Την πρώτη κρίση πανικού τη βίωσα πριν από περίπου δύο χρόνια. Είχα βγει με έναν φίλο στο κέντρο, όταν ξαφνικά ένιωσα περίεργα. Ξεκίνησα να περπατάω προς το σπίτι. Ένιωθα παγωμένος, ήμουν σίγουρος ότι το πρόσωπό μου ήταν κάτασπρο. Όλοι οι ήχοι είχαν στρεβλωθεί, ακούγονταν υποτονικά, μπερδεμένοι μεταξύ τους. Έβλεπα θολά, όλα είχαν βαρύνει και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι σε λίγο απλώς θα πέθαινα. Ακραία εκτίμηση, άλλα όντως έτσι ένιωθα. Το περίεργο είναι ότι η σκέψη αυτή με ανακούφιζε.

1927237_10203272973572155_432039398_n 1961618_10203272973092143_2027703252_n 1922878_10203272973372150_701786845_n 1960331_10203272973492153_463560894_n

Η συνέχεια στο τεύχος που μπορείς να αγοράσεις με ένα κλικ εδώ [και να έρθει στο σπίτι σου], όπου κι αν βρίσκεσαι. Και στα κεντρικά περίπτερα Αθήνας και Θεσσαλονίκης.

Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη
Φωτογραφία: Διονύσης Ανδριανόπουλος