Τη μουσική του Βλαδίμηρου την άκουσα για πρώτη φορά στο soundcloud. Είναι από τις πολύ λίγες περιπτώσεις που βάζεις να ακούσεις ένα κομμάτι δοκιμαστικά και αφήνεις να παίξουν όλα όσα έχει ανεβασμένα. Ο Βλαδίμηρος Πεϊλιβανίδης είναι ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη (όπως αποδείχτηκε από τη συνέντευξη και πολύ ενδιαφέρων τύπος) που ζει και δημιουργεί στη Θεσσαλονίκη και η μοναδική νεαρού ανθρώπου που έχω συναντήσει που δεν γκρινιάζει για την πόλη του. Η μουσική του ασθάνεσαι ότι σε κάνει λίγο καλύτερο άνθρωπο και αξίζει να την ψάξεις και να τη μελετήσεις. Να την αγαπήσεις. Αξίζει να διαβάσεις τη συνέντευξή του, ίσως σε κάνει να αγαπήσεις (κάπως) και τον ίδιο…

https://soundcloud.com/vlad-peilivanidis/love-printed-on-matter

Γεννήθηκα τον Ιούνιο του 1991 σε μια πολύ μικρή πόλη της Σοβιετικής Ένωσης που λέγεται Νοβοράϊσκ (πλέον ανήκει στην Ουκρανία) από Έλληνα πατέρα και Ρωσίδα μητέρα. Μεταναστεύσαμε στην πόλη της Θεσσαλονίκης όταν ήμουν ενός έτους, όπου μεγάλωσα, έκανα τους πρώτους μου φίλους, πήγα σχολείο και ανατράφηκα με τις τότε επικρατούσες αξίες, ήθη και έθιμα. Από τότε κατοικώ στην Θεσσαλονίκη και δεν σκοπεύω να την αλλάξω για πολλά ακόμα χρόνια… Ίσως και ποτέ. Προσπαθώ να ασχολούμαι, γενικά. Δεν μου αρέσει η στασιμότητα. Με ενδιαφέρουν πάρα πολλά πράγματα σε μεγάλο βαθμό, ωστόσο θα ήταν πιο εύκολο για εμένα αλλά και για εσάς να δηλώσω πως ασχολούμαι απλά με οτιδήποτε με απασχολεί.

Κάτι που στριφογυρνάει στο κεφάλι μου έντονα τον τελευταίο καιρό, είναι η ανάμνηση της ημέρας εκείνης που έχασα τον παππού μου για πάντα. Ήμουν 5 ή 6, αθώος ακόμα. Το συγγενολόι είχε περιτριγυρίσει το κρεβάτι όπου ήταν έτοιμος να αναπαυτεί ο παππούς Βλαδίμηρος, από τον οποίον και πήρα το όνομά μου, και με την σειρά τους έδειχναν την θλίψη τους, τον πόνο τους και την στεναχώρια τους. Άγνωστα συναισθήματα για εμένα τότε, όπως και η έννοια του θανάτου. Χτυπάει το κουδούνι, ήταν ο πατέρας από τη δουλειά, εξοντωμένος από την κούραση και οργισμένος για το γεγονός κατευθύνεται προς το δωμάτιο του παππού. Στα ενδιάμεσα τον σταματάω εγώ γεμάτος χαρά, όπως κάθε φορά που τον έβλεπα να γυρνάει από τη δουλεία καθώς με προστάτευε από τις «κακές» θείες και γιαγιάδες, αγκαλιάζω τα πόδια του και φωνάζω χαρούμενος: «Μπαμπά έλα γρήγορα! ο παππούς πεθαίνει!» και χαμογέλασα λες και ήταν ένα χαρωπό γεγονός, κάτι συναρπαστικό που ήθελα να το μοιραστώ μαζί του. Δεν θέλω να περιγράψω την αντίδραση ενός άντρα που χάνει τον πατέρα του από καρκίνο στα πνευμόνια και ο ίδιος του ο γιος είναι χαρούμενος για αυτό. Θα κάνω «σκιπ» και θα πάω στο «παρτ» που κλαίω μόνος στο δωμάτιό μου, όπου μπαίνει ο ξάδερφός μου Μάξιμος να με παρηγορήσει και να μου ερμηνεύσει την έννοια του θανάτου. Μόλις είχα συνειδητοποιήσει ότι αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο δεν επρόκειτο να τον ξαναδώ ποτέ. Ποτέ. Ούτε ο γιός του. Ούτε η γυναίκα του. Δεν έχω ξανανιώσει μεγαλύτερη ντροπή και βάρος στην ζωή μου από τότε. 19 χρόνια αργότερα, όλες οι κουβέντες που έχω ανταλλάξει με τον πατέρα μου δεν ξεπερνάνε σε διάρκεια αυτήν μιας ταινίας μικρού μήκους.

