Ο Νίκος Γεωργόπουλος μεγάλωσε στην Αθήνα, στον Λυκαβηττό. Έχει σπουδάσει γραφιστική, δούλεψε δύο χρόνια στην Ελλάδα και μετά έφυγε στην Αγγλία, επειδή ένιωθε καλομαθημένος Αθηναίος. Ασχολείται χρόνια με τη μουσική και δημιουργεί κομμάτια-ιστορίες, σαν ένα προσωπικό αρχείο υπαρξιακής αναζήτησης. Η ζωή του σήμερα είναι μεταξύ Αθήνας και Λονδίνου και μεταξύ μουσικής και γραφιστικής.

Nikos Georgopoulos 04

Ασχολείσαι με τη γραφιστική και την μουσική. Πάντα ήσουν δημιουργικός τύπος;
Θυμάμαι ότι από μικρός ζωγράφιζα, έκανα κολλάζ, ζωγράφιζα κόμικς, έγραφα ιστορίες. Επηρεάστηκα και πολύ από τους γονείς μου. Η μητέρα μου είχε πολύ ωραία φωνή και πάντα τραγουδούσε και ο πατέρας μου ζωγράφιζε. Έτσι κι εγώ θυμάμαι έπαιρνα εξώφυλλα από CD, τα αποδομούσα και τα έφτιαχνα από την αρχή. Και όλο αυτό το έκανα στο φαξ του πατέρα μου. Περνούσα τα βιβλιαράκια του CD με όλο το πάχος τους και κάποια στιγμή χάλασε το μηχάνημα, εννοείται. Ήμουν κοινωνικός, χαρούμενος και προσαρμοστικός αλλά είχα πάντα και μία πιο μελαγχολική διάθεση, ενδοσκοπική.

Τι είναι για σένα η μελαγχολία;
Η μελαγχολία είναι μέρος της ύπαρξης μου. Τη ζω και τη νιώθω πολύ γνώριμη και την απολαμβάνω. Νιώθω ότι έχω να βγάλω πράγματα όταν είμαι σε αυτή τη φάση, νιώθω ότι θέλω να δημιουργήσω κάτι, να πράξω. Δεν μπορώ ας πούμε να κάτσω να διαβάσω.

Nikos Georgopoulos 01

Πώς μπήκε στη ζωή σου η μουσική;
Όταν ήμουν φοιτητής, ήμουν σε μία πανκ ροκ μπάντα. Έπαιζα κιθάρα, τραγουδούσα και έγραφα τα τραγούδια. Μεγαλώνοντας σπούδασα γραφιστική κι αυτό επηρέασε τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα. Άλλαξαν τα ακούσματα μου στη μουσική και ένιωσα ότι η πανκ και η ροκ δεν με γεμίζουν πια. Εκείνη την εποχή ήρθα σε επαφή και με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και όλο αυτό πυροδότησε μέσα μου ένα άλλο σύμπαν. Ξεκίνησα να γράφω μουσική με τελείως διαφορετικό τρόπο και να δημιουργώ μία μουσική ταυτότητα. Η μελαγχολική μου πλευρά που σου έλεγα πιο πριν, έβρισκε διέξοδο σε αυτόν τον καινούριο τρόπο έκφρασης.

Πες μου για το άλμπουμ σου «Ματαρόα», που θα παρουσιάσεις στο Six Dogs.
Το Ματαρόα ήταν ένα πλοίο που έγινε γνωστό γιατί μετέφερε το 1945 -ενόψει του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα- πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες και επιστήμονες. Έσωσε ανθρώπους όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης και άλλους, που δεν θα είχαν μέλλον στην Ελλάδα. Αυτοί οι άνθρωποι σώθηκαν και πήγαν στο Παρίσι, μεγαλούργησαν και εμείς τους διαβάζουμε τώρα. Έκανα μεγάλη έρευνα για το ταξίδι του Ματαρόα και δημιούργησα έναν παραλληλισμό ανάμεσα σε αυτό το ταξίδι με το εσωτερικό, υπαρξιακό ταξίδι που κάνει ο καθένας μας για να βρει τον εαυτό του. Αυτός είναι ο προορισμός. Έφτιαξα ένα αρχείο από δικές μου εικόνες, αναμνήσεις και σημαντικές στιγμές. Το άλμπουμ έχει τον χαρακτήρα μιας καρτ ποστάλ που στέλνει κάποιος στην οικογένεια του για να τους ενημερώσει ότι είναι καλά και να μοιραστεί μαζί τους τις στιγμές που έζησε. Προσεγγίζω τη μουσική ερευνητικά. Μπορεί να γράφω αυτοσχεδιάζοντας, μετά γράφω μία ιδέα και μία αφήγηση και στη συνέχεια φιλτράρω το υλικό μου. Το άλμπουμ μου θα μπορούσε να είναι και μία συλλογή ποιημάτων.

Nikos Georgopoulos 14

Έχεις ταξιδέψει; Έχεις εικόνες που θυμάσαι;
Έχω ταξιδέψει πολύ με τους γονείς μου από μικρός. Έχουμε πάει σε όλη την Ευρώπη. Πρώτη φορά πήγαμε στο Παρίσι. Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη εικόνα που έχω από το Παρίσι, είναι σαν μία καρτ ποστάλ με ένα τέλειο γαλάζιο ουρανό, glossy και ο πύργος του Άιφελ στο φόντο.

Πώς ονομάζεις τη μουσική σου;
Γενικότερα δεν μου αρέσει να κατακερματίζεται η μουσική σε είδη, αλλά επειδή έχει πλάκα το ονομάζω rough pop, το ακατέργαστο ποπ. Αρχικός μου στόχος ήταν η electro pop, αλλά επειδή εγώ έκανα την παραγωγή και δεν είμαι επαγγελματίας, ήξερα ότι θα δε θα βγει τέλειο, οπότε αγκάλιασα αυτό το ακατέργαστο το οποίο έβγαινε φυσικά και το χρησιμοποίησα για να φτιάξω την μουσική  μου ταυτότητα.

Τι σου λένε οι φίλοι σου και οι δικοί σου άνθρωποι για τη μουσική σου;
Στη μουσική δουλεύω συνήθως μόνος μου, αλλά πάντα ακούω γνώμες άλλων. Υπάρχουν κάποιοι δικοί μου άνθρωποι που δεν είναι μουσικοί αλλά η άποψη τους μετράει πολύ για μένα και με επηρεάζει. Οι γονείς μου απολαμβάνουν πολύ περισσότερο τα τραγούδια που γράφω τώρα, σε σχέση με τα πανκ ροκ του παρελθόντος. Με την μητέρα με την οποία έχω μία πιο στενή επικοινωνία για τα καλλιτεχνικά πράγματα και δεν ξαφνιάστηκε όταν άκουσε το άλμπουμ. Θα ξαφνιαζόταν αν ξαφνικά οδηγούσα καλά ή γινόμουν καλός αθλητής.

Ποιες είναι οι επιρροές σου;
Αυτό το είδος μουσικής το κάνουν πολλοί. Η δική μου μουσική επειδή βγήκε από πειραματισμούς, δεν μπορώ να πω ότι μοιάζει με συγκεκριμένο είδος. Ωστόσο, με έχουν επηρεάσει πάρα πολλοί μουσικοί όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Κωνσταντίνος Βήτα, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης. Γενικά έχω πολλά και διάφορα ακούσματα, από πολύ εμπορικό ποπ, όπως η Lady Gaga μέχρι πιο πειραματικό.

photo 2 photo 1 photo 26

Ο Μάνος Χατζιδάκις πώς σε επηρέασε;
Ο Μάνος Χατζιδάκις για μένα εκπροσωπεί την πλευρά της Ελλάδας που πριν δύο χρόνια νομίζαμε ότι έχει χαθεί. Εκπροσωπεί την αστική, καλλιτεχνική και πνευματική Αθήνα. Έχω διασκευάσει το «Χάρτινο το Φεγγαράκι» όπως ακριβώς το θυμόμουνα από τα παιδικά μου χρόνια, έκανα μία συναισθηματική διασκευή.

Το μέλλον σου πώς το σκέφτεσαι;
Θα ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα και να ξεκινήσω κάτι δικό μου. Μία επιχείρηση γραφιστικής, με διεθνές πελατολόγιο. Θα ήθελα να είναι η βάση μου μια μέρα η Αθήνα. Θα μπορούσες να με χαρακτηρίσεις, ονειροπαρμένο αλλά δεν μπορώ να έχω όνειρα που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν.

«Ματαρόα» Final Show, Six D.o.g.s, Τετάρτη 23 Απριλίου 2014, στις 9.00 το βράδυ.

http://mataroa-music.tumblr.com/about

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος