manosaggelakis_DSC1343

Ο Μάνος Αγγελάκης είναι 23 ετών, σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες και η μεγάλη αγάπη της ζωής του είναι η μουσική. Οικείος χαρακτήρας, πολυδιάστατη προσωπικότητα, ανήκει στα άτομα που παλεύουν να κατακτήσουν τα θέλω τους και να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα. Η μουσική για αυτόν είναι ο στόχος που τον τροφοδοτεί. Όταν μεγαλώσει  θέλει να γίνει εκείνος ο πιτσιρικάς που καθόταν κι έπαιζε μουσική με κλειστή την πόρτα στο δωμάτιό του, ενώ η μητέρα του νόμιζε ότι διάβαζε. Πράγματι, όλες οι διαδρομές του Μάνου είναι διανθισμένες με μουσική. Από τα ταξίδια που έκανε σε μικρή ηλικία με τους γονείς του, μέχρι την κυκλοφορία του νέου του single. «Ονειρεύομαι να μην σταματήσω να παίζω μουσική», λέει.

manosaggelakis_DSC1364

«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έγραφα. Ακόμα και ταινίες που έβλεπα, καθόμουν στην συνέχεια και έγραφα την περίληψη. Μου άρεσε να καταγράφω ιστορίες. Η μουσική μπήκε στην ζωή μου όταν ήμουν Δευτέρα γυμνασίου. Ο ξάδερφός μου είχε μια μπάντα και πήγαινα να τους δω. Ζήλευα που έβλεπα τον ξάδερφο μου με μια κιθάρα στο χέρι. Οι γονείς μου ήταν άνθρωποι που δεν είχαν σχέση με την μουσική, αλλά αυτό δεν με εμπόδιζε να έχω πρόσβαση σε αυτή αφού έπαιζε παντού, είτε στο αυτοκίνητο, είτε  στο σπίτι, είτε  στα ταξίδια. Μια μέρα είπα στους γονείς μου ότι θέλω να ασχοληθώ με την μουσική, κυρίως με τα τύμπανα, με αποτέλεσμα να μου πουν, αποκλείεται. Έτσι επέλεξα την κιθάρα και φυσικά το επόμενο στάδιο ήταν να τους πείσω να μου την αγοράσουν. Τότε άρχισα σταδιακά να δημιουργώ δικά μου κομμάτια, έγραφα στίχους μόνος, αλλά ντρεπόμουν να τραγουδήσω μπροστά σε κοινό. Είχα κόμπλεξ με την φωνή μου, είμαι πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού μου και ελπίζω να το καταπολεμήσω σύντομα. Ευτυχώς, όταν τελείωνα το  Γυμνάσιο ασχολήθηκα με το θέατρο και ήταν κάτι που με βοήθησε να εκτεθώ. Ξεκλείδωσα πλευρές μου για να μπορώ να επικοινωνώ με τους υπόλοιπους και  να μπορώ να βγάζω την αλήθεια μου ατόφια.

Η μουσική για μένα είναι να είμαι άυπνος και να μην θέλω να κοιμηθώ, ακούγοντας μουσική. Μου δίνει μια τρομερή ενέργεια και έχω να θυμάμαι μέσα από αυτή τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου. Από την πρώτη πρόβα στην μπάντα του ξάδερφου μου, μέχρι κάποια Lives που δεν ξεχνάω ποτέ. Είμαι πολύ ρομαντικός με την μουσική, λυγίζω εύκολα σε φάσεις που την περιέχουν. Είναι η πιο άμεση τέχνη, δεν είναι σκέψη, είναι το πιο καθαρό συναίσθημα.

manosaggelakis_DSC1306

Θυμάμαι πολύ έντονα στα ταξίδια που έκανα με τους γονείς μου, στις εποχές που υπήρχαν ακόμα λεφτά και το μισό καλοκαίρι βρισκόσουν σε διακοπές. Κάθε καλοκαίρι σε διαφορετικό τόπο. Ο πατέρας μου λάτρευε να οδηγεί με τις ώρες και είχε μια ωραία συνήθεια, ετοίμαζε δισκοθήκες για τις εκδρομές. Τα πάντα περιείχαν αυτές οι δισκοθήκες, όλα τα μουσικά είδη. Απόρροια αυτών των  διαδρομών ήταν να ακούς μουσική συνεχώς, να βλέπεις τοπία, να ταυτίζεις στιγμές και ξαφνικά, να πρωτοκουνήσεις το πόδι, να κάνεις αυτή την παλμική κίνηση ανάλογα με το ρυθμό της μουσικής, που σημαίνει πολλά, γιατί δύσκολα σταματάς να την επαναλαμβάνεις. Είναι εικόνες που με κυνηγούν και στην πορεία της ζωής μου.

