11329982_10205706028761630_686568737372942892_n

Το μέιλ που λάβαμε έλεγε τα εξής: «Είστε διαφορετικοί και δεν φοβάστε να πείτε τα πράγματα με το όνομά τους. Όπως τα λέω και εγώ. Είμαι 26 χρονών και προσπαθώ με όση δύναμη έχω να δηλώσω στον κόσμο ότι ναι είμαι διαφορετική αλλά αυτό με κάνει ίση και ταυτόχρονα μοναδική. Το μόνο που έχω είναι η μουσική. Τραγουδάω. Δεν είμαι το κλασικό τυπάκι της ποπ. Είμαι μια διαφορετική μονάδα που προσπαθεί αργά και σταθερά να δείξει την εξέλιξή της, χωρίς να κρύβεται». Η Στεφανία Χαλιλοπούλου ζει στην Κέρκυρα και έχει τελειώσει παιδαγωγός για άτομα ειδικές ανάγκες. Της αρέσει να τραγουδάει και κάνει πράξη αυτό που είχε πει κάποτε ένας Αμερικάνος συγγραφέας, ότι «η δύναμη βρίσκεται στις διαφορές, όχι στις ομοιότητες».

Το μέιλ της Στεφανίας μας φάνηκε ενδιαφέρον και μιλήσαμε μαζί της. Αυτό είναι το στόρι της.

«Αν το σκεφτείς καλά, όλοι οι άνθρωποι ανήκουμε κάπου. Ακόμα και αυτοί που δηλώνουν εντελώς ελεύθεροι. Ανήκουμε σε φίλους, στην οικογένειά μας, στην δουλειά μας, στην καθημερινότητά μας και τις επιλογές μας ή στα πάθη και τις ανασφάλειες μας.Υπάρχουν όμως και κάποιοι λίγοι που ανήκουν αλλού. Στις ιδέες τους, στην καρδιά τους, στο μυαλό τους, η ακόμα και την φωνή τους. Στο τελευταίο ανήκω εγώ.

11349968_10206394372998493_1739826724_n

Από μικρή έμαθα ότι η ζωή δεν είναι και τόσο εύκολη καθώς και  ό,τι και αν είσαι, όπως και αν είσαι, εάν δεν μιλήσεις και δεν κυνηγήσεις αυτό που θες, τότε δεν πρόκειται ποτέ κάνεις να στο χαρίσει έτσι απλόχερα. Η αλήθεια είναι πως εγώ δεν μιλούσα πότε. Ακόμα μπορείς να πεις ότι δεν μιλάω. Αν και κοινωνικός  άνθρωπος από μικρή, το στόμα έμενε κλειστό μέχρι να βολιδοσκοπήσω την κατάσταση. Αν άξιζε μιλούσα, εάν όχι σώπαινα. Ωστόσο, όταν ερχόταν η μουσική στα αυτιά μου, το στόμα μου άνοιγε αυτόματα και δεν έκλεινε. Αν το πάω αρκετά πίσω, στην αρχή δηλαδή, το πρώτο τραγούδι που είχα πει ήταν από την ταινία της Disney »Η Μικρή Γοργόνα» . Το part of the world. Και ίσως κατά βάθος και υποσυνείδητα να υπήρχε λόγος που ήταν αυτό. Κάπως έτσι ένιωθα. Σαν ψάρι έξω από το νερό, σαν να μην ανήκω πουθενά. Όταν όμως τραγουδούσα, ήξερα.

Δύσκολη η ζωή όμως. Δύσκολα βρίσκεις ανθρώπους να σε στηρίξουν, να σε προσέξουν, να σε παρακινήσουν ώστε  να προχωρήσεις, να συνεχίσεις και να εξελιχθείς μέσα από αυτό που αγαπάς. Στο λύκειο θυμάμαι με έλεγαν »το κορίτσι που τραγουδάει στις σκάλες». Από το δημοτικό έπαιρνα μέρος σε θεατρικές παραστάσεις, σε χορωδίες, σε συναυλίες, όπου τέλος πάντων έβρισκα, και μεγαλώνοντας τραγουδούσα σε όλες τις εκδηλώσεις.

