2

Κατά γενική ομολογία, δύσκολα θα βρεις κάποιον-α DJ που να παίζει από deep house μέχρι και techno και να μην έχει συμπεριλάβει έστω και μία κυκλοφορία με εξώφυλλο τη γάτα στο σετ του/της. Η Suara Records, το label του DJ/remixer/producer Coyu από τη Βαρκελώνη είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά πράγματα που έχουν συμβεί στο χώρο της χορευτικής μουσικής τα τελευταία χρόνια κι η επιτυχία που έχει γνωρίσει αφήνει λίγο χώρο για αμφισβήτηση. Στα 29 του χρόνια είναι αεικίνητος και πολυπράγμων. Μαζί με το label έστησε το Suara Foundation που έχει ως σκοπό την προστασία των αδέσποτων γατιών, την περίθαλψή τους και την ανεύρεση μόνιμης οικογένειας, το οποίο τροφοδοτείται από τα προσωπικά του έσοδα κι από τη δισκογραφική εταιρία.

Ούσα μεγάλη θαυμάστρια του μουσικού προφίλ και της πορείας της Suara, αλλά και του ίδιου του Coyu, χάρηκα αφάνταστα όταν έμαθα ότι θα κάνει την εμφάνισή του στα decks του Dybbuk κι ότι θέλει να με γνωρίσει και να τα πούμε από κοντά. Κι ακόμα μεγαλύτερη η χαρά μου, όταν διαπίστωσα πως η πραγματικότητα ξεπερνούσε κατά πολύ τις προσδοκίες μου. Ευρηματικός, πανέξυπνος, χαμηλού προφίλ και χαρισματικός μου επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά πως κάποια πράγματα δεν είναι καθόλου τυχαία…

Coyu_2_by_Sandra_Blanquezx1000

Θέλω να σε πάω πίσω στο χρόνο και στην εποχή που πρωτοάκουσες ηλεκτρονική μουσική.
Μεγάλωσα στη Βαρκελώνη και ξεκίνησα να ακούω ηλεκτρονική μουσική στα 14 μου χρόνια. Πιο πριν είχα έρθει σε επαφή με τους Pink Floyd και τους Depeche Mode. Στα 16 μου άρχισα να ακούω τη μουσική που παιζόταν στα clubs κι αγόρασα τα πρώτα μου βινύλια στα 18 μου. Πρώτη φορά έπαιξα και μουσική σε αυτή την ηλικία. Το club λεγόταν Cova και ήταν στημένο σε μια πραγματική σπηλιά, απίστευτος χώρος! Δεν έπαιξα μέσα, αλλά έξω στην ταράτσα ένα ambient set. Ήταν σοκαριστική εμπειρία για μένα, αφού δεν είχα ξαναπαίξει μουσική μπροστά σε κόσμο, μέχρι τότε ήμουν bedroom DJ (γελάει). Πάντα θυμάσαι την πρώτη σου φορά.

Μετά ακολούθησαν οι σπουδές;
Σπούδασα Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο για 5 χρόνια, αλλά εκείνη την εποχή δούλευα συγχρόνως ως δημοσιογράφος σε μουσικά έντυπα και προσπαθούσα να παίξω σε clubs στην Βαρκελώνη. Μου ήταν πολύ δύσκολο να τα συνδυάσω όλα κι έτσι αποφάσισα να αφήσω τις σπουδές και να αφιερώσω όλο τον χρόνο μου στη μουσική. Είχα δώσει χρονικό όριο στον εαυτό μου: αν δεν κατάφερνα να κάνω κάτι στο χώρο μέσα σε ένα – δύο χρόνια θα γυρνούσα στις σπουδές και θα κρατούσα τη μουσική ως hobby. Ευτυχώς, η απόφασή μου ήταν σωστή, αφού όλα ξεκίνησαν να πηγαίνουν πολύ καλά και τώρα κάθομαι μαζί σου και μιλάμε για όλα αυτά στην Ελλάδα!

