stergiakavalou_DSC3189

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1982 στην Αθήνα. Τελείωσε το τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας και έχει πτυχίο λογοτεχνικής μετάφρασης. Μεταφράζει, γράφει ποιήματα, παιδικά βιβλία και διηγήματα, ενώ και κατά καιρούς αρθρογραφεί στον ηλεκτρονικό τύπο. Με την Στέργια συναντηθήκαμε στο Μοναστηράκι ένα ηλιόλουστο μεσημέρι που εξελίχθηκε σε φθινοπωρινό απόγευμα. Όσο συνομιλούμε οι στάλες της βροχής δυναμώνουν. Το τσιγάρο που κρατά στα χέρια της, θα το ανάψει μετά το τέλος της συνέντευξης. Την πετυχαίνω σε περίοδο που είναι ερωτευμένη και φαίνεται στο πρόσωπό της. Είναι ο βασικός λόγος που μετακόμισε πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη και η διαδρομή  «Αθήνα – Θεσσαλονίκη» είναι πλέον η αγαπημένη της. Η Στέργια αντλεί έμπνευση από την παρατήρηση, νοσταλγεί μόνο το μέλλον, λατρεύει τις επόμενες στιγμές και σιχαίνεται την Άνοιξη. Της αρέσει να δίνει μια ρεαλιστική ματιά σε μια σουρεαλιστική πραγματικότητα και όταν της ζητήσεις  να περιγράψει μόνη της τον εαυτό της, δανείζεται ένα στίχο του Κώστα Καρυωτάκη, «είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις».

Ζούμε σε μια εποχή που τα σύννεφα διαλύονται ή πυκνώνουν ακόμη περισσότερο;
Δεν ξέρω τι είναι σύννεφο για να σου πω αν διαλύεται ή όχι. Αν είναι το σύννεφο που σε εμποδίζει να δεις πιο καθαρά τον ουρανό, δεν νομίζω ότι είναι τόσο κακό. Δημιουργούνται άλλα σχήματα και άλλα κενά. Το σύννεφο δεν αποτελεί κάτι που σου κόβει την άποψη ή τον αέρα για τα πράγματα, ίσως πολλές φορές κιόλας να μας  προστατεύει.

stergiakavalou_DSC3206

Παρακολουθείς τις πολιτικές εξελίξεις ή ανήκεις σε αυτούς που έχουν κλείσει την τηλεόραση εδώ και αρκετό καιρό;
Είμαι πολύ φαν της τηλεόρασης, έχω δουλέψει πολλά χρόνια σε αυτή αφού έκανα  σε διάφορα κανάλια υποτιτλισμούς. Μου αρέσει η τηλεόραση, μπορώ εμμονικά να δω τα πάντα. Όμως το τελευταίο διάστημα δεν παρακολουθώ, διότι στην Θεσσαλονίκη που μένω δεν έχω τηλεόραση. Η κρίση πιστεύω ότι είναι μια πάγια κατάσταση και για αυτό δεν θεωρώ ότι είναι ευκαιρία. Με ενοχλεί να το ακούω γιατί πολλούς τους έχει φέρει σε μια δύσκολη κατάσταση και μια απόγνωση. Έχει κόψει φτερά σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Είναι καπιταλιστική η κοινωνία, το ξέρουμε, και δεν μπορεί να αλλάξουν  ξαφνικά οι όροι της, απλώς παίζεις με αυτά που έχεις.

Η ελληνική κοινωνία επιδιώκει μόνο τις απαντήσεις ή αναζητά και τις ερωτήσεις;
Μόνο τις απαντήσεις γιατί δεν έχει καμία διάθεση να ζορίσει τον εαυτό της με επιπλέον σκέψεις ή βαθύτερα ερωτήματα. Είναι μια κοινωνία στάσιμη, κλειστοφοβική, αυτιστική και εκτός τόπου και χρόνου.