Επηρεασμένη από όλα τα είδη μουσικής άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου σε διάφορα κομμάτια. Είναι αυτό που λέμε όταν ακούμε ένα τραγούδι που μας αρέσει ότι, να, αυτό το κομμάτι το έγραψαν για μένα. Όμως πολλά τα στερεότυπα. Πού να βρεις τον εαυτό σου στο εκατό τοις εκατό όταν γύρω υπάρχει η προκατάληψη. Δεν ξέρω εάν η εικόνα μας καθορίζει  το ποιοι είμαστε, αλλά ξέρω ότι εύκολα φοράς μια χαμογελαστή μάσκα και βγαίνεις εκεί έξω, ακόμα και εάν δεν γελάς. Εγώ δεν το έκανα ποτέ. Πάντα σιχαινόμουν το ψέμα. Κάπου εκεί στα 20 και ενώ ήμουν φοιτήτρια, αποφάσισα ότι δεν μπορώ να αλλάξω. Αυτή είμαι. Είμαι κάτι διαφορετικό σε έναν κόσμο ίδιο.

11289714_10206394374318526_1575658482_n

Φίλους δεν είχα ποτέ πολλούς. Είχα άπειρες παρέες και μπορούσα αν ήθελα κάθε μέρα να είμαι και κάπου αλλού, με κάποια άλλη παρέα, αλλά ποτέ δεν έβρισκα ενδιαφέρον σε αυτό. Τους αληθινούς φίλους μου τους είχα πάντα σε στενό κλοιό, δεν ήθελα να τους χάσω. Και εκείνοι με στήριζαν όσο μπορούσαν. Ουσιαστικά με βοηθούσαν χαρίζοντάς μου στιγμές. Χαμόγελα, νεύρα, συμβουλές και δάκρυα. Όλα στα δίνουν οι φίλοι και στα καλά και στα άσχημα. Μπορεί να άκουγα συνέχεια μουσική και να τραγουδούσα όπου στεκόμουν, αλλά η έμπνευσή μου σε όλα ήταν, είναι και θα είναι πάντα οι φίλοι μου.

Έτσι λοιπόν έκανα και το πρώτο μου βήμα. Αφού τελείωσα τη σχολή και γύρισα στο νησί, ήρθα σε επαφή με τον τωρινό παραγωγό μου, τον Νίκο Βλάχο. Ηχογραφούσα με το κινητό κάνοντας καραόκε και τα ανέβαζα στο facebook, έτσι για να υπάρχουν. Ένας  γνωστός μου που με άκουσε μου είπε να του στείλω και να τον ρωτήσω την γνώμη του. Το έκανα και έτσι ξεκίνησε η πρώτη επαφή μου με τον Νίκο. Εκείνος ήταν μαέστρος στην χορωδία ενός  τοπικού συλλόγου. Στην αρχή θυμάμαι δεν μιλούσα ιδιαίτερα, ήμουν ήσυχη κοιτώντας γύρω – γύρω και σιγοψιθυρίζοντας κάθε νότα που άκουγα. Περνούσε ο καιρός και εγώ εξελισσόμουν λίγο – λίγο. Μέχρι που μου πρότεινε να κάνουμε το πρώτο μας τραγούδι. Το »Είσαι μια σκέψη δυνατή». Το κομμάτι αποφάσισα να βγει χωρίς βίντεο κλιπ. Δεν φοβόμουν κάτι,  απλά ήθελα όσοι το ακούν να κάνουν αυτό ακριβώς. Δηλαδή να ακούν χωρίς να βλέπουν. Ανέλπιστα, ως εκ θαύματος, θα έλεγα, πήγε καλά. Το προώθησαν άγνωστοι γρήγορα και εγώ άρχισα σιγά – σιγά να ηρεμώ. Πέρασε ο καιρός και ασχολήθηκα με επανεκτελέσεις όλων των ειδών μουσικής. Από το »Stay» της Rihanna  και το »Just walk away» της Celine Dion μέχρι το «Όλα σε θυμίζουν’ ‘της Χάρις Αλεξίου και το »Γύρνα με στο χθες» της Έλενας Παπαρίζου.

17399_10205706036201816_410922616881394988_n

Το δεύτερο τραγούδι με τίτλο »Κάνεις βόλτες στο μυαλό μου» και το πρώτο μου βιντεοκλίπ ήρθε κάπου εκεί ανάμεσα στις επανεκτελέσεις άλλων τραγουδιών. Ήταν κυριολεκτικά η πρώτη μου εμφάνιση. Με τον Νίκο κάναμε εμφανίσεις σε μαγαζιά, σε συναυλίες και εκδηλώσεις, αλλά εδώ στο νησί. Είχα τρομάξει όταν συνειδητοποίησα  ότι θα με δουν άνθρωποι εκτός νησιού στους οποίους μπορεί να μην άρεσα, μπορεί να έλεγαν το οτιδήποτε, φοβόμουν πολύ. Αλλά είχα τον Νίκο δίπλα μου που όχι μόνο έγραψε το τραγούδι όπως και  όλα μου τα κομμάτια -στίχους και μουσική- αλλά φρόντισε να γυρίσει το βιντεοκλίπ έτσι που να μην αφήνει και πολλά περιθώρια για σχόλια. Σήμερα ξέρω ότι δεν γίνεται να αρέσουμε σε όλους. Ξέρω να δέχομαι τα αρνητικά σχόλια, αρκεί να είναι τεκμηριωμένα. Την κακία όμως όχι, δεν την δέχομαι. Δεν είμαι τηγανητή πατάτα για να αρέσω σε όλους.

