Έχω σχολάσει από την δουλειά. Και ετοιμάζομαι να φύγω. Κατουριέμαι αλλά δεν το πολυπαραδέχομαι οπότε ετοιμάζω την πραμάτεια μου, πλένω τα τάπερ της μαμάς, βάζω το κινητό στην κωλότσεπη και φεύγω. Με το που ανοίγω την πόρτα λέω «βασικά ας πάω και μια τουαλέτα». Και όπως κατεβάζω το ωραίο μου παντελονάκι, ωπ, ακούω ένα γκλουπ. Πρώτη αντίδραση: κάνω μία περιστροφή γύρω από τον εαυτό μου. Καμία λογική. Δεύτερη αντίδραση: παραμιλάω. Επίσης καμία λογική. Τρίτη αντίδραση: σηκώνω παντελόνια κ.ο.κ (έχω ήδη ξεχάσει ότι κατουριέμαι, πού καιρός για τέτοια). Τέταρτη αντίδραση: με το γυμνό μου χέρι βουτάω το κινητό μου από την λεκάνη -το οποίο σου θυμίζω πως έχει πέσει σε νερό τουαλέτας- και το βγάζω ωσάν να είμαι ο Ραφίκι που σηκώνει τον Σίμπα στον Βασιλιά των Λιονταριών. Εκείνη την στιγμή αρχίζω να συνειδητοποιώ τι έχει συμβεί. Το κινητό μου τρεμοσβήνει, έχω βρώμικα νερά στα χέρια μου (σκέτο νερά, δεν είχα κάνει κάτι). Αφού το αποσυνθέτω, και το τυλίγω σε χαρτιά, λούζω με χλωρίνη και οινόπνευμα τα χέρια μου. Επίσης  καμία λογική αν σκεφτείς τι ακριβώς είναι η χλωρίνη. Φεύγω κακήν κακώς από το γραφείο και τρέχω στο πιο κοντινό μίνι μάρκετ. Αγοράζω μια σακούλα ρύζι και με αγαλλίαση αφήνω το κινητό μου στα χέρια του ρυζιού. Χωριστά εννοείται την μπαταρία, το καπάκι και την συσκευή.

Το επόμενο πρωί, σίγουρη ότι θα έχει επιβιώσει, το επανασυνθέτω για να το αντικρίσω νεκρό. Ήμουν πολύ ψύχραιμη για τα δεδομένα μου. Άλλωστε μένοντας χωρίς smartphone, θυμήθηκα πώς είναι να ακούς εκατό τοις εκατό τι σου λένε οι γύρω σου, να κοιτάς την θάλασσα μέχρι να φτάσεις με το κουτσουρεμένο λεωφορείο στο σπίτι σου και να ψάχνεις έναν δρόμο ρωτώντας ανθρώπους και όχι το google maps. Πάντως, εξαρχής πίστευα ότι κάποια λύση θα βρεθεί. Και βρέθηκε. Το μυστικό δεν ήταν ούτε πιστολάκι μαλλιών, ούτε ευχέλαιο, ούτε οινόπνευμα, ούτε να το βάλεις στον ήλιο. Ρύζι για όσο πιο πολύ μπορείς. Εγώ το άφησα τέσσερις με πέντε μέρες, ύστερα το άφησα στο δωμάτιό μου γυμνό, μόνο του να «ηρεμήσει». Εννοείται ότι το είχα αποσυνθέσει όλες αυτές τις μέρες. Και έτσι μια περιπέτεια έφτασε στο τέλος της. Το κινητό μου ζει.

BeFunky_176173-phoneinrice.jpg

Υστερόγραφο: Όταν λειτουργούσε και πάλι κανονικά, είχε κάτι σαν στάμπα νερού στην οθόνη. Όμως με την χρήση στέγνωσε. Ακόμα και αν δεν σώσεις το δικό σου κινητό, θα δεις πολλά καλά εκεί έξω και θα χρησιμοποιήσεις ξανά την φωτογραφική σου μηχανή!

LeChevreuil