Με τον ‘Κυνόδοντα’ του Γιώργου Λάνθιμου να έχει κάνει την θαρραλέα αρχή πέντε χρόνια πριν και με τις δεκάδες ελληνικές παραγωγές που ακολούθησαν σε αντίστοιχη δυναμική τις επιταγές μιας αντισυμβατικής, απροσάρμοστης κινηματογραφικής γλώσσας, το Ελληνικό ‘περίεργο’ σινεμά, είναι γεγονός και θεωρείται επίσημα πια ως μια Ευρωπαϊκή πρωτοπορία του ’21ου αιώνα, μια πρωτοπορία που γεννήθηκε στα χαρακώματα της οικονομικής κρίσης. Το περιοδικό Dazed and Confused σε μια πρόσφατη ανασκόπηση του σύγχρονου Ελληνικού κινηματογράφου των τελευταίων χρόνων, περιγράφει την ελληνική παραγωγή ως «πολύ ζωντανή, πρωτότυπη και διασκεδαστική» και την ίδια την χώρα ως μια από τις πολιτιστικές μητροπόλεις της Ευρώπης, παρά τις οικονομικές και πολιτικές αντιξοότητες. Παρακάτω θα βρεις τις ταινίες που συγκαταλέγει στην λίστα των πιο τολμηρών Ελληνικών ταινιών των τελευταίων χρόνων.

Κυνόδοντας (2009) – Γιώργος Λάνθιμος

Ο Λάνθιμος είναι ο σκηνοθέτης ο οποίος θεωρείται εμπνευστής του ‘περίεργου’ Ελληνικού σινεμά. Η ταινία του ‘Κυνόδοντας’ ξεκίνησε σε φιλόδοξη διεθνή τροχιά φτάνοντας ως τα βραβεία Όσκαρ, ενώ η πιο πρόσφατη ταινία του, ‘Ο Αστακός’, κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών.

https://youtu.be/QFtDzK64-pk

Attenberg (2010) – Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη

Μια νεαρή παρθένα παθιασμένη με τον κινηματογραφιστή ντοκιμαντέρ Sir David Attenborough, και με τον πατέρα της να αργοπεθαίνει από τον καρκίνο, ενηλικιώνεται σε μια ταινία γεμάτη αμήχανες στιγμές σεξ και δυσλειτουργικές συζητήσεις, πάντα με background τα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας.

Wasted Youth (2011) – Αργύρης Παπαδημητρόπουλος

Τα sweet sixteen του Αθηναϊκού αστικού κέντρου, μέσα από τα μάτια ενός σκέιτμπόρντερ που βιώνει την πόλη σε μεγάλες βόλτες με φίλους, γνωρίζει τον έρωτα στα πάρτι και έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την σκληρή πλευρά της ζωής στα περιθώριά της.

Χenia (2014) – Πάνος Κούτρας

Η πρόσφατη ταινία του σκηνοθέτη του ‘Η επίθεση του γιγάντιου μουσακά’, ήταν μια από τις πιο θαρραλέες παραγωγές των τελευταίων χρόνων. Αλμοδοβαρική και camp, queer και δράμα, το Xenia έφερε στο προσκήνιο τα ζητήματα του ρατσισμού στην Ελλάδα της κρίσης, με τον πιο διασκεδαστικό και feel good τρόπο.

Μητριαρχία (2014) – Νίκος Κορνίλιος

Εξήντα γυναίκες κλεισμένες σε κοινό χώρο, αναλύουν την θέση της γυναίκας στην Ελλάδα του σήμερα, φέρνοντας στο τραπέζι θέματα ταυτότητας, αυτοδιαχείρισης και εξουσίας.

Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά (2013) – Ελίνα Ψύκου

Ο Αντώνης Παρασκευάς, γνωστός τηλεπαρουσιαστής, σκηνοθετεί την εξαφάνισή του σε μια παράδοξη αλληγορία για την αμφισβήτηση της Ελληνικής ταυτότητας και το επίπλαστο της Ελληνικής πραγματικότητας που οδήγησε στην κρίση.

Άνθρωπος στη Θάλασσα (2011) – Κωνσταντίνος Γιάνναρης

Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι για ακόμη μια φορά στο επίκεντρο της φιλμογραφίας του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, ο οποίος στην τελευταία του ταινία ακολουθεί ένα γκρουπ προσφύγων σε ένα Ελληνικό δεξαμενόπλοιο.

Miss Violence (2013) – Αλέξανδρος Αβρανάς

Ο Αβρανάς ξεδιπλώνει μια σεκάνς σκληρής ενδοοικογενειακής βίας σε μια μεθοδική αποδόμηση της Ελληνικής οικογένειας και του συντηρητισμού στην Ελλάδα. Η ταινία απέσπασε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και τον Αργυρό Λέοντα στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας.

Νορβηγία (2014) – Γιάννης Βεσλεμές

Βαμπίρ, ντίσκο και ένα κλίμα παρακμής, στο πρωτότυπο, ρετροφουτουριστικό ντεμπούτο του Γιάννη Βεσλεμέ.

Η Αφροδίτη στην Αυλή (2011) – Τηλέμαχος Αλεξίου

Ο Τηλέμαχος Αλεξίου επιλέγει για υλικά του αρχαίους μύθους, αρχέτυπα, ήρωες και τέρατα, δημιουργώντας πρωτότυπες αναλογίες με την σημερινή εποχή.

Το πρωτότυπο άρθρο εδώ.