Σε στήριξαν οι γονείς σου σε αυτή σου την απόφαση;
Ναι, οι γονείς μου ήταν και είναι πολύ υποστηρικτικοί. Η μητέρα μου με ρώτησε μόνο αν ήμουν σίγουρος γι’ αυτή μου την επιλογή. Πιστεύουν και οι δυο τους πολύ σε μένα και τις ικανότητές μου και ξέρουν ότι δε φοβάμαι τη σκληρή δουλειά.

7 6 5

Λάτρης της μουσικής με στόχους, λοιπόν. Πότε προέκυψε η ιδέα για τη Suara;
Η Suara ουσιαστικά ξεκίνησε ως sub label της πρώτης μου δισκογραφικής εταιρίας, της Atypical Farm το 2008, η οποία είχε εστιάσει στην techno και κυκλοφορούσε δουλειές των Gary Beck, Ilario Alicante κ.α. Αποφάσισα, λοιπόν, το 2008 πως χρειαζόμασταν μία άλλη εταιρία, στην οποία θα μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε μουσική η οποία δε θα ήταν τόσο underground. Ποτέ δε θα ήταν mainstream, αφού και πάλι είχαμε κυκλοφορίες των Carlo Lio και Alan Fitzpatrick, όπως ξέρεις. Συνεχίσαμε και με τις δύο για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά σταδιακά αφήσαμε την Atypical Farm, όταν η Suara άρχισε να πηγαίνει καλά. Πιστεύω πως πρέπει να εστιάζεις σε ένα πράγμα και να το κάνεις σωστά, από το να μοιράζεσαι σε πολλά συγχρόνως.

Ξεκίνησες να ‘χτίζεις’ ένα label. Ποιά ήταν η φιλοσοφία και το πλάνο πίσω από αυτό, υπήρχε, κατά τη γνώμη σου, κάποιο κενό που ήθελες να γεμίσεις;
Ήμουν DJ, μουσικός δημοσιογράφος και ήθελα να έχω το δικό μου σωστό πλαίσιο, ώστε να μπορώ να εκφραστώ. Εκείνη την εποχή δεν κυκλοφορούσα δική μου μουσική, αλλά πάντα ήθελα να είμαι μέρος αυτού του επαγγελματικού χώρου.

Και τώρα, οκτώ χρόνια μετά, η Suara είναι το No. 1 παντού! Πώς νιώθεις μ’ αυτό;
Ε, δεν είμαστε στο No. 1 παντού! (γελάει). Η εταιρία είναι πολύ επιτυχημένη, τα πάμε πολύ καλά, αλλά είμαστε μόνο στην αρχή. Είμαστε ένα καινούριο brand που υπάρχει μόνο 8 χρόνια, τη στιγμή που άλλες εταιρίες υπάρχουν εδώ και 20 χρόνια.

Κι όμως, αντικειμενικά, τα πράγματα που πέτυχε η Suara σε τόσο λίγο καιρό είναι πολύ εντυπωσιακά. Είναι, σύμφωνα με το Resident Advisor, το most charted label για το 2013 και το 2014!
Είναι πολύ ελπιδοφόρο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί DJs υποστηρίζουν τη μουσική μας, αλλά πιστεύω πως έχουμε ακόμη πολλά να κάνουμε στο μέλλον. Η αλήθεια είναι πως κοντεύουμε να φτάσουμε στα όριά μας, γιατί είναι δύσκολο να κάνεις συνεχώς περισσότερη επιτυχία. Σαν brand έχουμε ξεκινήσει να κάνουμε πάρτυ στην Ίμπιζα, να παράγουμε μόδα και να ανοιγόμαστε στο εμπόριο ρούχων μέσω του label merchandise… Πιστεύω πως μέσα στα επόμενα 2 με 3 χρόνια το κομμάτι της μόδας θα είναι ακόμα πιο επιτυχημένο από τη μουσική! Ναι, στη μουσική μπορούμε να γινόμαστε συνεχώς όλο και πιο δυνατοί, αλλά στη μόδα δεν υπάρχουν όρια. Για μένα το όριο είναι ο Amancio Ortega, ο ιδιοκτήτης των Zara, το οποίο, ναι, είναι πολύ υψηλό. Με τη μουσική τα περιθώρια είναι λίγο πιο στενά. Παρ’ όλα αυτά είμαι λάτρης της μουσικής, αυτό είναι το βασικό, αλλά μου αρέσουν πολύ και οι business. Δεν αγαπώ τα χρήματα, αλλά μου αρέσει η διαδικασία του να φτιάχνω κάτι το οποίο γίνεται επιτυχημένο κι όλο και καλύτερο.

