Η επιγραφή στο τζάμι λέει «Ιδιωτικές Έρευνες» και είναι το πιο όμορφο μαγαζί στην Στοά Εμπόρων. Είναι όλο ντυμένο με ξύλο και είναι από αυτά τα παλιά μαγαζιά που δεν αγγίζει ο χρόνος. Μέχρι πριν μερικά χρόνια το είχε ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, τώρα στεγάζονται η Phase!Records και η Orila, δύο μικρές και ανεξάρτητες δισκογραφικές της Αθήνας που κυκλοφορούν μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα στην Ελλάδα. Ο Παναγιώτης Σπούλος της Phase!Records και ο Γιάννης Ιασωνίδης της Orila το θεωρούν ιδανικό για τις δράσεις που πρόκειται να διοργανώσουν για όσο καιρό θα βρίσκονται εκεί. Και οι δύο ασχολούνται με την ανεξάρτητη μουσική σκηνή της χώρας, ο Παναγιώτης ως μουσικός από την εποχή που ήταν ακόμη ανοικτό το Μικρό Μουσικό Θέατρο στο Κουκάκι και ο Γιάννης όταν το Six Dogs ήταν ακόμη Kinky Kong και διοργάνωνε μικρά live. Η συνεργασία τους στην Στοά των Εμπόρων ξεκίνησε όταν ο Παναγιώτης αποφάσισε να κάνει αίτηση για τον χώρο.

IMG_9906 IMG_9903IMG_9901

«Ο στόχος αυτού του εγχειρήματος από την δική μου πλευρά είναι να επικοινωνηθεί η φάση με τα physical media. Θα ήθελα να δείξουμε στις νεότερες γενιές πόσο εύκολα μπορεί να γίνει μια χειροπιαστή κυκλοφορία» λέει. «Μια κασέτα μπορεί να δημιουργηθεί σε ένα βράδυ. Όποιος θέλει μπορεί να κάνει ηχογράφηση, να φτιάξει ένα handmade εξώφυλλο και το επόμενο πρωί να έχει ένα τελικό προϊόν. Τελείως ρομαντικά θα ήθελα να περάσει σαν άποψη σε κάποιες νεότερες ηλικίες. Θα κάνουμε κάποιες δράσεις-συζητήσεις σχετικά με το πόσο εύκολο είναι να γίνει».

Και οι δύο εταιρείες έχουν μια DIY προσέγγιση και μοιράζονται πολλά κοινά σημεία. H Phase! υπάρχει εδώ και 12 χρόνια. «Είναι τρεις φορές ‘μεγαλύτερη’», λέει ο Γιάννης. Έχει 120 κυκλοφορίες, ενώ η Orila δεν έχει ούτε καν τριάντα. Η Orila ξεκίνησε το 2008. Το 2008 δεν είχε σχέση με το 2000, που μπορούσες να βγάλεις μόνος σου πράγματα με αυτό τον τρόπο. Δεν λέμε να έχεις major label που να βγάζει δίσκους από μπάντες. Η Orila βγάζει πιο κονσεπτικές κυκλοφορίες. Αυτή είναι και η βασική διαφορά των δύο. Μπορείς να εκδόσεις το οτιδήποτε. Ένα βιβλίο, ένα πιάτο. Βέβαια δεν το κάνω ηθελημένα art project. Αν βγαίνει κάτι τέτοιο καλώς.  Άλλη διαφορά είναι ότι η Phase! είναι σόλο πρότζεκτ του Παναγιώτη. Είναι ο γραφίστας, σχεδιάζει, ‘καίει’ CD, κανονίζει το πού θα φτιαχτούν οι κασέτες. Είναι μια πιο προσωπική δουλειά. Η Orila λειτουργεί πιο πολύ σαν ομάδα. Είναι πιο conceptual».

