antrianaminou_DSC8974

Η Αντριάνα θυμάται από μικρή τον εαυτό της μέσα στη μουσική και τη λογοτεχνία. Σπούδασε πιάνο στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας, έκανε διδακτορικό στο Goldsmiths University of London πάνω στη μουσική του Γιάννη Χρήστου, είναι μέλος των Delicassetten Machimenai, έχει γράψει ποίηση, λογοτεχνία, λιμπρέτο και πρόσφατα εκδόθηκε η συλλογή διηγημάτων της με τίτλο ‘Παιδικά Νουάρ’. Την συναντήσαμε στο σπίτι της δασκάλας του πιάνου της, μαζί με την γάτα της, την‘Γραβάτα’, και συζητήσαμε για τα ευφυή της κολλήματα, την ελληνική πρωτοπορεία και την ασυναγώνιστη ελευθερία που μπορεί να σου χαρίσει μία παρτιτούρα.

Η κουβέντα μας ξεκινά με την προσωπική της πορεία στο μεταίχμιο των τεχνών: «πάντα ενστικτωδώς αναζητούσα την προσωπική μου γλώσσα ανάμεσα στις άπειρες μουσικές γλώσσες που υπάρχουν. Από την άλλη, εξίσου ενστικτωδώς έψαχνα μέσα στις λέξεις το μέσον για να επικοινωνήσω τον τρόπο που βιώνω τον εαυτό μου και το έξω από μένα. Έψαξα τρόπους να συνδυάσω μουσική και λόγο μέσα από το performance art, γράφοντας τραγούδια, φτιάχνοντας μουσική και κείμενα για θεατρικές παραστάσεις. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία σιγά σιγά κατάλαβα ότι το παράδοξο με την περίπτωσή μου είναι πως παίζω με τις λέξεις κυρίως γιατί με γοητεύει ο ήχος τους και παίζω με τους ήχους γιατί με γοητεύουν οι ιστορίες που γεννούν στο μυαλό μου. Γι’αυτό δυσκολεύομαι να με χαρακτηρίσω πρωτίστως ως μουσικό ή συγγραφέα ή οτιδήποτε άλλο είμαι κατά καιρούς. Αυτό που με χαρακτηρίζει είναι περισσότερο η διάθεση να παίζω με τα όρια των καλλιτεχνικών μέσων, να τα ανακατεύω, να τα αποσυναρμολογώ, καμιά φορά ακόμα και να τα σνομπάρω. Χρειάζομαι αυτήν την ελευθερία σαν τα παιδάκια που ξενερώνουν όταν αρχίζεις να τους βάζεις κανόνες στο παιχνίδι τους και εξελίσσουν το παιχνίδι ή το παρατάνε όταν αρχίσουν να το βαριούνται. Αυτή η ανάγκη για ελευθερία και η αδιαφορία για αυτοπροσδιορισμούς υπήρξε οδηγός μου σε μεγάλο βαθμό γενικότερα. Γι’αυτό αντιστέκομαι στους αυτοχαρακτηρισμούς και μετά από όλη αυτήν την πολυλογία για μια ακόμη φορά θα καταλήξω στο συμπερασμα ότι δεν μπορώ να με χαρακτηρίσω με μια συγκεκριμένη ιδιότητα.

antrianaminou_DSC8990 antrianaminou_DSC8988

Τι θα παρουσιάσεις στο φεστιβάλ Sound Acts;
Στο Sound Acts θα παρουσιάσουμε τον Επίκυκλο του Γιάννη Χρήστου. Είναι το τελευταίο έργο του συνθέτη (1968). Έχω αναλάβει την οργάνωση και τη σύνθεση του υλικού πάνω στο οποίο δουλεύουμε με μια ομάδα καλλιτεχνών μελών της Φυτίνης και του Oiseaux Bizarres Ensemble. Με το Oiseaux Bizarres Ensemble έχουμε παρουσιάσει τον Επικυκλο σε διαφορετικές εκδοχές ήδη τρεις φορές από το 2007, την τελευταία φορά στο 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο για το Γιάννη Χρήστου που διοργάνωσα το 2013 στο Λονδίνο. Με τα παιδιά της Φυτίνης δουλεύω για πρώτη φορά σε τέτοιου είδους πρότζεκτ αλλά νομίζω ότι φτιάξαμε πολύ δυνατή ομάδα και στο φεστιβάλ θα παρουσιάσουμε μια εντελώς καινούρια εκδοχή του έργου.

Γιατί επέλεξες να καταπιαστείς με τον Γιάννη Χρήστου; Τι είναι ενδιαφέρον στην συγκεκριμένη σύνθεση;
Το έχω αναρωτηθεί κι εγώ αυτό και τελικά νομίζω πως ήταν αναπόφευκτο να ασχοληθώ με το Γιάννη Χρήστου ίσως απλούστατα γιατί ήταν ακριβώς ο τύπος ανθρώπου που βρίσκω συναρπαστικό, δηλαδή πολυσχιδής, αντισυμβατικός, με λαμπερή, πρωτότυπη και ιδιοφυή σκέψη. Το έργο και η προσωπικότητα του Χρήστου είναι αδύνατον να ενταχθούν σε μία κατηγορία και μάλιστα συντίθενται από τρομερά διαφορετικά στοιχεία, όπως μουσική, performance, ritual, γιουνγκιανή ψυχολογία, αποκρυφισμό, φιλοσοφία και πολλά ακόμα. Επίσης, πάντα με ιντριγκάρουν τα έργα που είναι αινιγματικά και η παρτιτούρα του Επίκυκλου είναι στην πραγματικότητα ένα αίνιγμα, ένας γρίφος. O Χρήστου σου δίνει ένα graphic score και ο μόνος περιορισμός που θέτει είναι η ύπαρξη ενός συνεχόμενου ήχου, ενός continuum, καθ’όλη τη διάρκεια της παράστασης. Το περιεχόμενο επαφίεται στη δημιουργικότητα των εκτελεστών. Ο ίδιος ο Χρήστου, όταν δέχτηκε συντηρητικές κριτικές μετά την πρώτη παρουσίαση του έργου στην Αθήνα στα τέλη των 60s, δήλωσε ότι με αυτό το έργο ήθελε να παραιτηθεί από την ιδιότητα του συνθέτη. Αυτό που βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον στον Επίκυκλο είναι η ελευθερία που αφήνει ο Χρήστου σε όποιον αποφασίσει να «συνθέσει» το έργο και ο απολαυστικός τρόμος μπροστά στο χάος αυτής της ελευθερίας, τον οποίον αντιμετωπίζω κάθε φορά που δουλεύω πάνω σε παράσταση του Επίκυκλου. Η διαδικασία είναι πάντα διασκεδαστικά βασανιστική, σαν το τραινάκι του τρόμου, αφού είμαι από τη φύση μου ελεγκτική, όμως το έργο σου ζητάει να φλερτάρεις με το χάος πριν τη δημιουργία, να συμφιλιωθείς με την ιδέα ενός καλλιτεχνικού σύμπαντος σε αταξία και ανισορροπία. Είμαι πλέον σχεδόν εθισμένη σε αυτήν τη διαδικασία (αυτο)αποκρυπτογράφησης γιατί διαπιστώνω πως μέσα από αυτήν κάθε φορά διευρύνω τα όριά μου, κάτι που όλα τα τελευταία έργα του Γιάννη Χρήστου απαιτούν από τους εκτελεστές τους. Αυτή η διεύρυνση των ορίων σε αλλάζει – ίσως ανεπαίσθητα – αλλά εξ’ολοκλήρου, όχι μόνο επί σκηνής, είναι κάτι που το κουβαλάς ύστερα στην καθημερινότητά σου. Και είναι κι αυτό για το οποίο πάνω από όλα θαυμάζω και θεωρώ μοναδικό τον Γιάννη Χρήστου.

antrianaminou_DSC8979antrianaminou_DSC8962

Ποιοι είναι οι Delicassetten Machimenai; Ποιοι είναι οι πνευματικοί σας πατέρες-μητέρες;
Οι Delicassetten Machimenai είμαστε δύο. Έχουμε κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ από τη Φυτίνη, με τίτλο «Χαραμισμένα Ντεμπούτια: 10 με ψάρι στον τενεκέ». Εγώ δεν ντρέπομαι να λέω ότι είμαι η Machimenai γιατί το μότο μου σχετικά με τους άλλους πάντοτε ήταν «η μισή ντροπή δική τους κι η άλλη μισή πάλι δική τους». Ο Delicassetten πάλι επιμένει ότι θέλει να γίνουμε urban legend και αρνείται να αποκαλύψει το επίθετό του. Του είπα ότι ο κόσμος το’χει τούμπανο, αλλά αυτός είπε ότι θέλει να το έχει κρυφό καμάρι. Εν τέλει μου επέτρεψε μόνο να σας πω ότι τον λένε Σάκη (όχι από το Διονυσάκη). Μετά για πολλοστή φορά προσπαθήσαμε να συμφωνήσουμε στο ποιές είναι οι επιρροές μας αλλά καταλήξαμε στο σιβυλλικό «μας γοητεύει το post-trash, οι αμφισημίες, τα κλισέ και τα σουξέ».

