Η Αλμπίνα είναι από το Ουζμπεκιστάν και ήρθε στην Ελλάδα το 2002. Σπουδάζει φωτογραφία, γιατί πάντα της άρεσε η καλλιτεχνική έκφραση και νιώθει ότι ανακαλύπτει πολλά πράγματα για τον εαυτό της. Η Αλμπίνα μοιράστηκε μαζί μας ένα φωτογραφικό της project, με πολύ ενδιαφέρον. Πορτρέτα γυναικών από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που ήρθαν πρόσφατα στην Ελλάδα και αποτελούν τη νέα φουρνιά μεταναστών. Με αυτό το project, η Αλμπίνα θέλει να τονίσει ότι οι ρίζες είναι μία βαθιά κληρονομιά που κουβαλάμε μέσα μας και μένει αναλλοίωτη.

DSC_8931 DSC_8941 DSC_9165 DSC_9174

Πότε ήρθες στην Ελλάδα και γιατί;
Η μητέρα μου ήρθε στην Ελλάδα το 1997 για να βρει δουλεία, ένα καλύτερο μέλλον. Μετά από μερικά χρόνια έφερε εμένα και την μεγαλύτερη αδελφή μου. Το θυμάμαι λες και είναι τώρα, ήταν 13 Αυγούστου 2002.

Πώς ήταν η περίοδος προσαρμογής;
Το πιο δύσκολο κομμάτι της προσαρμογής ήταν το γλωσσικό, που ευτυχώς ξεπεράστηκε γρήγορα χάρη στο σχολείο και την μητέρα μου, που ήξερε την γλώσσα. Πήγαμε σε ελληνικό σχολείο, πρώτη γυμνασίου εγώ, και η αδελφή μου τρίτη. Τα μαθήματα ήταν στα ελληνικά και αυτό ήταν ένα πλεονέκτημα. Η γλώσσα και το σχολείο αποτέλεσε πολύ βασική προϋπόθεση για την προσαρμογή στην κοινωνία και στην καθημερινότητα.

Γιατί αποφάσισες να γίνεις φωτογράφος;
Πάντα μου άρεσε ο καλλιτεχνικός χώρος. Από πολύ μικρή ήξερα ότι θα ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό, το όνειρό μου ήταν να γίνω σχεδιάστρια μόδας.  Όταν ήρθα στην Ελλάδα λόγο της γλωσσικής δυσκολίας έβρισκα στην ζωγραφική παρηγοριά και τρόπο έκφρασης. Μετά το γυμνάσιο πήγα σε επαγγελματικό λύκειο, στο τμήμα Γραφικών τεχνών του τομέα Εφαρμοσμένων τεχνών. Έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις και κατάφερα να περάσω στα Τ.Ε.Ι Αθήνας στο τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών, όπου γνώρισα τις πολλές πλευρές της φωτογραφικής τέχνης και με γοήτευσε.

Πες μου λίγα λόγια για το project.
Το project αυτό ξεκίνησε στα πλαίσια εργασίας του Τ.Ε.Ι. Φωτογράφησα πορτραίτα γυναικών από χώρες της πρώην σοβιετικής ένωσης που μένουν στην Ελλάδα. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στα σπίτια τους. Μέσα από αυτήν τη φωτογραφική σειρά ήθελα να τονίσω το γεγονός ότι οι ρίζες είναι μία βαθιά κληρονομιά που κουβαλάμε μέσα μας και μένει αναλλοίωτη. Γίνεται εύκολα διακριτό από τον χώρο που έχω επιλέξει να φωτογραφηθούν τα συγκεκριμένα πρόσωπα, από την διακόσμηση, τα ρούχα τα έντονα. Ήθελα να αναφερθώ στο σύνολο των γυναικών αυτών, κάποιες ήρθανε με την θέλησή τους, κάποιες ακολούθησαν τους γονείς τους. Ήρθαν σε μία χώρα και χρειάστηκε να τα ξεκινήσουν όλα από την αρχή, δουλειά, σχολείο, φίλους, ζωή. Σήμερα πια κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους, να κάνουν οικογένεια. Κάθε μία από αυτές τις κοπέλες έχει μία τέτοια ιστορία να αφηγηθεί.

 

Γιατί επέλεξες τα συγκεκριμένα πρόσωπα;
Όλες οι κοπέλες που έχω επιλέξει να φωτογραφίσω είναι γνωστές μου, άτομα που συναναστρέφομαι. Επέλεξα τα συγκεκριμένα πρόσωπα με βάση την καταγωγή και την ηλικία τους. Οι απεικονιζόμενες αποτελούν την πιο νέα φουρνιά μεταναστών.

Τι σχέδια έχεις για το μέλλον;
Ένα από τα άμεσα σχέδιά μου είναι να ολοκληρώσω την πτυχιακή μου εργασία, να πάρω πτυχίο της σχολής μου. Και να συνεχίσω με μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στην φωτογραφία.

DSC_8914 DSC_8912 DSC_1581 DSC_1583DSC_9090

Φωτογραφίες: Albina Shumkova
Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου