Περίμενα να συναντήσω ένα εξαρχιωτάκι που να με αρχίσει στα «αδερφέ» και «yolo» και  σε άλλα κοσμητικά ώστε να νιώσω πιο έντονη τη σχεδόν δεκαετή διαφορά που με χωρίζει από τα σημερινά δεκαοχτάχρονα. Αντ’ αυτού μου προέκυψε ένα ψηλό, μετρημένο παιδί από την επαρχία, με πονηρά μάτια και έξυπνο, διαπεραστικό βλέμμα, που απλά ήταν ντυμένος MC.

«Πώς με ανακαλύψατε;» είναι από τα πρώτα πράγματα που με ρώτησε για να του εξηγήσω ότι αυτή τη δουλειά προσπαθούμε να κάνουμε στο ΓΚΡΕΚΑ. Του ζητώ να χαλαρώσει αφού καταλαβαίνω ότι πρόκειται για την πρώτη του συνέντευξη. «Είχα πάρει μέρος και στο φιλμάκι της Lacta για τον Άγιο Βαλεντίνο. Με ρώταγαν κι εκεί πράγματα αλλά μην το γράψεις καλύτερα» μου λέει με χαριτωμένη συστολή.

s3

Ο Νίκος Αλεξόπουλος ή αλλιώς Lox ήρθε πριν από μερικούς μήνες στην πρωτεύουσα για να σπουδάσει. Μεγαλωμένος στο Ξυλόκαστρο από οικογένεια εκπαιδευτικών (μπαμπάς, μαμά και μεγαλύτερη αδερφή όλοι φιλόλογοι), βγάζει ακόμα εκείνο το «ουφ!» των παιδιών με καλλιτεχνικές ανησυχίες που νιώθουν εγκλωβισμένα επί 17 χρόνια στην επαρχία. «Ελπίζω να ξέρεις προς τα πού πέφτει το Ξυλόκαστρο», μου πετάει γελώντας, «αν και δεν χάνεις και τίποτα. Τους βλέπεις όλους κάθε μέρα εκεί, τα ίδια και τα ίδια, δεν πηγαίνω πια συχνά. Πέρασα Ηλεκτρονικών Μηχανικών στο ΤΕΙ Αθήνας και έκτοτε μένω Ζωγράφου με την αδερφή μου που σπουδάζει επίσης στο Πανεπιστήμιο. Δεν είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου για σπουδές. Έδωσα Πανελλήνιες και προσπάθησα για το καλύτερο. Ευτυχώς δεν μου είναι τελείως αδιάφορο το αντικείμενο των σπουδών. Γενικά ο τομέας της πληροφορικής, το software, αλλά και το hardware, με ενδιαφέρουν».

«Ως έφηβος που μεγάλωνε σε μια αρκετά μικρή επαρχία, η οποία όμως είναι κοντά στην Αθήνα, ερχόσουν εδώ;» τον ρωτώ. «Όχι συχνά, περισσότερο με την οικογένεια για να δούμε γιαγιάδες. Βόλτες μόνο τον τελευταίο καιρό, ξέρεις, κανένα mall και τέτοια. Από συναυλίες και τα σχετικά δεν έχω δει πολλά “μεγάλα” ονόματα. Θυμάμαι τον Snoop Dogg – ήμουν Δημοτικό ακόμα όταν είχε έρθει, κουράστηκα και έφυγα στη μέση. Καναδυό φορές είδα τους ΖΝ ζωντανά, πιο μικρός μου άρεσαν αυτά. Α! Και στους Wu-Tang Clan είχα πάει. Δεν τρελαίνομαι για συναυλίες ξένων που γίνονται στην Ελλάδα, οι περισσότερες είναι συνήθως αρπαχτές. Προτιμώ να στηρίζω πιο άγνωστους καλλιτέχνες».

Πάμε πάλι πίσω στο Ξυλόκαστρο για να αναζητήσω πώς ξεκίνησε ο Lox να σαμπλάρει. «Τρίτη Γυμνασίου ήμουν και είχα κατεβάσει κάποια προγράμματα. Τότε δεν ήθελα ακόμα να γράφω ρίμες, δεν ένιωθα ότι είχα να πω κάτι – τι να έλεγα; Ήθελα όμως να φτιάχνω μουσική. Είχα πολλές επιρροές καθώς μεγάλωνα. Ο πατέρας μου ακούει τα πάντα, από τζαζ μέχρι έθνικ, και μου πρότεινε πράγματα. Από τον χώρο της ραπ σε μικρότερη ηλικία ξεκίνησα με Έμινεμ, 50 Cent, Going Through, Active Member… Αργότερα έμαθα τους ΖΝ και νόμιζα ότι είχα ανακαλύψει την Αμερική! Ακόμα δεν είχαμε τότε γρήγορο internet και έπρεπε να πηγαίνω σε net café για να ενημερώνομαι. Σήμερα μπορώ να σου πω πολλά ονόματα που γουστάρω τη μουσική και τα beats τους, αλλά θα σταθώ σε μερικά μόνο. Public Enemy, Cypress Hill, Lords of the Underground, Kendric Lamar, Atmosphere, Blu, Aesop rock και FloFilz.

s4

Δυστυχώς δεν ασχολήθηκα με κάποιο μουσικό όργανο, αλλά το σκέφτομαι για το μέλλον, για σαξόφωνο ή πιάνο. Ψιλοντρέπομαι να φτιάχνω μουσική χωρίς να ξέρω μουσική. Θέλω να το σπουδάσω κιόλας, σκέφτομαι να πάω στη SAE για να εκπαιδευτώ σε επαγγελματικό επίπεδο. Μικρότερος, είχα ασχοληθεί και με γκράφιτι για να νιώσω ότι εντάσσομαι στην ευρύτερη κουλτούρα του χιπ-χοπ. Δεν το’ χα ιδιαίτερα γι’ αυτό το άφησα. Το πρώτο cd που είχα αγοράσει ήταν του 50 Cent, αλλά το πρώτο cd που είχα ζητήσει να μου γράψουν ήταν Beatles, είχα σκαλώσει κι εγώ λίγο από τον πατέρα μου. Πρέπει να ήμουν Β’ Δημοτικού, κάπου εκεί».

Εντυπωσιασμένος αρκετά από το ότι οι Beatles εξακολουθούν ακόμα και στις σημερινές γενιές της εντελώς ελεύθερης διακίνησης της μουσικής, να κάνουν το ίδιο γκελ και να αποτελούν τη «φρουτόκρεμα» των νεαρών μουσικών, ρωτώ τον Νίκο πώς ήταν η εφηβεία στο Ξυλόκαστρο και πώς αντιμετώπιζαν οι συνομήλικοί του τη φάση με τη μουσική. «Η αλήθεια είναι ότι τώρα ακούω εκείνα τα “βρεφικά” δείγματα που έφτιαχνα και δεν ανταποκρίνονται καθόλου στα στάνταρ μου». Συμφωνώ απόλυτα, αφού αν σκρολάρεις στο προφίλ του στο soundcloud, παρατηρείς ότι τα κομμάτια που ανέβαζε πριν 3 χρόνια -και δεν είναι τα πρώτα που έφτιαξε, όπως σπεύδει να μου διευκρινίσει- δεν έχουν καμία σχέση με τα σημερινά και ότι ο ήχος του έχει τελειοποιηθεί και έχει σμιλευτεί αρκετά. «Τα περισσότερα παιδιά στο Ξυλόκαστρο είναι άσχετα με αυτό το είδος. Δεν ήταν κάτι wow στο σχολικό περιβάλλον αυτό που έκανα, παρά το ότι έπαιρνα κάποιο θετικό feedback». Μαλακία αυτό, σκέφτομαι, αφού αν ο Νίκος είχε μεγαλώσει π.χ. σε ένα Λύκειο του κέντρου της Αθήνας, τα πράγματα σίγουρα θα ήταν πιο εύκολα για εκείνον.

