Με το «Entropicalia» το τρίτο και πολύ καλό άλμπουμ τους που βγήκε στην Ghost Box, οι Soundcarriers -ένα κουαρτέτο από το Nottingham-, χαρακτηρίστηκαν ως «οι νέοι διάδοχοι των Broadcast», κυρίως λόγω της φωνής. Σίγουρα ο ήχος τους ταιριάζει τέλεια με το ύφος της εταιρείας και είναι αρκετά broadκαστικός, αυτό όμως που τους διαφοροποιεί είναι η λατρεία τους για την troobscure τζαζ, εμφανής στο καλύτερο κομμάτι του δίσκου το «This is Normal» όπου – έκπληξη!- συμμετέχει το πιο διάσημο χόμπιτ του σινεμά, ο ηθοποιός Elijah Wood. Ο Paul Isherwood [P_ish] μας εξήγησε τα πάντα για το άλμπουμ.

«Οι Soundcarriers σχηματίστηκαν γύρω στο 2004. Με το σημερινό line-up είμαστε μαζί από το 2008. Όλοι ηχογραφούσαμε, τζαμάραμε με διαφορετικά σχήματα στο Nottingham για χρόνια αλλά θέλαμε να πετύχουμε μια συγκεκριμένη αίσθηση. Νομίζω ότι όλοι είχαμε την ίδια τρέλα για το Wickerman, το Midnight Cowboy και τους Pentangle την ίδια περίοδο, έτσι το πρώτο μας άλμπουμ στην Melodic ήταν σε αυτό το ύφος. Θέλαμε λίγο χρόνο να χτίσουμε και να αναπτύξουμε τον ήχο μας, έτσι φτιάξαμε το δικό μας στούντιο. Ένα καλό πράγμα με το Nottingham είναι ότι έχει πολλές αχρησιμοποίητες αποθήκες. Το τρίτο άλμπουμ μας πήρε περισσότερο χρόνο από ό,τι περιμέναμε, -μερικά πράγματα χρειάζονται λίγο περισσότερο για να γίνουν. Έμοιαζε σχεδόν επικό και μέχρι πέρσι δουλεύαμε για αυτό. Τώρα έχουμε φτιάξει ένα άλλο στούντιο και ξεκινήσαμε να δουλεύουμε για το νέο άλμπουμ.

The_Soundcarriers_Colour_03

Ο ήχος μας έχει εξελιχθεί στα τέσσερα άλμπουμ μας. Πάντοτε μας άρεσαν τα ’60s, τα ’70s, η soul, η funk, η τζαζ και στον ήχο που προσπαθούσαμε να πετύχουμε συνδυάσαμε όλες τις επιρροές μας με τις μεγάλες παραγωγές των σάουντρακ. Προσπαθήσαμε να φιλτράρουμε όλα αυτά στις δομές των τραγουδιών και πιστεύω ότι έτσι βγαίνει ένταση σε αυτό που κάνουμε.

Για το νέο άλμπουμ θέλαμε μια πιο ζωντανή αίσθηση και πιο ελεύθερους ρυθμούς με πιο σφιχτές ενορχηστρώσεις, έτσι εγκαταλείψαμε το στούντιό μας και χρησιμοποιήσαμε το στούντιο ενός φίλου μας. Είχε πρόσβαση σε ένα τεράστιο αποθηκευτικό χώρο που νομίζω χρησιμοποιούσαν παλιά για να φτιάχνουν πλυντήρια ή κάτι τέτοιο. Είχε μια καταπληκτική ηχώ. Υπήρχε ένα μικρό δωμάτιο γραφείου μέσα στο χώρο έτσι έγινε ο θάλαμος ελέγχου. Ήταν λίγο σουρεαλιστικό περιβάλλον. Ήταν επίσης στα μέσα ενός πολύ κρύου χειμώνα και μέσα εκεί ξεπάγιαζες στην κυριολεξία. Στεκόμασταν όλοι τριγύρω με τεράστια παλτά και προσπαθούσαμε να ζεσταθούμε. Κάποια στιγμή σκεφτήκαμε να ανάψουμε μια φωτιά αλλά όλος ο χώρος γέμισε με καπνό. Από τότε του δώσαμε το όνομα «η Κρύπτη».

Όλα αυτά επηρέασαν τον ήχο του άλμπουμ μιας και πιστεύω ότι έχει πιο σκοτεινές πτυχές από τα προηγούμενα δύο. Υπάρχει επίσης πολλή electronica. Νομίζω ότι του δίνει στοιχεία από library μουσική που ήταν κάτι που θέλαμε να κάνουμε στα προηγούμενα άλμπουμ αλλά δεν είχαμε τον εξοπλισμό. Χρησιμοποιήσαμε ένα moog αλλά με διαφορετικό τρόπο, σαν να βάζουμε μια κιθάρα ανάμεσά του και κάναμε πολλές λούπες και double-tracking. Γενικά το άλμπουμ είναι κάπως μπαρόκ sci-fi με σκληρούς, ψυχεδελικούς ρυθμούς.