121921

Ασχολείσαι μόνο εσύ με το business κομμάτι της εταιρίας;
Το δυναμικό μας μεγαλώνει συνεχώς κι αυτή τη στιγμή είμαστε 13 άτομα που δουλεύουμε για τη Suara, όμως εγώ είμαι αυτός που παίρνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις.

Πάντα είχα μια πολύ ρομαντική ιδέα για τη Suara, ότι ήσασταν και είστε μια παρέα καλών φίλων με όραμα που το έκαναν όλο αυτό…
Είναι σε μεγάλο βαθμό έτσι. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος που σχεδιάζει τα t-shirts μας είναι ένας από τους καλύτερούς μου φίλους. Τον γνώρισα πριν από 8 χρόνια σε ένα club στη Β. Ισπανία, όταν έκανα ένα Suara Showcase με τον Samuel L. Session. Ήταν ο resident DJ της βραδιάς. Δεν έκανε artwork για labels, αλλά μου έδειξε τη δουλειά του και του είπα να δουλέψει μαζί μας. Βασικά, μέχρι τότε η Suara δεν ήταν ακόμη το ‘cat label’. Εκείνος έβαλε την πρώτη γάτα στην ενδέκατη κυκλοφορία μας κι έτσι αποφασίσαμε να συνεχίσουμε να βάζουμε γάτες μέχρι που γίναμε, τελικά, το cat label κι εγώ ‘The Big Cat’. Και φαντάσου πως μέχρι τότε ήμουν dog lover! Δεν είχα καμιά σχέση με τις γάτες!

Πώς σου προέκυψε αυτή η αγάπη;
Η σύντροφός μου, με την οποία είμαστε μαζί 7 χρόνια είναι κτηνίατρος με ειδίκευση στα αιλουροειδή. Κάποια στιγμή υιοθέτησε ένα γατάκι που βρήκε στο δρόμο και τότε άρχισα να αγαπώ τις γάτες… πλέον, δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς να έχω γάτες γύρω μου.

Κάπως έτσι σου ήρθε και η ιδέα για το Suara Foundation;
Προέκυψε πολύ φυσιολογικά. Φροντίζαμε αδέσποτες γάτες στη γειτονιά μας και είπα στην κοπέλα μου πως θα ήταν ωραίο να το κάναμε αυτό σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, αφού και η Suara είναι και η εταιρία των γατιών. Νιώθω πως πρέπει να τους επιστρέψουμε κάτι πίσω, είναι η εικόνα μας.

