Ο Γιώργος Βαγγελάκης είναι πρωτοεμφανιζόμενος στο χώρο του βιβλίου. Η πρώτη του συγγραφική απόπειρα φέρει τον τίτλο «Ημερολόγιο Σκέψεων». «Ένα Ημερολόγιο διαφορετικό από όλα τα άλλα. Σκέψεις που όλοι λίγο πολύ έχουμε κάνει, καθώς όλοι μας έχουμε στιγμές απομόνωσης και περισυλλογής με το ‘εγώ’ μας», γράφει στο οπισθόφυλλο. Γεννήθηκε  στην Πρέβεζα το 1985. Σπούδασε στο Ιστορικό Αρχαιολογικό στο Ρέθυμνο, ενώ στην συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές με εξειδίκευση στο κομμάτι της εκπαίδευσης. Μένει  στην Αθήνα εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο και ακόμη ψάχνει να βρει τους ρυθμούς του σε μια πόλη όπου οι απαιτήσεις είναι πολλές. Το «Ημερολόγιο Σκέψεων» ξεκίνησε να το γράφει στα χρόνια των σπουδών, όταν κάποια σύντομα κειμενάκια στο Facebook άρεσαν ή ταξίδευαν και άλλους πολλούς σε κόσμους διαφορετικούς, σε μέρη που, ποιος ξέρει, μπορεί και να βρουν ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Vagelakis3

Μέσα στο βιβλίο γράφεις, «όλα αρχίζουν και τελειώνουν, γεννιούνται και πεθαίνουν». Ισχύει αυτό για όλα;
Είναι κάτι το οποίο με απασχολεί μέχρι και σήμερα, απάντηση όμως δεν έχω βρει. Το σημείο που λες αναφέρεται στο συναισθηματικό κομμάτι. Νομίζω ότι στο συγκεκριμένο τομέα όλα έχουν αρχή, μέση και τέλος. Έτσι δεν είναι;

Το γράψιμο είναι κάποιου είδους ψυχανάλυση;
Ναι, είναι, διότι εξωτερικεύεις αυτά που σκέφτεσαι, πρώτα από όλα, στον ίδιο σου τον εαυτό. Στην αρχή τα βλέπεις, αλλά τελικά  τα αποδέχεσαι μόνο όταν τα γράφεις. Αυτή είναι η ουσιαστική σημασία της συγγραφής και κάπως έτσι αποφασίζεις να το μοιραστείς.

Πώς ανακαλύπτει κανείς τα όρια του εαυτού του;
Μέσα από διάφορες καταστάσεις, ακραίες πολλές φορές. Θα σου πω πότε ξεπέρασα εγώ τα όρια μου. Ήταν την περίοδο του στρατού, ιδιαίτερα φορτισμένη ψυχολογικά και σωματικά. Δεν ήθελα να πάω, είμαι κλειστός σαν άνθρωπος, φοβόμουν τι θα αντιμετωπίσω και συνέπεσαν με κάποια θέματα  υγείας που είχαμε στο σπίτι εκείνη την περίοδο. Ξεπέρασα τα όρια μου λοιπόν, σε σημείο που μου δημιουργήθηκε εμένα ένα πρόβλημα υγείας, όταν βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα επιληπτικό επεισόδιο. Από τότε προσπαθώ να μην αγχώνομαι, προτιμώντας να έχω μόνο το δημιουργικό άγχος και όχι το καταστροφικό.

Πώς μαθαίνει κανείς να ζει;
Είναι κάτι που χτίζεται καθημερινά από τις μικρές στιγμές, από ένα καφέ που μπορείς να πιεις μέχρι μια σχέση ζωής, φιλική και ερωτική.

Vagelakis8

Τι είναι η απώλεια, όταν σταματάμε να σκεφτόμαστε τα πρόσωπα που αγαπάμε;
Και όταν τα σκέφτεσαι, πάλι εκεί είναι, δεν έχουν φύγει, είναι στο μυαλό σου, στην καρδιά σου. Εξακολουθούν  με ένα περίεργο τρόπο να είναι ακόμα δίπλα σου, ειδικά όταν έχουν  ταυτιστεί με χώρους, πράγματα ή τραγούδια. Πολλές φορές βέβαια μπαίνουμε και στο τριπάκι της συνήθειας, αλλά εγώ τουλάχιστον προσπαθώ να μην το βλέπω έτσι.

Συναντάς στην καθημερινότητά σου ανθρώπους που να διακρίνεις ότι ‘αισθάνονται’;
Βλέπω πολλούς μπερδεμένους ανθρώπους, που δεν μπορούν να καταλάβουν τις διαφορές ανάμεσα στα συναισθήματα και τις λέξεις. Μιλάμε εύκολα για έρωτα, ενώ είναι ο ενθουσιασμός των πρώτων ημερών. Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη.