Θυμάμαι τον Γιάννη να κάνει guerilla συναυλίες και εκθέσεις στην ταράτσα του σπιτιού του με θέα το Πρώτο Νεκροταφείο και τους τάφους. «Είναι πιο περιποιημένες οι συναυλίες του Γιάννη. Και πάντα βρίσκει ένα support πιο ιδιαίτερο. Θα γίνει σε έναν χώρο μη αναμενόμενο τις περισσότερες φορές» αναφέρει ο Παναγιώτης και ο Γιάννης το επιβεβαιώνει. «Αυτό είναι αυτοσκοπός για μένα. Γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον αυτό το project. Ο Παναγιώτης μιλάει περισσότερο για το physical από ό,τι θα μιλούσα εγώ. Προσωπικά είμαι πιο πολύ στο κομμάτι του live, όχι από την πλευρά της μουσικής, αλλά πιο πολύ στην παρουσίαση αυτού του πράγματος που σκέφτεσαι να κάνεις. Συμπληρωματικά υπάρχει και το κομμάτι του αντικειμένου, της μουσικής σαν recorded media. Ο Παναγιώτης το βλέπει διαχωριστικά το ψηφιακό με το αντικείμενο, εγώ το βλέπω σαν ενιαίο πράγμα. Η Orila όταν ξεκίνησε έδωσε κυρίως βάση σε ντόπιους καλλιτέχνες. Κατά κάποιο τρόπο άτυπα επικεντρώθηκε σε αυτό που γίνεται στην Ελλάδα. Άλλο ένα πράγμα που μοιάζει στη Phase! είναι ότι σε γενικότερο πλαίσιο δεν υπάρχει εμπορικός χαρακτήρας. Δεν μπαίνει μέσα αυτό το πράγμα, γιατί αν έμπαινε θα ήταν διαφορετικός ο τρόπος που θα λειτουργούσε. Ειδικά τώρα που υπάρχει αυτή η υπερπληροφόρηση και που όλοι έχουν τους media planners. Αρκετές φορές αισθάνομαι ότι οι κυκλοφορίες είναι συνοδευτικό κομμάτι των εκδηλώσεων. Προς αυτήν την κατεύθυνση νομίζω πως θα κινηθούν τα πράγματα από εδώ και πέρα γενικά στη μουσική, όχι μόνο για αυτό που κάνουμε εμείς. Είναι ένα ερώτημα το physical [σημ. εννοεί την κυκλοφορία σε βινύλιο, κασέτα ή CD ή το live] ενάντια στην ψηφιακή μουσική. Δεν υπάρχει κάποια ρεπλίκα που μπορεί να συγκριθεί με την ζωντανή παρουσία κάποιου πάνω στην σκηνή. Να κάθεσαι από το κινητό σου και να βλέπεις συναυλία που θα παίζει ο Παναγιώτης στην άλλη άκρη της γης και να πληρώσεις 1 ευρώ αντί να πας στη συναυλία και να πληρώσεις 10 ευρώ. Αν το τραβήξουμε πολύ, είναι μια προσομοίωση, αλλά η αίσθηση δεν θα είναι ποτέ η ίδια με μια εκδήλωση που είναι και άλλοι εκεί, που κοινωνικοποιείσαι και είσαι μέρος της. Ένας διαφημιστής θα σου έλεγε ότι κι από το κινητό είσαι μέρος της, επειδή είσαι μέλος μιας ψηφιακής κοινότητας».

IMG_9907 IMG_9916 IMG_9919 IMG_9920 IMG_9921 IMG_9924

Και οι δύο όμως προέρχονται από την γενιά του Napster. «Εμείς ήμασταν η πρώτη γενιά που είδε ότι ξαφνικά μπορεί να έχει τα πάντα ψηφιακά. Τα παιδιά τώρα το έχουν ως δεδομένο», αναφέρει. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την μουσική έχει αλλάξει δραματικά και αλλάζει συνέχεια. Όταν ο Παναγιώτης έστησε την Phase! δεν υπήρχαν έννοιες όπως digital sales, bandcamp, free download, torrents κτλ.

«Η Phase! ξεκίνησε με την ιδέα “γιατί όχι;”. Μπορώ να κυκλοφορήσω δική μου μουσική ή μουσική φίλων σε μικρό τιράζ ώστε να δίνουμε στα live ή να ανταλλάζουμε με άλλους καλλιτέχνες και δεν υπάρχει ακριβώς κάποιο μανιφέστο Σήμερα, είμαι ενάντια στα digital sales επειδή είναι σαν να πουλάς αέρα. Δεν πρόκειται να αγοράσω ή να πουλήσω ποτέ mp3. Όλες οι κυκλοφορίες που έχω ανεβάσει στο bandcamp ήταν για δωρεάν download. Τώρα το έχει καταργήσει αυτό. Έχει βάλει μέσα το buy. Θα το θεωρούσαμε παρανοϊκό αυτό αν μας το έλεγε κανείς αυτό όταν ήμασταν δεκαεφτά. Ότι μπορείς να μπεις στο YouTube και να ακούσεις ολόκληρο το άλμπουμ κάποιου. Αυτό δεν θα μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό μου. Εμάς η απειλή ήταν τα πειρατικά CD. Αυτό σκότωνε την μουσική. Όχι ότι ήταν λογικό τότε που τα CD τα πουλάγανε 6μισι χιλιάρικα. Πήγαινα σε ένα συνοικιακό μαγαζί και έδινα όλο μου το χαρτζιλίκι. Όμως τα CD της virgin τα έπαιρνε ο καταστηματάρχης 4.800. δηλαδή πόσα να τα πουλήσει; Σκέψου ότι τις καλές εποχές πουλούσαν τριάντα κομμάτια από το καθένα.