DSC01274mmm

Μικρός άκουγα πολύ χιπ χοπ, όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας μου, τα οποία έπρεπε να διαλέξουν στο δημοτικό αν τους αρέσει η ροκ ή το χιπ χοπ. Αυτά ήταν. Για αυτούς που άκουγαν ελληνικά δεν έχω να πω τίποτα. Είναι αυτοί που τους βλέπεις και κυριολεκτικά εννοείς το «δεν άλλαξες καθόλου». Anyway, ώσπου μια μέρα έρχεται ο ξάδερφος Μάξιμος, ο οποίος ήταν γνωστός raver και mouth to mouth φιγούρα της πόλης προ facebook και hi5 και myspace κλπ. να μου επιστρέψει ένα mp3 player που του είχα δανείσει, και είχε μέσα έναν νέο φάκελο με τα εξής: 1. Spektrum – Kinda New (Tiefschwarz Remix). 2. Tiefschwarz – Ghost Track (Blackstrobe Remix). 3. Tiga – Sunglasses At Night. 4. Daft Punk – Technologic (Vitalic Remix). 5. A Number Of Names – Shari Vari (The Hacker & Vitalic Remix).6. Slam feat. Dot Allison – Substance. 7. Vector Lovers – Tokyo Glitterati. 8.Nathan Fake – Dinamo. και πολλά ακόμα που δεν θυμάμαι. Αναγκαστικά, αφού εγώ δεν είχα ακόμα υπολογιστή, πήγαινα σχολείο, έκανα skate και ζωγράφιζα ακούγοντας electro, minimal και idm. Και ναι, άρχισε να μου αρέσει. Κάπου εκεί άρχισε να γίνεται μόδα το virtual dj και το ejay. Ζήλευα πολύ αυτούς που είχαν την ευκαιρία να ηχογραφήσουν τον δικό τους ήχο, σε αντίθεση με εμένα που ηχογραφούσα τον εαυτό μου σε κασέτες ενώ στο μπάκγκράουντ έπαιζε bomfunk mc’s.

Μέχρι που σε μια άλλη επίσκεψή του ο Μαξ μου έφερε ένα λάπτοπ τελευταίας τεχνολογίας τότε που είχε εγκατεστημένο το Reason 2. Μου το έδωσε και μου είπε «γράψε μουσική». Δεν είχα ιδέα τι να κάνω ή πώς, δεν είχα manuals, tutorials, internet, τίποτα. Μου πήρε ένα μήνα μέχρι να καταλάβω πώς παράγει ήχο το πρόγραμμα. Και μετά, αυτό ήταν. Αντίο sk8, αντίο lineage, αντίο καλοί βαθμοί. Χρειάστηκα περίπου έναν χρόνο για να τελειώσω ένα κομμάτι που τώρα θα έκανα κυριολεκτικά σε μισή ώρα, αλλά εκείνη την στιγμή ένιωθα όπως ο David Guetta όταν του έρχεται μήνυμα από την τράπεζα πως η πληρωμή για το επόμενο κομμάτι του έχει σταλθεί στους παραγωγούς. Ο Μαξ δεν άργησε να με βγάλει στα πρώτα μου nights όπου άκουσα, έμαθα, γνώρισα μουσικές, καλλιτέχνες και πρόσωπα από όλο τον κόσμο. Όταν οι συμμαθητές μου αγχώνονταν για το τεστ που θα γράφαμε σε μία ώρα, εγώ ξημερωνόμουν πίνοντας κρασί με τον DJ T. στο Decadence Club. Νομίζω ότι τότε ήταν που είπα στον εαυτό μου, «εδώ είσαι»!

