Ο Αστέριος, η Γιώτα, ο Κωνσταντίνος, ο Σωτήρης, η Αλεξάνδρα, ο Παναγιώτης, η Εύα και η Πηνελόπη είναι μαθητές της Β’ Λυκείου και θέλουν μόλις τελειώσουν το σχολείο να φύγουν από την πόλη τους για να σπουδάσουν κάπου αλλού. Μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή όμως σκέφτηκαν να κάνουν κάτι για να δείξουν την όμορφη πλευρά της μικρής τους πόλης. Αφορμή τους έδωσε η ανακοίνωση του διαγωνισμού του Skai και της LG, τον Αύγουστο, για την σύνθεση ενός τραγουδιού ή μουσικού κομματιού με θέμα την πόλη που ζουν οι συμμετέχοντες, νέοι από 16 έως 18 ετών. Δούλεψαν πάνω σε αυτό για μήνες, ξεκινώντας πρώτα από τη μελωδία στο πιάνο. Μετά σιγά-σιγά ήρθαν οι στίχοι. «Ξεκινήσαμε να περιγράφουμε μια παρέα που έκανε εκδρομή, μας φάνηκε κάπως παιδικό και έτσι όμως η ερωτική ιστορία κέρδιζε έδαφος και αποκτούσε πλοκή». Άλλωστε οι μικρές πόλεις με τα λιγοστά στέκια σου δίνουν το μεγάλο πλεονέκτημα να αναζητήσεις και τελικά να σκοντάψεις πάνω στην αγάπη σου.

FOT_0861 FOT_0867 FOT_0873

Έπειτα ήρθε το όνομα. Προβληματίστηκαν αρκετά, αλλά βρήκαν τη λύση από την συνήθεια των κατοίκων να παίζουν με το όνομα και να αποκαλούν την πόλη τους 3city, έτσι προέκυψαν οι 3citizens. Εκ των υστέρων ανακάλυψαν πως υπήρχε παλαιότερα μια ομάδα παιδιών που ασχολούνταν με το skate με το ίδιο όνομα και αμέσως ένιωσαν την ανάγκη να ξεκαθαρίσουν πως η συνωνυμία ήταν τυχαία και πως δεν είχαν την παραμικρή διάθεση να αντιγράψουν κάτι.

Οργανωμένοι, με συνεργατικό πνεύμα και πραγματική θέληση να κάνουν κάτι όμορφο για την πόλη, ζήτησαν βοήθεια από έμπειρους επαγγελματίες για την δημιουργία του βίντεο κλιπ κι εκείνοι έδειξαν κάθε διάθεση να βοηθήσουν. Το αποτέλεσμα είναι ένα βίντεο κλιπ που κάνει την Τρίπολη να θυμίζει Παρίσι. «Πολλοί μας ρωτούν πού είναι κάποια σημεία που φαίνονται γιατί δεν τα έχουν προσέξει και μετά ανακαλύπτουν πως μπορεί να περνούσαν συνέχεια από εκεί. Ψάξαμε πολύ να βρούμε όμορφα και παραμελημένα σημεία της πόλης».

FOT_0899 FOT_0853

Ήδη συνεργάζονται πάλι για ένα θεατρικό έργο που θα ανεβάσουν το καλοκαίρι, πριν το ταξίδι-έπαθλο στη Νότιο Κορέα.

Κείμενο: Βιβή Μεντή
Φωτογραφίες: Γιώργος Κολλιντζογιαννάκης