Είναι, κατά κάποιο τρόπο σαν να επιστρέφεις στο σύμπαν κάτι για την επιτυχία που είχες, σαν να την ‘μοιράζεσαι’ με κάποιο τρόπο.
Ναι, αυτό πιστεύω κι εγώ. Κάθε φορά που βλέπω μια γάτα στο δρόμο σκέφτομαι πως θα έπρεπε να είναι σε κάποιο σπίτι, να έχει οικογένεια. Κάθε φορά που βλέπω μια θηλυκή γάτα να προσπαθεί να προστατεύσει τα μωρά της σκέφτομαι πως πρέπει να τη στειρώσουμε, αλλιώς θα κάνει 5-6 γατάκια δυο φορές το χρόνο που θα μείνουν στο δρόμο και ότι περνάει τόσο πόνο.  Πιστεύω πως το να βοηθάς απροστάτευτα όντα, είτε είναι γάτες, είτε άνθρωποι, είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή. Μου αρέσει τόσο πολύ να βλέπω ανθρώπους να βοηθούν άλλους ανθρώπους, ή να βοηθούν τα σκυλιά, ή τα δελφίνια… Νιώθεις τόσο ολοκληρωμένος όταν βοηθάς. Καμιά φορά νιώθω πως είμαι εγωιστής, όταν βοηθάω τις γάτες, γιατί αυτό με κάνει να αισθάνομαι όμορφα.

Coyu_3_by_Sandra Blanquez

Η Ισπανία βρίσκεται σε κρίση τα τελευταία χρόνια, όπως η Ελλάδα. Σε έχει επηρεάσει αυτό;
Φυσικά και με έχει επηρεάσει. Η μητέρα μου δουλεύει 10 ώρες τη μέρα, έξι φορές την εβδομάδα σε ένα ζαχαροπλαστείο για 800 ευρώ το μήνα. Ο πατέρας μου δεν έχει καταφέρει να δουλέψει σε μια σωστή δουλειά τα τελευταία 5 χρόνια. Προέρχομαι από μια μικρομεσαία οικογένεια. Βλέπω τους φίλους μου από τη γειτονιά που μεγαλώσαμε μαζί να μην έχουν μέλλον.

Επηρέασε καθόλου την εταιρία και τη δουλειά σου;
Όχι και τόσο, γιατί δραστηριοποιούμαστε σε διεθνές επίπεδο. Ήμασταν τυχεροί, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα. Όμως δεν μπορώ να μην παρατηρώ τον πόνο του κόσμου, είτε στην Ισπανία είτε στον μικρόκοσμό μου και να σκέφτομαι τι θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να γίνουν καλύτερα τα πράγματα. Οι πολιτικοί μας λένε πως όλα πηγαίνουν προς το καλύτερο, αλλά ο κόσμος δεν το νιώθει αυτό ακόμα. Ελπίζω και σε εσάς εδώ να βελτιωθεί η κατάσταση, τώρα που βρίσκεται στην κυβέρνηση ο Σύριζα. Η Ελλάδα είναι αναπόσπαστο μέρος του κεντρικού δελτίου ειδήσεων στην Ισπανία, ειδικά τώρα που έχετε αριστερή κυβέρνηση. Έχουμε κι εμείς ένα ανάλογο κόμμα στη χώρα, το Podemos, το οποίο ανεβαίνει πολύ δυναμικά, αν και δημιουργήθηκε μόνο ένα χρόνο πριν. Του χρόνου θα έχουμε εκλογές και ίσως έχουν μια σοβαρή ευκαιρία να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Όπως κι εδώ, έτσι και στην Ισπανία, την εξουσία τη μοιράζονταν πάντα δύο μεγάλα κόμματα και νομίζω πως θα ήταν καλό να αναλάβουν νέα πρόσωπα, νέοι, μορφωμένοι άνθρωποι που ίσως μας οδηγήσουν σε κάτι καλύτερο. Ακόμα και στη δική μας δουλειά, στον χώρο της μουσικής και του DJing. Είναι πολύ πιο δύσκολο και εδώ και στην Ισπανία για έναν promoter να καταφέρει να φέρει και να πληρώσει έναν γνωστό/διάσημο DJ διεθνούς εμβέλειας. Παλιότερα, στην Ισπανία πληρώναμε πολύ περισσότερα από άλλες χώρες για έναν DJ. Αν ο Carl Cox, για παράδειγμα, έπαιρνε 20.000 για να παίξει στη Βρετανία, στην Ισπανία θα έπαιρνε 30.000, γιατί κάθε πόλη είχε κι ένα club.

Έχει αλλάξει η κατάσταση τώρα;
Παλιά το club scene της Ισπανίας ήταν απίστευτο! Παντού υπήρχε ένα μεγάλος χώρος με εξαιρετικό ηχοσύστημα και πολύ εκπαιδευμένο κοινό. Τώρα, αυτό μπορείς να το βρεις μόνο στη Βαρκελώνη, ή στη Μαδρίτη. Κι ο λόγος είναι η κρίση. Ο κόσμος δεν έχει λεφτά για φαγητό, πόσο περισσότερο για τη διασκέδαση. Όμως, ακόμη γίνονται πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Για παράδειγμα, λίγες μέρες πριν έπαιξα στο Fabric, το μεγαλύτερο Ισπανικό club μαζί με τους Chris Liebing, Gary Beck, Nina Kraviz, τόσο μεγάλα ονόματα όλα μαζί, μια Τετάρτη βράδυ.

Θυμάμαι είχες γράψει πέρυσι στη σελίδα σου στο facebook ότι πολλοί παραγωγοί από τους οποίους είχες ‘φάει πόρτα’ στο παρελθόν, τώρα σε παρακαλούν για μια κυκλοφορία στη Suara.
Αλήθεια είναι και μου φαίνεται λογικό. Τώρα που μπήκαμε στο παιχνίδι, αλλάζουν οι ισορροπίες και είναι πολύ πιο εύκολο για εμάς να κυκλοφορήσουμε δουλειές γνωστών ονομάτων του χώρου, αφού τα πράγματα πηγαίνουν πολύ καλά. Έχουμε ξεκινήσει και τα label nights στην Ίμπιζα, τώρα σκεφτόμαστε να τα επεκτείνουμε… Την επόμενη εβδομάδα παίζω στο Λουξεμβούργο! Είναι μια τόση δα χώρα, αν τη δεις στον χάρτη. Έπαιξα στο Περού, τη Νότια Κορέα… παντού στον κόσμο. Είναι απίστευτο!

Παρ’ όλο που είστε τόσο καινούριοι στο χώρο, έχετε καταφέρει ήδη να δημιουργήσετε classics.
Ίσως όχι τόσα πολλά, αλλά ναι, πιστεύω πως το Imprint Of Pleasure των Tube & Berger θα γίνει κλασικό. Ήταν Νο. 1 για πολύ καιρό και best-selling track στο Beatport για το 2013. Δεν μπορώ να πω ψέματα, η χαρά μας είναι μεγάλη. Για να σου είμαι ειλικρινής, χαίρομαι ακόμα πιο πολύ όταν πηγαίνω σε ένα club για να παίξω, όπως σήμερα, κι έρχεται ο κόσμος για να μου σφίξει το χέρι, ή για να βγάλει μια φωτογραφία μαζί μου, όταν μου δίνουν στικάκια με τη μουσική τους για να ακούσω… Νιώθω πολύ ευλογημένος, περήφανος και γεμίζω χαρά. Αυτό είναι το πιο δυνατό συναίσθημα, δεν ξέρω και πώς να το πω ώστε να μην ακουστεί ‘κάπως’… να νιώθεις αυτήν την αγάπη από τον κόσμο.

Coyu_4_by_Sandra Blanquez

Και η κούραση;
Κουράζομαι πάρα πολύ από τα συνεχή ταξίδια, έχω μια σχέση που δεν μπορεί να με ακολουθεί, γιατί έχει τη δική της δουλειά… Είναι πολύ δύσκολο. Λείπω γύρω στις 15 μέρες του μήνα, τα καλοκαίρια πολύ περισσότερο. Πέρυσι το καλοκαίρι δεν ήμουν σχεδόν καθόλου στο σπίτι και μου αρέσει να είμαι στο σπίτι, με το κορίτσι μου, τα γατιά μου… Μου αρέσει η ρουτίνα. Να ξυπνάω, να φτιάχνω έναν καφέ και να κάθομαι στο στούντιο, να καταπιάνομαι με την παραγωγή μουσικής. Από την άλλη μου αρέσει και να γνωρίζω κόσμο, να τρώω διαφορετικά φαγητά – τρελαίνομαι για την ελληνική κουζίνα και γενικά για τη Μεσογειακή – μου αρέσει να πίνω διάφορες μπύρες ή κρασιά, μου αρέσει να έρχομαι σε επαφή με τις διαφορετικές κουλτούρες, αλλά η βάση μου είναι πάντα το σπίτι μου. Με βλέπεις, έχω μαζί μου το σακίδιό μου, έτσι ώστε να πάω στο αεροδρόμιο αμέσως μετά και να φύγω με το πρώτο αεροπλάνο. Να δω τους ανθρώπους μου. Νομίζω πως αυτό είναι που με κρατά σε ισορροπία.

Κι επειδή μας κάνουν σήμα πως ήρθε η ώρα να ανέβεις στα decks, μια τελευταία ερώτηση. Έχεις εκφράσει κι εσύ την αρνητική γνώμη σου για τη μόδα του EDM, όπως το εννοούμε στην Ευρώπη και του μουσικού ύφους που το χαρακτηρίζει. Πιστεύεις πως τελειώνει σιγά – σιγά αυτή η ιστορία;
Είναι πολύ αμφιλεγόμενο το θέμα. Ίσως, τελικά, κάπου να μην είναι και τόσο κακό. Πάντα υπάρχουν αυτοί που τους αρέσει το mainstream. Όταν ήμουν κι εγώ παιδί, η μουσική που άκουγα ήταν πολύ πιο mainstream από αυτή που ακούω τώρα. Ας ελπίσουμε, λοιπόν, πως για τη νέα γενιά αυτή η μουσική θα είναι η δίοδος που θα τους οδηγήσει στο να ακούν κάτι πιο αυθεντικό, πιο underground. Πάντως έχουν τρελαθεί όλα τα πιτσιρίκια! (γελάει) Δεν ξέρω τι συμβαίνει εδώ, αλλά στην Ισπανία οι εμπορικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί παίζουν μόνο τέτοια κι είναι πολύ ενοχλητικό. Εγώ θα είμαι αισιόδοξος και θέλω να πιστεύω πως αυτό το κορίτσι ή αγόρι που ακούει αυτά τα σκουπίδια σήμερα, ίσως αποκτήσει ενδιαφέρον για κάτι πιο ποιοτικό από το χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής στο μέλλον. Για παράδειγμα, πιστεύω πως στην Αμερική η underground μουσική θα έχει πολύ μεγαλύτερη και δυναμική παρουσία σε 2-3 χρόνια απ’ ότι στην Ευρώπη. Παίζω πολύ συχνά εκεί και βλέπω τις αντιδράσεις του κόσμου και το πόσο εστιάζει πάλι στον ήχο και στο ύφος. Πέρυσι που συμμετείχα στο Mysteryland στη Νέα Υόρκη έπαιξα πριν τον Dubfire. Στο κεντρικό stage – το οποίο ήταν συγκλονιστικό – έπαιζαν όλα τα mainstream ονόματα… σκεφτόμουν ότι φέτος, ή του χρόνου κάποιοι από αυτούς που είχαν επιλέξει τον άλλο χώρο ίσως έμπαιναν στον πειρασμό να έρθουν στο δικό μας και να πουν ‘wow, εδώ είναι πολύ καλύτερα!’. (γελάει)

310 9

Ευχαριστώ πολύ το team του Dybbuk για την άψογη συνεργασία και τη φιλοξενία.

Photos by 

For more info visit:

http://www.suara-music.com/

https://www.facebook.com/suaramusicfan

https://www.facebook.com/CoyuMusic

https://www.facebook.com/suarafoundation