Η μητέρα μου ήταν αριστούχος, με πάρα πολλά πτυχία και διακρίσεις σε αθλήματα, εκδηλώσεις και οτιδήποτε έπαιζε στο Πανεπιστήμιο του Περμ, στην Ρωσία τότε. Μεγάλωσε με ρώσικη και γαλλική disco. Την οποία πάντα απολάμβανε όταν έλειπε ο πατέρας από το σπίτι, ο οποίος δεν ήταν λάτρης του ήχου, μάλιστα κατέκρινε πάρα πολύ τους μουσικούς, έλεγε πως ήταν απλά κομπογιανίτες. Εμένα τότε δεν μου άρεσαν, τα θεωρούσα παλιομοδίτικα, αλλά κυλάνε στο αίμα μου χωρίς να το ξέρω και το ανακαλύπτω τώρα. Όπως και τα πιτσαρίσματα από μουσουλμάνικους ψαλμούς που άκουγε η γιαγιά μου.

https://soundcloud.com/etkx/if-there-then-anywhere

Το πρώτο άλμπουμ που θυμάμαι είναι η κασέτα του Ιμπραγκίμ, απο την συλλογή της γιαγιάς μου. Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν των Bomfunk MC’s (νομίζω STEREO λεγόταν ή κάτι τέτοιο).

Όλα σε αλλάζουν κάθε δευτερόλεπτο. Το τι χρώμα κάλτσες φορούσες χτες καθορίζει το τι θα φας αύριο, χωρίς να το καταλαβαίνεις καν. Αλλά αυτό που με «τούμπαρε» ρε παιδί μου και κατάφερε να μου αλλάξει τα απόλυτα και ολιγαρχικά πιστεύω και ιδέες 22 τώρα χρόνων ήταν το Λυσεργικό Οξύ.

Η Θεσσαλονίκη ως πόλη καλύπτει πλήρως τις ανάγκες μου -όσο παραπονεμένοι κι αν μας αρέσει να δείχνουμε. Αν υπάρχει κάτι που χρειαζόμαστε και πιστεύουμε ότι η πόλη δεν μπορεί να μας το παρέχει, δεν έχουμε παρά να το δημιουργήσουμε οι ίδιοι. Κανείς δεν είπε πως η σκηνή στο Βερολίνο ή το Λονδίνο ήταν πάντα έτσι, ούτε πιστεύω πως ο Αρθούρος και ο Χίτλερ συχνάζανε στο Berghain ή το εκάστοτε club, που νομίζουμε ότι η πόλη δεν έχει. Δυστυχώς οι «χαζοί», για μένα, έξυπνοι με τις φαεινές ιδέες καταφέρνουν να τις παρουσιάσουν στο εξωτερικό, προωθώντας έτσι μόνο την βιομηχανία που έχει ήδη στηθεί απο τρίτους και λειτουργεί για τέταρτους. Ούτε την πόλη τους, αλλά ούτε και τους ίδιους τους τους εαυτούς. Αυτά τα άτομα γίνονται αυτοί που όταν επιστρέφουν για να παίξουν στην Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη, στην αφίσα δίπλα στο όνομα τους βάζουν μια παρένθεση που λέει UK ή GER ή whatever. Οπότε, δεν θα κλαφτώ ούτε θα παραπονεθώ όπως πολοί θα έκαναν. Είμαι περήφανος για τις επιλογές μου και για τις βλέψεις μου, οι οποίες βγήκαν όλες από αυτήν την ΠΟΛΗ. Η ζωή είναι τέλεια στην Θεσσαλονική εαν θες. Εάν αναζητάς προβλήματα, θα τα βρεις όπου και αν είσαι.

Δυστυχώς, όσα δίνεις παίρνεις. Και ακόμα πιο δυστυχώς, στην κοινωνία που ζούμε, το «όσα» είναι κάποια μαθηματικά σύμβολα που μοιάζουν κάπως έτσι : 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 και σε συνεργασία μεταξύ τους δημιουργούν σύνθετα σύμβολα για τον τραπεζικό σου λογαριασμό, τα views, τα likes κτλ. Το πόσο καλός είσαι πλέον μετριέται με το πόσο καλά πληρώνεις για να προβάλεται πως είσαι. Δεν είμαι κανένας φραγκάτος, ούτε έχω πληρώσει ποτέ να διαφημιστώ.

DSC01271mm

Η μουσική είναι έκφραση όπως και όλα στη ζωή, όχι μόνο οι τέχνες όπως υποστηρίζουν κάποιοι. Ένας υδραυλικός Α θα σου φτιάξει την βρύση με τον τρόπο Α και ένας Β με τον τρόπο Β. Κανείς δεν είναι καλύτερος ή χειρότερος, απλά ο Α πέρασε τον εαυτό του σε αυτό και αντίστοιχα ο Β τον δικό του. Δεν θα τύχει να πάρεις τον κύριο Μπάμπη και το κύριο Γιώργο για την ίδια δουλειά και να σκάσουν με τα ίδια ρούχα, το ίδιο μαλλί, το ίδιο γαλλικό κλειδί, την ίδια ταινία και τις ίδιες τρίχες στον κώλο. Απλά δεν γίνεται. Το ποιος σου άρεσε περισότερο το κρίνεις εσύ.

Τα διαφορετικά ονόματα που υπογράφω τη δουλειά μου είναι ένα παλιό κόμπλεξ: δεν ήθελα να ξεπεράσω τα 1000 views ή likes. Όταν αυτό συνέβαινε, έσβηνα την σελίδα και όλα τα ανεβασμένα κομμάτια και ξεκινούσα ένα νέο πρότζεκτ με ένα νέο όνομα. Έτσι πάντα ήμουν ο κανένας και πάντα έιχα την ίδια όρεξη και ενθουσιασμό σαν να ξεκίνησα μόλις. Βέβαια, αυτό έχει αλλάξει τον τελευταίο καιρό, προτιμώ να προβάλω τον πραγματικό μου όνομα, όχι γιατί είναι σπουδαίο ή προφέρεται ώραια ή είναι πιασάρικο, αλλά γιατί όταν πάω την κυκλοφορία στη μάνα μου, της την δίνω στο χέρι και λέω «αυτός είναι ο γιός σου, αυτό κάνω». Παρ όλα αυτά, μου αρέσουν πολύ τα aliases και ακόμα και τώρα έχω τέσσερα ταυτόχρονα. Και ετοιμάζω άλλα τόσα και λίγα παραπάνω με συνεργασίες και ντουέτα με φίλους και γνωστούς από όλη τη σφαίρα.

Έχω μερικές κυκλοφορίες ώς Imaginary Friend, VΛΑΔ, έργο λ1, Souzoujou No Tomofachi σε εταιρίες όπως : Jazzsteppa LTD, που ανήκει στου ίδιους τους Jazzsteppa, όπου και έκανα την πρώτη μου κυκλοφορία το 2009, την αμερικάνικη Loveless Records, όπου έβγαλα το 1ο μου ολοκληρωμένο άλμπουμ, την λονδρεζοαθηναϊκή Disco Tocopilla του Circo Inverso, την ρώσικη Sub-Line Recordings, την Indigo Movement του Duckem, την Breathe Records του dj Booker και του Fleck, την Movement Recordings του Tash και την παλιά καλή μας Undersky την οποία δυστυχώς έχουμε παρατήσει. Δεν ξέρω πού μπορεί κανείς να ακούσει τους ήχους μου, πέρα από κάποιες φορές που ανεβάζω κάτι και το σβήνω την επομένη. Σίγουρα οι εκάστοτε δισκογραφικές έχουν previews σε κοινωνικά sites όπως είναι το facebook και το youtube (υποθέτω), αλλά γενικότερα νομίζω ότι τα λάιβ είναι ότι καλύτερο, διότι η μουσική φτιάχνεται εκείνη την στιγμή για πάρτη σου και δεν αναπαράγεται ξανά απο κάτι που έχει ήδη φτιαχτεί.

Ένας -πλέον φίλος μας- από την Γερμανία, μου είχε στείλει μήνυμα όταν είχα πρωτογνωριστεί ένα βράδυ και μου έλεγε πως η γκόμενά του τον παρακαλούσε να το κάνουνε και αυτός απλά δεν μπορούσε επειδή στο background έπαιζε ένα μουσικό μου έργο και το μυαλό του προτιμούσε να εστιάσει και να συγκεντρωθεί εκεί, παρά στο σεξ, όσο και αν προσπαθούσε. Εκείνη την ημέρα ξανα-άκουσα το κομμάτι μετά απο 2 χρόνια.

Δουλεύω σαν σκυλί και ξοδεύω όλα μου τα λεφτά στα «μηχανάκια» (συνθεσάϊζερ). Είχα ξεκινήσει να γράφω ένα βιβλίο για το οποίο δεν έχω πια χρόνο και με στεναχωρεί. Ετοιμάζω ένα άλμπουμ για τα εγκαίνια της Remote Influence. Προσπαθώ να ξεκινήσω το soundtrack για ένα sci-fi βιντεοπαιχνίδι ελληνικής παραγωγής που αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2019. Ζωγραφίζω όταν το έχω ανάγκη. Ξεκινάω τένις και ξιφασκία απο τον Σεπτέμβριο. Διαβάζω για να ξαναδώσω πανελλαδικές του χρόνου. Ονειρεύομαι παραπάνω από όσο θα έπρεπε.

DSC01268mmm

Χώνω και γω ραπ όταν μαστουρώνω. Παίζω Elder Scrolls Online παθιασμένα. Κοιτάω την θάλασσα για ώρες. Φλερτάρω με τη γάτα μου. Γίνομαι προσβλητικά κακός. Σκάω 10 ευρώ στα νετ για να παίξω GTA με τους φίλους μου, όπου απλά μπαίνουμε σε ένα αμάξι, φοράμε κοστούμια και πυροβολάμε στον αέρα, τουλάχιστον μια φορά τον μήνα. Η απολαύση είναι η ίδια με το να το κάναμε στα αλήθεια. Μου αρέσει να κάνω πολλά ασήμαντα γενικά, ενώ τα σημαντικά μένουν πάντα για την τελευταία στιγμή.

Ποια είναι η πιο μεγάλη δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας νέος άνθρωπος που αποφασίζει να ζήσει μόνο από την τέχνη του; Η στιγμή που πρέπει να πάρει την απόφαση όπου θα πουλάει την τέχνη αυτή για αριθμούς στην οθόνη ενός υπολογιστή και κατά συνέπεια τον εαυτό του. Ευτυχώς, ακόμα προτιμώ να πουλάω καφέδες και όχι τον εαυτό μου. Εάν ποτέ φτάσω στο σημείο να πουλήσω αυτό που μου αρέσει να κάνω, θα σταματήσω να το κάνω. Αν είναι να πουληθώ, θα πουληθώ ολόκληρος. Προτιμώ να γίνω ζιγκολό παρά κάποιος που του λένε γράψε house γιατί αυτό πουλάει τώρα και γιατί αλλιώς δεν θα έχεις να πληρώσεις το νοίκι. Και στις 2 περιπτώσεις κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει. Στην πρώτη γαμάς, κρατάει μια ώρα και βγάζεις μισό χιλιάρικο. Γιατί να γράφω House και Τραπ κατόπιν «παραγγελείας»;

Δεν θα έλεγα ότι έχω βγάλει λεφτά από τη μουσική. Ναι, έχω πάρει κανά 50άρικο σε ιβέντ που ξόδεψα 500 και 1000 για να πραγματοποιηθεί, τα οποία δεν ζητάω καν πίσω. Και το 50άρικο είναι για να φάμε όλοι πανσέτες τα χαράματα απο το «Λαϊκόν» πριν πάμε σπίτι.

Η Undersky ξεκίνησε το 2010, όταν είπα με έναν φίλο μου απο την Ναγκόϊα της Ιαπωνίας, τον Χιρονόμπου Χαγκιουάρα, πως όλου αυτοί που το παίζουν underground, είναι απλά κλόουν. Βγάλαμε για πλάκα το μότο, we are undersky, not underground, το οποίο δεν άργησε να μας χαρίσει και μια ιδεολογία και αυτή να εξελιχθεί σε ένα label με γνωστούς καλλιτέχνες που είχαμε τότε και καταφέραμε να κάνουμε 10 κυκλοφορίες με Ιάπωνες, Γερμανούς, Δανούς, Γάλλους, Ρώσους, Τούρκους, Άγγλους, Βέλγους και εννοείται  Έλληνες. Πήγαινε πολύ καλά μπορώ να πω και ακόμα και σήμερα πουλιούνται κάποια κομμάτια, αλλά δυστυχώς ξενερώσαμε όταν η dubstep έγινε το νέο μπουζούκι. Μετά ιδρύσαμε την 4essera, όπου στεγαζόμασταν στο COO για περίπου έναν χρόνο και διoργανώναμε διάφορα events. Τώρα έχει και αυτό ψιλοσβήσει και μπαίνουμε πάλι στο τριπάκι του label. Σκεφτόμασταν πολύ αν έπρεπε να ξαναπιάσουμε την Undersky ή έπρεπε να κάνουμε κάτι νέο. Με εμένα στο team εννοείται πως «διαλέξαμε» το δεύτερο.

Ο Χρήστος Μάρκου, συνιδιοκτήτης και ιδρυτής της Disco Tocopilla είναι φίλος απο παλιά και έχει συνησφέρει και αυτός με την παρουσία του στην Undersky, θα ήταν περίεργο να μην μου είχε προτείνει να συνεργαστώ και με το δικό του label. Στην αρχή συμμετείχα σε ένα compilation με πάρα πολλούς καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες και τώρα μου πρότεινε να συμμετέχω και σε μια κασσέτα με ένα κομμάτι που του άρεσε εδώ και χρόνια και το κρατούσα μόνον για αυτόν :Δ. Ίσως στο μέλλον να κάνουμε και περισότερα μαζί, ό ήχος τους γενικά μου αρέσει και μπορώ να πω πως εκφράζει ένα κομμάτιο του εαυτού μου.

1hdpicedit2MMM

Ποια θα ήταν η ιδανική συνέχεια για σένα;
Να κερδίσω το λαχείο. Να πάρω ένα σπίτι σε μια Ιαπωνέζικη λίμνη του Κυότο και να ζω εκεί καθαρίζοντας κάποιο μοναστήρι ή κάτι τέτοιο με αντάλαγμα ένα κομμάτι ψωμί και λίγη γνώση παραπάνω. Τα λεφτά θα ήταν απλά για να ικανοποιήσω όλους αυτούς που σέβομαι και νοιάζομαι και θέλω να πραγματοποιηθούν τα όνειρά τους, τα οποία είναι πίσω απο μεγάλους αριθμούς.

Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;
Όμορφο συναίσθημα όταν το γνωρίζεις για πρώτη φορά, την δεύτερη δεν έχει να σου δώσει τίποτα καινούριο, το έχεις ήδη μάθει. Απλά υποκύπτεις σε αυτό υπό διαφορετικές συνθήκες. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν πολύ δυνατότερα και πιο συναρπαστικά συναισθήματα, τα οποία δεν μπορούν να σου τα προσφέρουν ούτε 10 γυναίκες μαζί, όσο και να προσπαθήσουν. Εξπλόρ μόρ. Ο έρωτας είναι απλά η πρώη στάση, μην μένετε εκεί.

Ποια ήταν η χειρότερη είδηση που άκουσες τελευταία;
Ότι ο κόσμος πλέον ξέρει αλλά δεν κάνει τίποτα για αυτό.

Και η καλύτερη;
Θα δω σύντομα ανθρώπους που σημαίνουνε πολλά για μένα.

Ο τελευταίος δίσκος που άκουσες και σου άρεσε πολύ;
Apparat – Music For Theatre

2hdpiceditmmm

https://soundcloud.com/etkx/cold-summer

https://soundcloud.com/vlad-peilivanidis

3hdpiceditmmm

Κείμενο: M.Hulot

Follow us on facebook: https://www.facebook.com/grekamag

Follow us on instagram: http://instagram.com/grekamag