To είδος της μουσικής που κυκλοφορεί η Phase! είναι bedroom music. «Της έχω μια αδυναμία» μας εξηγεί ο Παναγιώτης. «Πάντα με εξιτάρει το τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος μόνος του σε ένα δωμάτιο με ό,τι μέσα μπορεί να διαθέσει γιατί μου φαίνεται πάρα πολύ ειλικρινές, δηλαδή είναι ένα artistic expression τελείως καθαρό. Δεν είχα ποτέ κόλλημα αν αυτό θα είναι αναλογικό ή ψηφιακό, απλά ήθελα να είναι όσο γίνεται αυτούσια η φωνή του καλλιτέχνη και σχεδόν ποτέ δεν έχω επέμβει σε μια κυκλοφορία. Έχω εμπιστοσύνη στην άποψή του και αυτό που για μένα είναι καλό, για κάποιον μπορεί να είναι κακό. Πολλοί μπορεί να πούνε ότι δεν έχει ταυτότητα το label, ότι έχει πολύ διαφορετικά πράγματα, αλλά στο δικό μου το μυαλό δεν ισχύει αυτό. Το γενικότερο concept είναι ότι ξεκίνησα με μηδαμινά χρήματα. Έπαιρνα κασέτες από ξεχασμένα συνοικιακά μαγαζιά που πούλαγαν ηλεκτρονικά είδη πάρα πολύ φτηνά. Δεν μπορώ να πω ότι έχω κάνει κάποια major κίνηση από την οποία να έχω μπει μέσα. Με τις κυκλοφορίες που έχω κάνει., θέλω να μπορώ να χρηματοδοτήσω την επόμενη και αυτό λίγο-πολύ το έχω καταφέρει».

IMG_9944 IMG_9938IMG_9955 IMG_9958 IMG_9963

Και όσον αφορά την συνεργασία τους στην Στοά; «Κομμάτι της ανταλλαγής είναι ότι πρέπει να κάνουμε 2 δράσεις κάθε μήνα χωρίς να πληρώνουμε. Το όλο κόνσπετ εδώ είναι ότι σε καιρό κρίσης υπάρχουν ανεξάρτητοι δημιουργοί και μπορούν να αποδείξουν στον υπόλοιπο κόσμο ότι δεν είναι δύσκολο να το κάνεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Στους 3 μήνες που θα είμαστε εδώ κάποιες θα βγουν κάποιες κυκλοφορίες. Σκεφτόμαστε να συνεργαστούμε με τα υπόλοιπα παιδιά, να κάνουμε κάποια πράγματα σε ζωντανό χρόνο, κάποια live που θα τυπώνεται το εξώφυλλο εκείνη τη στιγμή και θα βγαίνει μια κυκλοφορία μόνο εκείνη τη στιγμή».

«Πολύς κόσμος παρατηρεί την επιγραφή στο τζάμι και το κλασικό που ακούμε είναι «διάβασα αλλά δεν κατάλαβα». Το κορυφαίο ήταν όταν μια κυρία κάποιας ηλικίας την διάβαζε για τρία λεπτά και μετά, χωρίς να μπει μέσα, βάζει το κεφάλι και μου λέει: «Εδώ τι είσαστε, ανταλλακτικό μαγαζί;». Της λέω όχι και αρχίζω να της εξηγώ. Ρίχνει μια ματιά και λέει «Kαι οι δίσκοι αυτοί τι είναι; Πουλάτε μεταχειρισμένα;» Της λέω όχι είναι δικοί μας και τα εκδίδουμε εμείς. Με κοιτάζει κουνάει αρνητικά το κεφάλι και μου λέει «Tι δίσκοι; Ο κόσμος πουλάει CD πλέον». Και μετά έφυγε»…

IMG_9974 IMG_9980

http://www.orila.net/

http://www.phasejunk.com/

Κείμενο: Μαρία Παππά
Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν