Οδός Χρυσοστόμου Σμύρνης. Ένα μικρό στενό που κόβει κάθετα την Τσιμισκή και την Μητροπόλεως. Στον αριθμό 18 υπάρχει ένας χώρος, στον οποίο οι ιδέες είναι ελεύθερες. Η έκφραση δεν έχει όρια και σίγουρα δεν μπορούμε να σταματήσουμε την έμπνευση. Εκεί συναντήσαμε τον κ. Σταύρο Παναγιωτάκη και μας μίλησε για το δημιούργημά του.

Είναι ο χώρος του, το σπίτι του και ένας τρόπος να εκφράζει αυτά που θέλει. Γεννημένος στη Κρήτη αλλά μεγαλωμένος στη Μακεδονία, αποφάσισε να κάνει μια χρονιά, Χριστούγεννα στο Βερολίνο. Στη διαδρομή όμως συνειδητοποίησε ότι μάλλον θα προτιμούσε να κάνει κάτι παραπάνω από διακοπές εκεί. Κάθισε για πεντέμισι χρόνια, πέρασε στην Σχολή Καλών Τεχνών και την περίοδο που Ανατολικοί και Δυτικοί αγκαλιάζονταν, ο ίδιος γυρίζει στην πατρίδα του.

Επιστρέφει από το Βερολίνο και θέλει να δημιουργήσει ένα χώρο όχι με την κλασσική μορφή μιας γκαλερί, αλλά ένα χώρο στον οποίο ο καλλιτέχνης να μπορεί να είναι ελεύθερος να δημιουργήσει και να παρουσιάσει το έργο του. Πρωτογενή έργα και όχι έργα που μεταφέρονται από τη μια γκαλερί στην άλλη. Μοναδικά και πολλές φορές έργα που δημιουργούνται αποκλειστικά για τον Χώρο 18.

+º-ë¦ü-ü++-é18_5

Ο ίδιος δείχνει μεγάλη πίστη στους νέους καλλιτέχνες. “Δεν έχουν να δείξουν μόνο οι μεγαλύτεροι. Οι νεότεροι έχουν την ευκαιρία, την δυνατότητα”. Ο Χώρος 18 δίνει την ευκαιρία σε νέους καλλιτέχνες, φοιτητές της Σχ. Καλών Τεχνών να παρουσιάσουν τις δημιουργίες τους. Να μπουν από νωρίς στα βαθιά για να είναι έτοιμοι και πιο έμπειροι στη συνέχεια.

Εμπειρία είναι τα λάθη που έχεις κάνει.

Το θέμα της επιβίωσης για τον κ. Παναγιωτάκη είναι αρκετά απλό. Αν ασχολείσαι μόνο με την τέχνη, είναι δύσκολη. Από την άλλη η κρίση έχει κάνει καλό στην τέχνη, της έχει δώσει μια τεράστια ώθηση ώστε να δώσει πολλά παραπάνω. Μια μαγική έκρηξη που θα οδηγήσει κάπου όμορφα και αυτό που θα αφήσει θα είναι αρκετά αισιόδοξο. “Η αγανάκτηση που υπάρχει γύρω μας είναι υλικό που αν χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να αλλάξει πολλά. Ας μην ξεχνάμε πως πολλές φορές για να φτιάξεις κάτι καινούργιο πρέπει πρώτα να καταστρέψεις το παλιό”.

Πρέπει να βρείτε αυτό που αγαπάτε και να το λύσετε.

Ο ζωγράφος για τον κ. Παναγιωτάκη είθισται να είναι ένας άνθρωπος μοναχικός, που ζει στη σπηλιά του. Η συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες δεν αποτελεί απαραίτητη συνθήκη κατά την δημιουργική διαδικασία, αλλά συνήθως περιορίζεται στην έκθεση των έργων τους από κοινού, για αυτό και διαφέρει από τους υπόλοιπους καλλιτέχνες. Για τον ζωγράφο η κρίση δεν έχει σχέση με το αν θα μπορέσει να πουλήσει για να μπορέσει να φτιάξει το επόμενο έργο. Ένας ζωγράφος είναι άνεργος όταν δεν ζωγραφίζει, όχι όταν δεν πουλάει. Ένα καλό έργο πρέπει να είναι μαγικό όχι ακριβό. Μπορεί κάποιος να βρει και να χρησιμοποιήσει τα πιο ευτελή υλικά και να έχει την όρεξη να φτιάξει ένα μοναδικό έργο, να έχει βρει τη αλήθεια του και να είναι έτοιμος να επικοινωνήσει. Τα έργα αυτών που μόχθησαν και δημιούργησαν με πρωτογενή τρόπο είναι αυτά που θα μείνουν και θα συγκρίνονται τόσο με τους σύγχρονους του όσο και διαχρονικά.

Η ευθύνη του δημιουργού και του κοινού.

Υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που κακώς δεν παρακολουθούν εκθέσεις, παραστάσεις θεάτρου ή χορού. Η εξέλιξη ενός δημιουργού πρέπει να είναι διαρκείς και βασικό στοιχείο αυτής της αναζήτησης αποτελεί το να είναι ανοιχτός σε νέα ερεθίσματα, σε διαφορετικές απόψεις και οπτικές. “όταν εμείς οι ίδιοι οι καλλιτέχνες δεν το κάνουμε πως μπορούμε να απαιτούμε από το κοινό να μας παρακολουθεί;”.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει υπάρχει βέβαια και ο θεατής, το κοινό που φέρει και αυτό την δική του ευθύνη στο να είναι παρών και ενημερωμένο στο βαθμό του εφικτού για τα καλλιτεχνικά δρώμενα. “Ο κάθε καλλιτέχνης επωμίζεται πολλούς ρόλους για να καταφέρει να είναι δημιουργικός και παραγωγικός, είναι άδικο να περιμένουμε από αυτόν να κάνει και τον Ιεραπόστολο και να πάρει τον θεατή από χέρι και να τον φέρει στην έκθεση. Δεν μου αρέσει καθόλου η λογική της μάζας με βρίσκει αντίθετο. Πιστεύω στην προσωπική ευθύνη του καθενός”.

Ο Σταύρος Παναγιωτάκης, πιστεύει πολύ στις δυνάμεις των νέων. Η πόλη είναι αυτή που τον προβληματίζει. Η Θεσσαλονίκη από τη μια δεν έχει την άνεση να θρέψει καλλιτέχνες, από την άλλη όμως έχει αυτή τη δυναμική.

“Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να μοιραζόμαστε τις ιδέες μας και να τις συνθέτουμε. Τα όνειρα μας. Υπάρχουν άραγε ομαδικά όνειρα? Υπάρχουν με κάποιες προϋποθέσεις”.

+º-ë¦ü-ü++-é18_7 +º-ë¦ü-ü++-é18_3 +º-ë¦ü-ü++-é18_2 +º-ë¦ü-ü++-é18_1 +º-ë¦ü-ü++-é18

Χώρος 18: Χρυσοστόμου Σμύρνης 18
Σταύρος Παναγιωτάκης.

Για ένα Σαββατοκύριακο οι BrainProducedMusic κάνουν guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.