Τώρα πλέον δεν φοβάμαι. Αυτή είμαι. Και έχω βρει την θέση μου. Αν υποθέσουμε πως η ζωή είναι κάτι σαν πάζλ και ο καθένας έχει την θέση του, τότε εγώ πλέον έχω φτιάξει το δικό μου και εκεί όλες οι θέσεις είναι εντάξει. Μπορώ να είμαι όπου θέλω, όπως θέλω και όσο θέλω. Έχω την ελευθερία μου. Έχω αυτούς που με στηρίζουν και μου χαρίζουν χαμόγελα, έχω και αυτούς που προσπαθούν να μου τα πάρουν. Γι’ αυτούς τους τελευταίους παλεύω πιο πολύ, για να τους αποδεικνύω κάθε μέρα πόσο λάθος κάνουν. Κάθε μέρα είναι μια καινούργια  ευκαιρία, ένα νέο τραγούδι, ίσως  μια νέα τεχνική.

Με έχουν ρωτήσει πολλές φορές γιατί τραγουδάω. Δεν ξέρω. Επειδή μπορώ. Εκείνοι γιατί αναπνέουν; Για μένα αυτό είναι. Αν δεν το κάνω, δεν είμαι εγώ. Όχι δεν είμαι φωνάρα. Είμαι αυτή που είμαι. Είμαι εγώ. Έτσι θέλω να είμαι. Σε όσους με έκριναν επειδή δεν ταίριαζα στα πρότυπα τους, απαντάω μόνο με δουλειά. Σε έναν κόσμο μονόχρωμο με διαστρεβλωμένες εικόνες, πρότυπα και όμορφα ψέματα εγώ θα διαλέγω πάντα την αλήθεια και η αλήθεια μου είμαι εγώ και αυτό που κάνω.

10409208_10205706021721454_7120281341045346551_n

Όχι, δεν σκέφτομαι αν θα κάνω καριέρα και εάν θα γίνω διάσημη. Θέλω να γίνω παράδειγμα. Παράδειγμα για όσους φοβούνται να κάνουν αυτό που αγαπάνε. Για εκείνους που δεν τολμούν να κάνουν ένα βήμα μπροστά επειδή κάποιοι ίσως τους τραβήξουν πίσω. Για εκείνους που δίνουν υπερβολική σημασία στα όσα λέγονται κακοπροαίρετα. Έπαψα να ακούω εδώ και καιρό. Τώρα προτιμώ να με ακούν. Έχω φτιάξει έναν δικό μου κόσμο. Έχω την δική μου πραγματικότητα, έχω ξεχάσει κάθε στερεότυπο, θέλω μια μέρα να μπορώ να πω »ναι έκανα ότι μπορούσα» και να έχω κάνει πραγματικά όλα όσα μπορώ, όλα όσα φαντάζομαι και έχω ονειρευτεί. Δεν είμαι θυμωμένη με κάποιον. Απλά βαρέθηκα από νωρίς την υποκρισία και δεν έχω σκοπό να ζητήσω συγνώμη από κανέναν επειδή είμαι ο εαυτός μου και δεν ντρέπομαι να το δείξω. Αυτή είμαι. Δεν ψάχνω καν την αποδοχή πλέον. Δεν πιστεύω ότι ο καθένας μας είναι μισός και πρέπει να βρει άλλα μισά για να ταιριάξει. Εγώ νομίζω ότι γεννήθηκα ολόκληρη. Δεν ψάχνω αλλά μισά. Κάθε φορά που κάποιος μιλάει και προσπαθεί να με προσβάλει ή να με ρίξει, να με μειώσει και να με πληγώσει, εγώ μέσα στο κεφάλι μου παίζω κάποιο τραγούδι, δεν τον ακούω καν και όταν βλέπω πως σταμάτησε, χαμογελάω».

https://www.facebook.com/stefania.xalilopoulou?fref=ts