Ερωτευμένος πότε είσαι;
Όταν όλη την ημέρα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο και όλες μου οι σκέψεις είναι καρφωμένες στον άνθρωπο που αγαπώ.

Τι είναι η αληθινή αγάπη;
Είναι ένα συναίσθημα δύσκολο, είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί να σου προσφέρει την μεγαλύτερη χαρά και ταυτόχρονα την μεγαλύτερη λύπη. Η αλήθεια είναι ότι το έχω ζήσει από την πλευρά της λύπης. Αγάπη είναι η ανιδιοτέλεια, να δίνω χωρίς να παίρνω.

Vagelakis7Vagelakis6

Τι είναι αυτό που μας κάνει να ανατρέχουμε στις αναμνήσεις;
Η ανάγκη να βιώσουμε πράγματα, τα οποία έχουν περάσει. Αναπολούμε την νοσταλγία του χθες, όταν στην φάση που είμαστε τώρα μάς λείπουν αυτά που πέρασαν και αναζητούμε ένα τρόπο να τα  επαναφέρουμε.

Τι είναι η ευτυχία;
Ένα κομμάτι της παιδικής μας αθωότητας, που χάθηκε ξαφνικά με την ενηλικίωσή μας. Δυστυχώς, οι περισσότεροι εστιάζουν στα τριγύρω της ευτυχίας και όχι στα ενδότερα, για αυτό και τελικά δεν την ανακαλύπτουν.

Το ωραιότερο ταξίδι σου;
Όταν είχαμε πάει με την οικογένεια μου πριν από πολλά χρόνια στο Βέρμιο, Χριστούγεννα ήταν και τότε καλή ώρα. Το θυμάμαι πολύ έντονα, γιατί ήταν μέρες ξέγνοιαστες, ζεστές και όμορφες.

Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Ήταν μια πολύ άσχημη εμπειρία που έζησα πέρυσι στην Αθήνα, όταν απολύθηκα από μια μεγάλη εταιρεία. Τόλμησα να διεκδικήσω αυτά που μου ανήκαν και μου χρωστούσαν με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας καυγάς και να βρεθώ κάτω από τις σκάλες.

Vagelakis.G by Orestis.Katsilis0025

Πώς αξιοποιείς τον ελεύθερο σου χρόνο;
Περνώ πολλές ώρες στο σπίτι. Σερφάρω πολύ, ακούω πολλή μουσική η οποία μου δημιουργεί πλήθος συναισθημάτων και με ταξιδεύει.

Ποιο είναι το προσωπικό σου καταφύγιο;
Είναι ο χώρος που έρχομαι αντιμέτωπος με το εγώ μου. Μπορεί να είναι οπουδήποτε, ακόμα και κάπου που θα περπατάω, έχοντας τα ακουστικά μου και ακούγοντας μουσική, πιθανόν και μέσα στο μετρό.

«Φοβάμαι να κάνω όνειρα, γιατί στην γωνία παραμονεύει η σκληρότητα και ο ρεαλισμός». Τι όνειρα κάνεις;
Θέλω να ασχοληθώ με την εκπαίδευση, είναι λίγο δύσκολο παρόλο που το κυνηγάω όσο δεν πάει. Εμπεριέχει πολλή ομορφιά να ασχολείσαι με το κομμάτι της εκπαίδευσης. Δεν εξαρτώνται όμως όλα από εμάς, τελικά. Το προσπαθώ, ψάχνω και μένω στο να το ονειρεύομαι, έστω και αν μέχρι στιγμής έχει μείνει ένα όνειρο ανεκπλήρωτο.

Το «Ημερολόγιο Σκέψεων» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bookstars.

VagelakisdVagelakis9

Πολυχώρος Βρυσάκι, Βρυσακίου 17 Πλάκα
Σάββατο 20 Ιουνίου, Ώρα 21:00
Είσοδος Ελεύθερη
Συντελεστές Παρουσίασης
Ομιλητές:
Λέκκου Χριστίνα (Φιλόλογος/ βιβλιοκριτικός στο blog Dreamers & Co)
Ντάφος Βάιος (Συγγραφέας)
Χρονάκης Ανδρέας (Phd Ιστορικός της Τέχνης)
Υπεύθυνος Συντονισμού:
Πανταζόπουλος Γιάννης (Δημοσιογράφος από το περιοδικό Γκρέκα Magazine)
Μουσική επιμέλεια:
Σαμιωτάκης Γιώργος (μουσικοσυνθέτης)