Γιατί απομακρυνθήκαμε από την σκέψη;
Ήμασταν κοντά; Δεν ξέρω (γέλια). Η σκέψη σε μαθαίνει να σέβεσαι τους άλλους. Στην δική μας κοινωνία, φυσικά, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει αφού δίνουμε προτεραιότητα στο «εγώ» και στο «δίκιο μας». Δεν μάθαμε ποτέ να προχωράμε στην λογική ότι δεν είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν.

Ανήκουμε σε μια χαμένη γενιά; Πώς ανακαλύπτουμε τον δρόμο μας;
Όλες οι γενιές είναι χαμένες. Δεν έχει σημασία αυτό. Είμαστε μια γενιά που θα περάσει, θα χαθεί, θα αφήσει κάτι από το οποίο θα πιαστεί η επόμενη και απλά συνεχίζεις και περπατάς.

stergiakavalou_DSC3176

Πες μου κάτι επαναστατικό και αν ήθελες να διαβάσουν ένα σύνθημα σου, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα πω κάτι που μου είχε πει ο Ψαραντώνης σε μια συνέντευξη που του είχα κάνει, ότι «η αγάπη είναι η περισπωμένη της ζωής». Επαναστατικό σήμερα θεωρώ την καλοσύνη.

Ποιες είναι οι πιο ωραίες στάσεις στις διαδρομές της  γραφής;
Όταν σε πιάνει αυτή η ανεξήγητη υπερένταση που έρχεται από το πουθενά, που σημαίνει ότι έχεις ήδη συγκεντρώσει διάφορα στιγμιότυπα, μυρωδιές και εικόνες και αυτό το υλικό πρέπει να το κάνεις κάτι. Αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να συγκρατηθείς και κάθεσαι να γράψεις. Μπορεί να μην ξέρεις τι ακριβώς είναι αυτό, αλλά σε πλημμυρίζει και θέλεις να το βγάλεις.

Την μοναξιά κανείς την βρίσκει ή την δημιουργεί;
Μπορείς να την δημιουργήσεις σαν συνθήκη. Πολλοί σήμερα αυτό δεν κάνουμε, έχουμε περιοριστεί σε μια ηλεκτρονική κοινωνικοποίηση, σε μια συναισθηματική μοναξιά και  απομόνωση.

Συμφωνείς με την άποψη ότι οι σχέσεις έχουν γίνει επιφανειακές; Γιατί οι νέοι δεν διεκδικούν την μοναδικότητα τους;
Είμαι λίγο του πλαστικού και της επιφάνειας (γέλια). Αν επιφανειακή σημαίνει να μην βγάζει ο καθένας τον εαυτό του και να μαζεύεται, ώστε να συστήνεται σαν κάτι διαφορετικό, αυτό πιστεύω ότι είναι μια έκφραση φόβου. Είναι ο φόβος της έκθεσης.  Ο καθένας φοβάται να ανακαλύψει την δική του μοναδικότητα, να την συστήσει σε κάποιον άλλο και ακόμη περισσότερο  να την μοιραστεί.

stergiakavalou_DSC3161

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;
(σκέφτεται) Ωχ! Φοβάμαι τον χρόνο. Είναι αυτός που καταστρέφει τα πάντα αλλά ταυτόχρονα με γοητεύει. Φοβάμαι την κάθε στιγμή που πέρασε και τελείωσε αλλά γουστάρω κιόλας που έχει έρθει η επόμενη γιατί υποδηλώνει την  αλλαγή.

Ποια είναι η πιο σημαντική ελευθερία που έχουμε;
Δεν μπορώ να βάλω σε κλίμακα όλων των ειδών τις ελευθερίες. Ίσως η ελευθερία των διαπροσωπικών σχέσεων να είναι αυτή που αντικατοπτρίζει  και όλες τις υπόλοιπες.