Στο Πάντειο βρέθηκα από επιλογή. Στην αρχή δεν ήθελα να δώσω πανελλήνιες, ήταν η περίοδος που άρχιζα για τα καλά να ασχολούμαι με την μουσική. Σκέφτηκα να πάω στο μουσικό λύκειο, αλλά μια μέρα μια καθηγήτρια γύρισε και μου είπε ότι εσύ πρέπει να μπεις στο πανεπιστήμιο. Ήταν μια απόφαση καθαρά για λόγους προσωπικής παιδείας αλλά και για  να αναπτύξω την κρίση μου. Μου άρεσε το διάβασμα. Επέλεξα λοιπόν να δώσω πανελλήνιες και να δηλώσω μόνο τρία  τμήματα. Κινηματογράφο στην Θεσσαλονίκη, το Πολιτικό της Νομικής και το αντίστοιχο του Πάντειου στο οποίο και πέρασα.

manosaggelakis_DSC1401

Έτσι τώρα που τελειώνω την σχολή, ήθελα να έχω βγάλει κάτι δικό μου. Για αυτό θα κυκλοφορήσει ένα single που θα λέγεται «Goldfish Memory» από την Bashment Records, σε μουσική και στίχους δικούς μου. Δεν υπάρχει ωραιότερο αίσθημα από το να κάνεις αυτό που αγαπάς. Βέβαια, για να το πετύχεις θέλει δουλειά. Να πιστεύεις στον εαυτό σου, να προσπαθείς κάθε μέρα και να κυνηγάς τους στόχους σου ώστε να κατακτήσεις τα θέλω σου.

Το πιο σημαντικό για να πετύχεις αυτά που ονειρεύεσαι όμως είναι να έχεις καλούς φίλους. Σπάνια μπορείς να τα καταφέρεις  μόνος σου. Έτσι μέσα στην δυσκολία που έχει η εποχή μας, αισθάνομαι τυχερός που έχω φίλους για να με βοηθάνε να κάνω πράγματα. Πολλές φορές θα αμφισβητήσεις τον εαυτό σου, θα πεις μήπως δεν είναι καλό, μήπως έχω κάνει λάθος, εκεί υπάρχουν οι φίλοι για να σε καθοδηγήσουν και να σου πουν τα καλά και τα κακά.

Είμαι άνθρωπος των προαστίων και όχι τόσο του κέντρου. Προτιμώ το κέντρο μόνο το βράδυ που δεν έχει πολύ κόσμο. Για παράδειγμα στην Πλάκα, καθημερινή, αργά το βράδυ.

Όταν είμαι καλά γράφω κάτι θλιμμένο, όταν δεν είμαι καλά γράφω κάτι χαρούμενο, είναι κάτι που με ισορροπεί. Άθελα μου, οι περισσότεροι στίχοι έχουν σχέση με εμένα. Γράφω και συνειδητοποιώ ότι σε κάποιον απευθύνομαι, αλλά τις περισσότερες φορές αυτός είναι ο εαυτός μου. Αφήνω το χέρι ελεύθερο και γράφει, χωρίς να ξέρω πού θα οδηγήσει.

Ζούμε στην εποχή της ατάκας, για αυτό και σπάνια επιλέγω να γράψω στίχους που να αφορούν κοινωνικά φαινόμενα. Είναι διαφορετικό να τσουβαλιάζεις συναισθήματα από το να τσουβαλιάζεις κοινωνικοπολιτικά γεγονότα.

manosaggelakis_DSC1284manosaggelakis_DSC1315manosaggelakis_DSC1393

Είμαι άνθρωπος που του αρέσει να ξεχνά, κρατάω επιλεκτικά τις αναμνήσεις που θέλω. Επιδιώκω να προχωράω και να καρφιτσώνω στιγμές στο προσωπικό μου ημερολόγιο, όπως εκείνη που δεν θα σβήσει ποτέ, με τον παππού μου. Λίγες μέρες πριν μπει ο παππούς μου στο νοσοκομείο είχα μια αίσθηση ότι κάτι θα γίνει. Πριν φύγω από το σπίτι που έμενε, γύρισα και τον κοίταξα επίτηδες. Το ένστικτο μού έλεγε ότι κάτι θα συμβεί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όπως τον είδα να κάθεται στην πολυθρόνα, ασυναίσθητα τον φωτογράφισα. Ήταν 2006, έχουν περάσει εννέα χρόνια και τον θυμάμαι ακόμα έτσι. Όταν πήγα αργότερα στο νοσοκομείο, ήταν κατάκοιτος και δεν μπορούσε να μιλήσει. Στάθηκα από πάνω του, τον κοίταζα, καμία ανταπόκριση. Η γιαγιά μου, του λέει «μίλα στον Μανωλάκη», όμως δεν μου μιλούσε. Σε κάποια φάση, που έφυγε η γιαγιά μου, ανοίγει τα μάτια του και με ένα νεύμα του, μου έδειξε, ότι με είδε. Τότε ηρέμησα. Την επόμενη μέρα πέθανε.

Όλοι την ευτυχία ψάχνουμε, αλλά πιστεύω ότι ο καθένας την βρίσκει μόνος του. Για μένα ευτυχία είναι να κάνω αυτό που μου δίνει ώθηση να ζω, είναι οι φίλοι και η οικογένειά μου.

Ονειρεύομαι να μην σταματήσω να παίζω μουσική. Δεν θέλω να βγάλω χρήματα από την μουσική. Έχω δουλέψει πωλητής σε κατάστημα ρούχων, έχω δει πώς είναι να είσαι έξω από τα νερά σου και να φοράς με το ζόρι την μάσκα που γράφει ‘ευτυχισμένος’. Η ζωή είναι γεμάτη πόρτες και εσύ πρέπει να μαντέψεις αν θα άνοιξες την σωστή πόρτα, γιατί επιστροφή δεν υπάρχει, είναι το πιο σημαντικό ρίσκο».

https://www.facebook.com/ManosAngelakisOfficial?pnref=story