_DSC5893 copy

Ο Αλέξανδρος μένει σε ένα διαμέρισμα στα Άνω Πατήσια, σε μια πολυκατοικία σαν τις χιλιάδες πολυκατοικίες του κέντρου. Μικρά μπαλκόνια, λίγες γλάστρες, γάτες και ζωές που μοιράζονται τα τετραγωνικά. Στο δρόμο δείχνει να γνωρίζει καλά τους γείτονές του, όπως την κυρία Καίτη που κρατά κάτι ψώνια, ή την κυρία από τον δεύτερο όροφο που βγαίνοντας απ’το διαμέρισμά της μάς χαιρετά. «Στην πολυκατοικία το ξέρουν ότι είμαι ράπερ, μαθεύτηκε από κάτι πιτσιρικάδες δεκαεπτά χρονών στον δεύτερο που ακούνε hip hop. Παραδίπλα όμως δεν το ξέρουν. Είναι μεγάλη ανακούφιση να μην σε αναγνωρίζουν στο δρόμο».

«Άσε με τη διαδρομή να διηγηθώ. /
Από ‘δω. Ούτε φιλόλογο ούτε ραψωδό. /
ΡΦ με λένε, άσε με να ξανασυστηθώ».

_DSC5888_DSC5882

Κάπως έτσι ξεκινά ο τελευταίος δίσκος του Αλέξανδρου, το «Κελί 218», σαν προίμιο μιας μεγάλης προσωπικής αφήγησης, χαράσσει μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή με το παρελθόν. Ο Αλέξανδρος, παλαιότερα γνωστός ως Ραψωδός Φιλόλογος, άλλαξε το όνομά του σε ΡΦ, πήρε απόσταση από το παρελθόν και έδωσε χρόνο να καταλάβει τον εαυτό του. Ο λόγος μάλλον κρύβεται στις αλλαγές που συνέβησαν τελευταία στη ζωή του: ένας γάμος, μια νέα σχολή και μια γάτα από τη Σαντορίνη. Στη συζήτηση μας ανατρέχει στο 2011 όταν έκανε μια συνειδητή προσπάθεια να προωθήσει την πρώτη και τελευταία δισκογραφική του δουλειά. «Ήταν μια περίοδος συνεχούς έκθεσης στα μέσα την οποία έχω μετανοιώσει. Συνέβαινε να μου μιλάνε και να με αναγνωρίζουν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι είχα συνηθίσει. Θυμάμαι ότι έρχονταν κορίτσια και τσίριζαν στα live. Για εκείνα ήμουν απλά ένας τύπος που είχαν δει στην τηλεόραση και δεν καταλάβαιναν τι πρεσβεύει ή τι υποστηρίζει. Συνειδητοποίησα ότι είμαι πιο εσωστρεφής από όσο πίστευα, ένοιωσα ότι εκτέθηκα περισσότερο απ’ όσο ήθελα, δεν μου άρεσε και μαζεύτηκα».

Αυτό το διάστημα παραδέχεται ότι είναι πιο δύσκολο γι’ αυτόν να γράψει μουσική. «Ο τελευταίος μου δίσκος, το ‘Κελί 218’ ήταν μια ανασκόπηση πολλών ετών, μουσικά και προσωπικά. Αυτά τα κομμάτια ήταν απόσταγμα των τελευταίων χρόνων ζωής. Ένα από τα πράγματα που κατάλαβα είναι ότι ο ψυχικός πόνος ήταν η μεγαλύτερη έμπνευση για εμένα, όλα αυτά τα χρόνια. Δεν μου άρεσε σαν διαπίστωση ότι γράφω μόνο όταν είμαι χάλια, αλλά είναι αλήθεια. Πέρασα κάποια πολύ δύσκολα πράγματα, για πολλά χρόνια, έτσι είχα τον καιρό να τα αναλύσω σε βάθος. Έτσι έγραψα γι’ αυτά. Τα τελευταία χρόνια που γνώρισα την γυναίκα μου και νοιώθω καλά, γράφω ελάχιστα. Αυτό που θέλω είναι να έχω πολύ χρόνο να μπω στο ζουμί της ευτυχίας και αντίστοιχα να την αποτυπώσω και αυτή. Γιατί αν γράψω τώρα για την ευτυχία θα την αποτυπώσω επιφανειακά, δεν την έχω ζήσει ακόμα αρκετά».

Στο σπίτι του Αλέξανδρου υπάρχει ένα μικρό αυτοσχέδιο στούντιο, φωτογραφίες με τη γυναίκα του και μια βιβλιοθήκη γεμάτη ογκώδη συγγράμματα του Φρόυντ. Πριν δύο χρόνια, στα εικοσιοκτώ του, ο Αλέξανδρος πήρε την απόφαση να μπει ξανά στο πανεπιστήμιο, σε σχολή Ψυχολογίας. «Ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση, γιατί είναι ένα πισωγύρισμα. Εκεί που λες ότι παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου, αρχίζεις δουλειά, μπαίνεις σε όλο αυτό το μηχανισμό και διεκδικείς το κομμάτι από τη πίτα που σου αναλογεί, είναι πισωγύρισμα να επιστρέψεις στα θρανία. Για εμένα όμως ήταν αναγέννηση. Ήταν αυτό που ήθελα να κάνω από πιτσιρικάς αλλά δεν το είχα καταφέρει. Τώρα το κάνω με τελείως διαφορετικά μυαλά, με πολλή μεγαλύτερη αγάπη και πάθος. Η μουσική μου έδειξε πόσο σημαντική είναι η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, πόσο μπορεί να σε αλλάξει και νοιώθω ότι τώρα με τις σπουδές μου το πάω ένα βήμα παραπέρα».

_DSC5908_DSC5878

Αναπόφευκτα, η συζήτησή μας οδηγήθηκε στο ελληνικό χιπ χοπ. Του ζήτησα να μου χαρτογραφήσει τις φυλές του χιπ χοπ που συναντά κανείς στην Ελλάδα και εκείνος δυσκολεύτηκε. «Στην Ελλάδα μπορείς να βρεις κάθε καρυδιάς καρύδι. Το χιπ χοπ είναι από την φύση του πολυμορφικό. Πόσο μάλλον σήμερα που μπορεί ο καθένας να βγει στο διαδίκτυο και να ανεβάσει ό,τι θέλει χωρίς κάποιο φιλτράρισμα. Σήμερα μπορείς να δεις τα πάντα. Ένας γενικός διαχωρισμός είναι ο ‘γαμάω-και-δέρνω’ στίχος στον οποίο θα ακούσεις για bitches, ξύλο, ντρόγκια, κλπ και από την άλλη πλευρά υπάρχει και μια πιο σκεπτόμενη πλατφόρμα. Η πρώτη κατηγορία μονοπωλεί το μεγαλύτερο μέρος της σκηνής. Όμως, σέβομαι την διαλεκτική του στίχου, σέβομαι το battle rap και τον επιθετικό του χαρακτήρα, απλά σε αυτή την ηλικία δεν με εκφράζει πλέον».

Στο αντίπαλο δέος του gangsta rap ο Αλέξανδρος συναντά ένα μάλλον ποιητικό ραπ, με την έννοια της Μπουκοφσκικής ποίησης. «Το ραπ έχει όλες τις προδιαγραφές να είναι ποίηση. Δεν έχει περιορισμούς στο λόγο, σου δίνει το χώρο να ξεδιπλώσεις τις ιδέες σου και αυτό μπορεί να γίνει ποιητικό. Ωστόσο, κανείς σχεδόν δεν το κάνει. Για εμένα υπάρχουν ράπερς που είναι ποιητές στην Ελλάδα. Είναι ο Ευθύμης, ο BD Foxmoor, ο Εισβολέας, οι Razastarr, ο ΔΠΘ, ο Marco Bartoli και παλιότερα οι FF.C. Ωστόσο, είναι ωραίο που ο καθένας γράφει ό,τι θέλει, όπως θέλει. Άλλωστε, αν έγραφαν όλοι οι ράπερς ποιητικό λόγο, ο μισός κόσμος θα έφευγε. Οι πιο πολλοί που ακούνε ραπ θέλουνε να ακούνε ‘γαμομανιλίκια’».

_DSC5911_DSC5915

Συζητάμε για το αν και κατά πόσο άλλαξαν οι σχέσεις μεταξύ των ράπερς ύστερα από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. «Ιστορικά υπήρξε μια κόντρα μεταξύ low bap και όλων των υπολοίπων. Είχαν πέσει κάποιες σφαλιάρες σε live, είχαν πέσει μπηχτές σε κομμάτια, μα ουσιαστική διαμάχη δεν υπήρχε πέρα από το ότι ο ένας έκραζε τον άλλο. Δεν είχαμε και κανένα χωράφι να χωρίσουμε. Κάποιοι ίσως είχαν. Ειδικά εκείνοι που θα είχαν κέρδη από συναυλίες. Άλλωστε, η κόντρα είναι ένα είδος μάρκετινγκ. Πάντως, η κόντρα αυτή έχει σβήσει από καιρό, πριν το επεισόδιο με τον Παύλο. Η δολοφονία του Παύλου, όμως, επισφράγισε τη λήξη της από σεβασμό στην επιθυμία του Παύλου να μην υπάρχουν τσακωμοί. Έτσι συμβαίνει πάντα όταν χάνεις ένα δικό σου άνθρωπο, λές ‘τι μαλακίες κάναμε τόσο καιρό;’».

Ο Αλέξανδρος θυμάται μια φορά που είχε ο ίδιος εμπλακεί σε τέτοιου είδους κόντρα. «Είχα και εγώ ένα beef (=διαμάχη) με έναν άλλο ράπερ, και είχε βγει σε κομμάτι στο Youtube που με ονομάτιζε και έλεγε «θα σε βρω, θα σου σπάσω τα πόδια» και λοιπά. Δεν έχουμε τέτοια ταμπού οι ράπερς. Η διαμάχη δεν προχώρησε ποτέ σε σφαλιάρες γιατί δεν έτυχε να βρεθούμε». Ο ίδιος φαίνεται να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. «Είναι γεγονός έχουμε μεγάλη ευθύνη για τα πρότυπα που περνάμε στη νεολαία και αναμφισβήτητα είμαστε μια σκηνή που προβάλλει τη βία, το νόμο του ισχυρού και το νταηλίκι. Με αφορμή, λοιπόν, όλο αυτό το διάλογο για το bullying νομίζω πως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την νοοτροπία και την θέση μας σχετικά με το τι είναι αλητεία και τι αντρισμός. Οι περισσότεροι πιτσιρικάδες που ακούνε ραπ, το κάνουν για δυο-τρία χρόνια μέχρι να βγάλουν τα απωθημένα τους. Πιστεύουν ότι είναι σκληροί και αλάνια, πίνουν κανά μπάφο, παίζουν καμιά σφαλιάρα, ακούνε τραγούδια που λένε μέσα μπινελίκια και μετά φεύγουν απ’ τη φάση. Τελικά αυτό που τους μένει είναι τα τσαμπουκαλίκια και η ανάγκη να αποδείξουν ποιος είναι ο πιο σκληρός καριόλης. Αυτό όλο, μπορεί να καλλιεργήσει το bullying».

_DSC5886_DSC5921_DSC5916_DSC5929_DSC5941

Ο ίδιος ως παιδί της Γκράβας, ξέρει καλά τι πάει να πει bullying. «Έχουν δει τα μάτια μου άπειρα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού, συμμορίες και ξύλο. Έχω δει και καθηγητές να μην επεμβαίνουν από φόβο μην τους σκάσουν το λάστιχο από το αυτοκίνητο. Αυτές οι συμπεριφορές πρέπει να σταματούν όσο ακόμα τα παιδιά είναι μικρά, μετά δεν διορθώνονται. Η οικογένεια είναι και εκείνη υπεύθυνη. Πολλοί γονείς σκέφτονται πώς θέλουν το παιδί τους να γίνει άντρας και να μην γίνει φλώρος και έτσι καλλιεργείται μια εικόνα του αντρισμού που ισούται με την επιβολή του ισχυρού».

Είναι άραγε ομοφοβικό το ελληνικό χιπ χοπ; «Στο πλαίσιο της επίθεσης του ενός προς τον άλλον, το πιο εύκολο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να σε πει ‘πούστη’, ‘μικροτσούτσουνο’, ‘γκέι’. Καλώς ή κακώς οι περισσότεροι ράπερς δεν είναι τίποτα σαΐνια, ούτε έχουν υψηλό IQ, οπότε τα πρώτα όπλα που θα χρησιμοποιήσουν είναι αυτά. Επομένως βγαίνει ομοφοβικό προς τα έξω. Γνωρίζοντας όμως πολλά άτομα της σκηνής, πιστεύω ότι οι περισσότεροι δεν θα είχαν θέμα τους ομοφυλόφιλους. Στην ουσία του, το ραπ δεν είναι ομοφοβικό».

Τελικά η γλώσσα κόκκαλα μπορεί να τσακίσει; «Η γλώσσα έχει μεγαλύτερη δύναμη από την μυική. Απλά έχει το κακό ότι δουλεύει μακροπρόθεσμα. Όταν έρχεται ο άλλος να σε σπάσει στο ξύλο, δεν μπορείς να αμυνθείς με τον λόγο. Μακροπρόθεσμα, τις αλλαγές σίγουρα δεν τις φέρνουν οι μπουνιές. Είναι, όμως, η πιο πρακτική λύση, γι αυτό και χρησιμοποιείται περισσότερο. Για τον ίδιο λόγο έχω πάει μόνο σε ελάχιστες διαδηλώσεις, όταν έκρινα την παρουσία μου αναγκαία. Μπορεί να ακούγεται κυνικό, αλλά δεν θεωρώ το ξύλο με τα ΜΑΤ είναι αποτελεσματικός μοχλός αλλαγής. Είναι μια επίδειξη δυσαρέσκειας και τίποτα περισσότερο».

_DSC5930

facebook