Επιλέγεις να θυμάσαι ή να ξεχνάς;
Επιλέγω να θυμάμαι, γιατί ξεχνάω πολύ εύκολα. Ορισμένες φορές σκέφτομαι ότι σημαντικά πράγματα για μένα δεν τα θυμάμαι και κάποιες άλλες λεπτομέρειες μπορεί να τις θυμάμαι αναλυτικά.  Θυμάμαι την αίσθηση, αλλά όχι το γεγονός.

Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Την εικόνα του παππού μου την στιγμή που πέθαινε. Μου κρατούσε το χέρι, του έβγαινε η ανάσα, η ψυχή και ένιωθες την αίσθηση της απώλειας αγαπημένων προσώπων που είναι συγκλονιστική. Να βλέπεις τον πρόσωπο εκείνου που φεύγει όταν αντιλαμβάνεται ότι πεθαίνει. Είναι φοβερό. Επίσης, δεν θα ξεχάσω μια άλλη εικόνα. Την Ζωή, ένα κοριτσάκι τεσσάρων ετών, όταν πριν λίγες μέρες, την ώρα που της έβαζα τα παπούτσια για να φύγουμε από το σπίτι, με αγκάλιασε και μου είπε «σε αγαπώ τόσο πολύ».

Τι σημαίνει σ’ αγαπώ και πώς ορίζεις τον έρωτα;
Είναι μια εγωιστική κατάσταση. Είναι ΕΓΩ σ’ ΑΓΑΠΩ, έχει έναν τσαμπουκά, όχι μια τρυφερότητα. Αγαπάω αυτούς που με κάτι που κάνουν, γράφονται στην ποιητική μου μνήμη. Ο έρωτας είναι δημιουργία από την αρχή, μαζεύεις τα κομματάκια και φτιάχνεις μαζί με κάποιον άλλο κάτι καινούργιο.

stergiakavalou_DSC3121

Μια βασική πηγή ζωής;
Τον νερό είναι ζωή, η ζωή είναι νερό, μην το σπαταλάτε.

Η φαντασία που  λειτουργεί καλύτερα, στο φώς ή στο σκοτάδι;
Στο φως, για να μπορείς να δεις πως θα την εκμεταλλευτείς. Στο σκοτάδι θα είναι υποτονική, δε θα σου μιλήσει και δεν θα την ακούσεις.

Πού αναζητάς την ηρεμία;
Στην πιο ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη μορφή του εαυτού μου. Θα ήθελα να βρω μια ισορροπία και ηρεμία, είναι η μόνη που δίνει ισορροπία. Δεν είναι θέμα φυσικού περιβάλλοντος παρά μόνο ότι συμβαίνει στο κεφάλι σου.

Ποιος είναι ο  αγαπημένος σου μήνας;
Ο Σεπτέμβρης. Έχω το σύνδρομο της μαθήτριας. Αφού ξεκινάνε τα σχολεία, αρχίζουν όλα τότε, είναι η δική μου πρωτοχρονιά. Μετά από το βαλτώδες καλοκαίρι, την ζέστη, έρχεται ο Σεπτέμβρης να σου πει ήρθε η στιγμή να γίνουν όλα από την αρχή.

stergiakavalou_DSC3205

Μια δυνατή ανάμνηση από ένα βράδυ στην Αθήνα;
Ήταν το βράδυ της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, έτυχε να περάσω από εκεί αφού έμενα Εξάρχεια. Ήταν σοκαριστικό για μένα αλλά και για τις ιδέες, την ανοχή μας και  την κοινωνία μας. Καλό θα είναι να μην το ξεχνάμε τόσο εύκολα.

Τι ονειρεύεσαι;
Επί γης ειρήνη.Έχω μάθει τα όνειρα μου να είναι στόχοι-προσευχή. Δηλαδή μικροί καθημερινοί στόχοι που αφορούν εμένα αλλά και προσευχή- παρόλο που δεν έχω σχέση με την θρησκεία-  για τα πιο μεγάλα, που αφορούν τους πολλούς.

Το τελευταίο βιβλίο της Στέργιας Κάββαλου «Φαμιλιάλ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ.