DJ Rashad – I Don’t Give A Fuck
Από ένα άλμπουμ που είναι περισσότερο σημερινό από οτιδήποτε άλλο άκουσα μέσα στη χρονιά, κι ένα κομμάτι που τα λέει όλα με δυο φράσεις.

 

Burial – Come Down To Us
Οι ατμόσφαιρες του Blade Runner και του Solaris μαζί. Ο Burial σε ένα κομμάτι που μοιάζει να έρχεται από άλλον κόσμο, κι εκεί που λες αποκλείεται να μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, βγάζει ένα EP το χρόνο και σε αποστομώνει. Μπορείς να το ακούς για ώρες στο repeat.

http://youtu.be/M1bb2JakOmo

 

Kahn & Neek – Backchat
Νομίζω ότι βγήκε λίγο πριν τελειώσει το 2012, αλλά το άκουσα λίγο πριν την άνοιξη και ήταν ένα προσωπικό κόλλημα, τέτοιο που μόνο με το Poison Dart μπορεί να συγκριθεί. Έντονα ρυθμικό, από τα κομμάτια που μπορούν να ξεσηκώσουν και με μια μίξη από είδη που το κάνει συναρπαστικό. Οι Kahn & Neek δεν θα γίνουν ποτέ τόσο δημοφιλείς όσο ο The Bug, αλλά το κομμάτι ξεσκίζει.

 

Kelela – Go All Night
Λίγα κομμάτια αγάπησα το 2013 όσο το Go All Night της Kelela, που έχει έναν ρετρό λυρισμό αλλά τόσο σημερινό ήχο που το κάνει υπέροχο. Μου θύμισε την Aaliyah. Περιμένω το πρώτο κανονικό άλμπουμ της Kelela περισσότερο από οτιδήποτε άλλο μέσα στο 2014.

 

King Midas Sound – Funny Love
Ένα κομμάτι χωρίς καθόλου ρυθμό, με κινηματογραφικές ατμόσφαιρες και φωνητικά απόκοσμα, που μάλλον ξάφνιασε όσους τους παρακολουθούν και υποτιμήθηκε αρκετά. Οι ίδιοι τοποθετούν το single πιο κοντά στους My Bloody Valentine και προκαλούν ακόμα πιο μεγάλη σύγχιση. Μου θύμισε το πρώτο άλμπουμ του Burial.

 

Daft Punk – Get Lucky
Και να θέλεις να το αποφύγεις, είναι αδύνατο. Στην αρχή το βρήκα αδιάφορο, μετά το μίσησα επειδή σε κυνηγούσε όπου κι αν πήγαινες, μετά το λάτρεψα επειδή το έχω συνδυάσει με τις πιο όμορφες στιγμές του 2013. Και μετά πρόσεξα ότι όσο και να το ακούσεις δεν το βαριέσαι ποτέ, είναι κάτι σαν το Beat it και το Billie Jean μαζί για μια γενιά που δεν έχει classic. Daft Punk και ξερό ψωμί.

 

Mssingno – XE2
Μπορεί να το παράκαναν όλοι με τα pitch-αρισμένα φωνητικά,  από παραγωγούς που φτιάχνουν τζούκ, μουκ ή όπως τα λένε όλα αυτά τα υβρίδια μέχρι και «πουτσαράδες» ράπερ που ισορροπούν λίγο την χαρντκορίλα, αλλά no bad, είναι πολλά τα καλά κομμάτια. Και δεν εννοώ το συγκεκριμένο. Το XE2 είναι ένα κομμάτι που σου κολλάει σαν σκατά και ακόμα κι αν το σκουπίσεις απ’ το παπούτσι, μένει η βρόμα του για ώρες. Την πρώτη φορά που το ακούς λες «τι μαλακία», μετά συνειδητοποιείς ότι είναι το απόλυτο τίποτα και μετά βάζεις να το ξανακούσεις γιατί πιάνεις τον εαυτό σου να σφυρίζει το «ρεφρέν». ΟΚ, δεν θέλεις και πολύ για να εθιστείς. Κάτι σαν αμαρτία.

 

FKA twigs – Papi Pacify
Το κομμάτι που ανοίγει το δεύτερο EP της για φέτος στην αρχή μου φάνηκε σαν ρεμίξ στην Enya, πιο βαρετό δεν γινόταν. Και την καημένη την FKA twigs την έχουν τρελάνει απ’ τους διθυράμβους και τις τρελές προσδοκίες. Όσο ακούς όμως ολόκληρο το EP την εκτιμάς, επειδή είναι ένα πλάσμα που μοιάζει να βγήκε από ταινία επιστημονικής φαντασίας, λίγο καρτούν, αλλά με έντονο ερωτισμό και έναν ήχο που είναι πιο κοντά στου James Blake παρά στων R&b σταρ. Ελπίζω να συνεχίσει έτσι αλλόκοτη και ιδιαίτερη και να μην γίνει απλά ένα ακόμα fashion icon.

 

Sophie – Bipp
Η Μίνι Μάους και η Όλιβ Όιλ και η Cindy Lauper σε grime έκδοση.  Ένα κομμάτι που μου θυμίζει καλοκαίρι.


RP BOO – The Opponent
Από ένα άλμπουμ που έχω λιώσει, με σαμπλ από ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever που θα μπορούσε να μην αντέχεται. Η επανάληψη μπορεί να ακούγεται εκνευριστική στην αρχή, αλλά μετά σου καίει τον εγκέφαλο.

http://youtu.be/psNH0mCjio0