Υπάρχει avant-garde στην ελληνική τέχνη;
Ζω 10 χρόνια στο Λονδίνο και δεν μπορώ να πω ότι παρακολουθώ στενά τα ελληνικά καλλιτεχνικά δρώμενα. Η αλήθεια είναι πως μέχρι στιγμής δεν έχω καταφέρει να την εντοπίσω. (Θα κρύβεται καλά φαίνεται).

Είναι συντηρητική η ελληνική κοινωνία;
Και πάλι δεν μπορώ να έχω πολύ σαφή εικόνα γιατί λείπω αρκετά χρόνια και την Ελλάδα τη ζω κυρίως σε κατάσταση διακοπών. Από το λίγο που βλέπω η ίδια και από βιώματα φίλων, πιστεύω πως είναι συντηρητική. Υπάρχει ποικιλία όμως, δεν μπορώ να πω, έχω συναντήσει διάφορα είδη συντηρητικών στην Ελλάδα, από τον τέρμα σεμνότυφο θεούσο, τον «καθωσπρέπει» εθνικιστή, όλους αυτούς που υπομένουν, ανέχονται ή αναπαράγουν καταπιεστικές συντηρητικές καταστάσεις γιατί φοβούνται «τι θα πει ο κόσμος», μέχρι τον ξενοφοβικό ή σεξιστή ή ομοφοβικό που είναι και πεπεισμένος ότι είναι προοδευτικός έχοντας απόλυτη άγνοια του συντηρητισμού του. Γενικά νομίζω ότι πολλοί Έλληνες σκέφτονται και συμπεριφέρονται με βάση συντηρητικά στερεότυπα, συχνά χωρίς να έχουν καν συναίσθηση ότι το κάνουν, αλλά θέλω να ελπίζω ότι τα πράγματα θα συνεχίσουν να βελτιώνονται, όπως έχουν – πιστεύω – βελτιωθεί κάπως τα τελευταία χρόνια. Δεν ξέρω αν λιγοστεύουν οι συντηρητικοί αλλά έχω την αίσθηση ότι τουλάχιστον αυτοί που καταπιέζονται από το συντηρητισμό έχουν αρχίσει να γίνονται λίγο πιο θαρραλέοι κι αυτό μόνο ως βελτίωση μπορώ να το δω.

antrianaminou_DSC8935antrianaminou_DSC8934antrianaminou_DSC9019antrianaminou_DSC8951

Για ποιο πράγμα που έχεις κάνει νιώθεις πιο περήφανη; Για ποιο νιώθεις ένοχη;
Νιώθω περήφανη που κατάφερα να βρω ανθρώπους που κατάγονται από τον ίδιο πλανήτη με μένα (ή έστω από γειτονικούς) και ακόμα περισσότερο που θέλουν να κάνουμε παρέα. Ένοχη νιώθω μόνο για πράγματα που δεν έχω κάνει.

Τι θα έγραφε το οπισθόφυλλο της αυτοβιογραφίας σου;
Αυτή η αυτοβιογραφία είναι μια λεπτομερέστατη περιγραφή της ζωής μου από τη στιγμή που γράφω αυτό το οπισθόφυλλο μέχρι τη στιγμή που το διαβάζεις. Αποφεύγω την αληθινότητα αλλά ψοφάω να κάνουμε παρέα εδώ και τώρα. Παρ’όλο που δεν έχω ιδέα πού είναι το εδώ και πότε είναι το τώρα. Ραντεβού στη σελίδα 0.

Η performance του Επίκυκλου του Γιάννη Χρήστου με μέλη της Φυτίνης και του Oiseaux Bizarres Ensemble σε σύνθεση και συντονισμό της Αντριάνας Μίνου θα παιχτεί στις 25/4 ώρα 23:30 στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων στα πλαίσια του φεστιβάλ Sound Acts της Φυτίνης.
Συμμετέχουν οι:
Θανάσης Δεληγιάννης, Αλεξάνδρα Δημητρίου, Λουίζα Δολόξα, Φοίβος Δούσος, Αλέξανδρος Δρόσος, Άρτεμις Ιγνατίδου, Φιλ Ιερόπουλος, Αγγελίνα Καρτσάκη, Αντριάνα Μίνου

http://fytini.bandcamp.com/album/10