Όσον αφορά την Ghostbox απλά ρωτήσαμε αν θα τους ενδιέφερε να βγάλουν το άλμπουμ και ενθουσιαστήκαμε που το ήθελαν. Ο δίσκος βρήκε το ιδανικό σπίτι στην Ghostbox. Χωρίς να το επιδιώξουμε από την δικιά μας μεριά έχει βγει σαν ένα άλμπουμ της Ghostbox. Πιστεύω ότι όλες οι κυκλοφορίες τους έχουν αυτήν την αίσθηση που δεν μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς, μια νοσταλγία για μια εποχή που μπορεί να υπήρξε αλλά που μπορεί και να μην υπήρξε ποτέ. ΟSimon Reynolds χρησιμοποίησε τον όρο hauntology. Απλά είναι μια ιδανική σχέση που ελπίζουμε να συνεχιστεί.

The_Soundcarriers_Colour_02

Ήταν υπέροχο που είχαμε την ευκαιρία να δουλέψουμε με τον Elijah. Επικοινώνησε μαζί μας μέσω twitter και είπε ότι το άρεσαν αυτά που βγάζουμε. Γουστάρει γενικά τους κουλ ήχους, ψυχεδέλεια και krautrock. Κάποιος πρότεινε μια συνεργασία μαζί του και όλοι πάθαμε πλάκα όταν δέχτηκε. Είχαμε ήδη ένα τρελό 12λεπτο αυτοσχεδιαστικό κομμάτι έτσι γράψαμε μερικούς στίχους και τους ηχογράφησε και μας τους έστειλε. Τα κατάφερε περίφημα, κατάλαβε ακριβώς τι θέλαμε χωρίς να του πούμε τίποτα. Η ήρεμη φωνή του είναι τέλεια πάνω από το πυρετώδες, ξέφρενο τζαμάρισμα. Ο Jesse Chandler από τους Midlake παίζει εξαιρετικό φλάουτο και πλήκτρα σε αυτό επίσης οπότε είναι ένα all-star καστ. Είναι κρίμα που το σινγκλ πέρασε απαρατήρητο, αλλά ήταν πολύ περιορισμένης κυκλοφορίας.

Σαν μπάντα ακούμε πολύ και έχουμε επηρεαστεί περισσότερο από σάουντρακ όπως το Wickerman και το Midnight Cowboy. Υπήρχε μια easy listening συλλογή του ’60 που κυκλοφόρησε την δεκαετία του ’90 με τίτλο «The Sound Gallery» που την είχαμε λιώσει και άλλη μια συλλογή την ίδια περίοδο με μυστηριώδη γερμανική τζαζ που λεγόταν «Talkin jazz: music from the Black Forest». Αυτοί οι ήχοι μας έδωσαν έμπνευση μιας, ήταν πολύ όμορφα παιγμένοι και με πολύ ωραία παραγωγή. Σε σχέση με την αρμονία και το τραγούδι μας αρέσουν το “Younger than Yesterday” των Byrds και το “Forever Changes” των Love.

Τι θα ήθελα να πετύχουμε με την μουσική μας; Είναι σίγουρα καλό να μπορείς να κάνεις τον κόσμο να χορεύει κατά κάποιο τρόπο, ακόμη και μόνο στο μυαλό του. Θα ήθελα η μουσική μας να παίζεται σε κλαμπ περισσότερο επειδή πιστεύω πώς είναι αρκετά χορευτική.

Είναι δύσκολο να πω τι συμβαίνει μουσικά στην Βρετανία.. Είναι το ίδιο που ήταν πάντα σε μερικά πράγματα. Το mainstream είναι σκατά! Υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι που κυκλοφορούν πράγματα με τον τρόπο που μπορεί ο καθένας, έτσι ακούς μουσική πολύ άμεσα και αποσπασματικά. Νομίζω ότι η μόνη διαφορά είναι στο πώς καταναλώνουν μουσική οι άνθρωποι, είναι απλά ένα πράγμα μέσα στα πολλά που σου αποσπούν την προσοχή στο ίντερνετ, έτσι έχει κατά κάποιον τρόπο αποδυναμωθεί. Φαίνεται ότι οι άνθρωποι κλείνονται όλο και πιο πολύ στον δικό τους κόσμο ή έχουν μια ψηλομύτικη προσέγγιση της σκηνής και κατά κάποιον τρόπο κάνουν curating στις εμπειρίες τους. Καλύτερη ή χειρότερα. Όπως να ’χει, δεν υπάρχει γυρισμός.

http://youtu.be/SbqSTBM1loc

Ο Brian Eno είχε πει κάτι πολύ ενδιαφέρον για την ηχογραφημένη μουσική, ότι είναι περισσότερο η παραγωγή παρά οι ενορχηστρώσεις ή οι στίχοι και αυτό ακριβώς ακούς και θυμάσαι σε ένα doo-wop κομμάτι. Πιστεύω ότι ισχύει, για μένα αυτό που θεωρώ σπουδαίο είναι η αλληλεπίδραση και οι σχέσεις μεταξύ της τεχνολογίας, των ανθρώπων και του μέρος που βρίσκονται για να φτιαχτεί κάτι που μπορεί να γίνει μόνο την συγκεκριμένη μόνο στιγμή.

Αυτή τη στιγμή δουλεύουμε καινούργιο υλικό και αισθανόμαστε ενθουσιασμένοι. Έχουμε ένα καινούργιο στούντιο και καλύτερο εξοπλισμό, έτσι τα σχέδια μας αυτή τη στιγμή είναι να ηχογραφήσουμε όσα περισσότερα κομμάτια μπορούμε. Θα ήταν υπέροχο να κάνουμε κάποια περιοδεία και να τα καταφέρουμε να έρθουμε στην Ελλάδα κάποια στιγμή».

Κείμενο: Μαρία Παππά

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag