θα μπορούσα να έχω αφίσα στο δωμάτιο μου, αλλά και ο ήρωας που μου θύμιζε πιο πολύ τον φίλο μου Jorze. Το βιβλίο το διάβασα 2 φορές, μία με μυαλά 16άρη και μία με μυαλά 27άρη. Η επίπτωση του ήταν η ίδια, δεν ξέρω αν φταίει το ότι δεν άλλαξα μυαλά από τότε… Η ιστορία έχει επηρεάσει τόσο τον τρόπο που φέρομαι στους φίλους μου, τον τρόπο που προσεγγίζω και αντιμετωπίζω τις γυναίκες, αλλά ακόμη και το πώς βλέπω την ζωή μου. Θα ήθελα να ήμουν ο Λούης, αυτός ο ήρεμος, ξένοιαστος και χωρίς άγχος τυπάρας. Θα ήθελα να γνωρίσω τις γυναίκες που γνώρισε ο Λούης. Αλλά αυτό που θα ήθελα πιο πολύ είναι να κάνω πράξη τον τρόπο ζωής του Λούη. Και η ζωή του περιγράφεται από μια ατάκα που γράφεται στο βιβλίο.

«Μην βάζεις όρια με κιμωλία στη ζωή σου. Η πραγματική ζωή είναι έξω από τα όρια. Μην την χάνεις».

Προσπάθησε και εσύ να ζεις κάθε μέρα της ζωής σου χωρίς όρια. Πιστεψέ με, αξίζει λίγο τρέλα παραπάνω. Ευχαριστώ Λούη-Jorze που με έχεις μάθει να ζω.

Διάβασε περισσότερα για τον Λούη εδώ.

Κείμενο: Λεωνίδας Καλόγηρος

Οι koukides.gr κάνουν guest editing αυτό το Σαββατοκύριακο στο site του ΓΚΡΕΚΑ.