s2

Τι ακριβώς όμως είναι αυτό που κάνει, αφού δεν γράφει ρίμες; «Παίρνω δείγματα από παλιά κομμάτια, τα samples, που μπορεί να είναι vocals ή νότες ή μουσικές γέφυρες, τα ενώνω διαφορετικά, τα αλλάζω, μπορεί να κάνω πιο ψηλό τον τόνο κ.λπ., φτιάχνω μια λούπα και έχω το βασικό μέρος. Μετά μπορώ να προσθέσω κι άλλα στοιχεία, να βάλω drums, κι έτσι το κομμάτι παίρνει σιγά σιγά μορφή. Δεν σκέφτομαι -προς το παρόν- για κάποια επίσημη κυκλοφορία ή για συνεργασία με επαγγελματία παραγωγό, γουστάρω που δουλεύω μόνος μου και θέλω πρώτα να τελειοποιήσω εντελώς τον ήχο μου. Δεν έχω κάνει ακόμα κάποιο live. Μου έχουν προτείνει αλλά δεν έχω πάει, δεν έχω «προπονηθεί» ακόμα αρκετά για να ερμηνεύσω ζωντανά τα κομμάτια μου. Αυτό που σκέφτομαι προς το παρόν ως το επόμενο βήμα, είναι να βρω κάποιον φωτογράφο ή σκηνοθέτη για να στήσουμε κάποια αυτοσχέδια βίντεο για το YouTube. Μια απλή κάμερα χρειάζεται, ένας καλλιτέχνης με ωραίο βλέμμα και εγώ να παίζω μουσική. Το οπτικοακουστικό αποτέλεσμα τραβάει περισσότερο το ενδιαφέρον. Σταδιακά θέλω να αρχίσω να γράφω και ρίμες. Πιο πολύ για τη ζωή μου, όχι με πολιτικό περιεχόμενο, το έχουν κάνει ήδη πολλοί. Ίσως να υπάρχει το ερωτικό στοιχείο, αλλά θα βασιστώ κυρίως στην καθημερινότητα, σε μια φυσιολογική καθημερινότητα χωρίς υπερβολές, ντραγκς, τσαμπουκάδες και υποκρισίες. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά.

s5

Είμαι σίγουρος πλέον ότι μιλώ με ένα πολύ συνειδητοποιημένο και μετρημένο παιδί που ξέρει ακριβώς τι κάνει. Ο Νίκος πλέον έχει κάνει νέες παρέες εδώ, και από τη σχολή αλλά και με παιδιά που μίλαγε παλιότερα διαδικτυακά σε σχετικά fora, με τα οποία μοιράζεται κοινά ενδιαφέροντα. Τον  ρωτώ αν θεωρεί ότι η μουσική είναι γκομενοπαγίδα για ωραία κορίτσια, κοκκινίζει και μου απαντά με ειλικρίνεια: «Δεν θα το έλεγα. Δεν είναι ότι τραγουδώ ροκ ή έντεχνο για να τρελαίνονται. Δεν λειτουργεί έτσι».

Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που εξοργίζει σήμερα ένα παιδί που φτιάχνει ραπ, μουσική που κατεξοχήν έχει συνδεθεί με την εξωτερίκευση της οργής και πώς αντιλαμβάνεται τη σημερινή πραγματικότητα. «Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι η έλλειψη σωστού επαγγελματικού προσανατολισμού στους νέους. Οι περισσότεροι πορεύονται με βάση τις “ξακουστές” σχολές ή υποκύπτουν στην πίεση των γονέων και δεν ακολουθούν το όνειρό τους. Από εκεί νομίζω ξεκινούν όλα τα προβλήματα». Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, σκέφτομαι, και το πάω ένα βήμα παραπέρα. «Θα ψηφίσεις στις επερχόμενες εκλογές;». «Θα πάω Ξυλόκαστρο, είναι η πρώτη μου φορά. Δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα, αλλά πριν ρίξω την ψήφο θα ενημερωθώ. Ούτε στη σχολή έχω ανάμιξη με τις παρατάξεις, δεν το βρίσκω σωστό να υπάρχουν τα κόμματα στα πανεπιστήμια. Δεν πιστεύουν ούτε ακολουθούν αυτά που πρεσβεύουν οι περισσότεροι. Για τις σημειώσεις γίνονται όλα και για τις δημόσιες σχέσεις».

https://soundcloud.com/loxjazzysamples

http://loxbeats.bandcamp.com/releases

https://www.facebook.com/loxmuzik

Κείμενο: Αλέξανδρος Διακοσάββας
Φωτογραφίες: Πάνος Κέφαλος