Στο αρχαιολογικό μουσείο, για τα Ιταλικά. Είναι Κυριακή, 6 το απόγευμα και το μουσείο έχει περισσότερο κόσμο από καθημερινή μεσημέρι: νεαρά ζευγάρια τουριστών, μπόλικους ηλικιωμένους, μητέρες με παιδιά. Ψιλοχαμός. Μέσα κι έξω θυμίζει το καλοκαίρι της Ολυμπιάδας. Το μουσείο είναι ανοιχτό μέχρι τις 8 και έχει ελεύθερη είσοδο. Σχολιάζουμε ότι η περιοχή θυμίζει, επιτέλους, πάλι ευρωπαϊκή πρωτεύουσα ή έστω πόλη του πολιτισμένου κόσμου. Η Αθήνα έχει προβλήματα που δύσκολα λύνονται και, δυστυχώς, όταν βλέπεις ότι έχει «καθαρίσει» μια γειτονιά σημαίνει ότι η κατάσταση που την έκανε απλησίαστη απλά έχει μεταφερθεί αλλού. Αυτή τη στιγμή τα πέριξ του μουσείου είναι μια χαρά, μπορείς να πας έναν ξένο φίλο σου χωρίς να φρίξει. Και χθες που τον πήγαμε απογευματινή τσάρκα στα μουσεία πέτυχε την πιο όμορφη εικόνα της Αθήνας που μπορώ να θυμηθώ.

Στην προσωρινή έκθεση με τα ιταλικά [ελληνικά της νότιας Ιταλίας] μπορεί να μην υπάρχουν πολλά έργα, αλλά μπορείς να δεις αριστουργήματα όπως την κεφαλή του έλληνα φιλοσόφου του 5ου αιώνα π.Χ. από το Reggio της Καλαβρίας, το σύμπλεγμα των τυραννοκτόνων (Αρμοδίου και Αριστογείτονα) του 2ου αιώνα π.Χ. από το μουσείο της Νάπολης και έναν εκπληκτικό ψευδόστομο αμφορέα του 13ου αιώνα π.Χ. από το μουσείο του Τάραντα. Ο μπρούντζινος έλληνας φιλόσοφος είναι τόσο ρεαλιστικός που βλέπεις ακόμα και τις τρίχες από τα ακατάστατα μαλλιά του, το αριστοτεχνικό γένι του που επανήλθε τα τελευταία χρόνια ως χιψτερομόδα και τις ρυτίδες στο μέτωπο. Ο αμφορέας που είναι το πιο εντυπωσιακό έκθεμα, στη μια μεριά δείχνει το θάνατο του Σαρπηδόνα, ο οποίος αιμορραγεί από πληγές από δόρυ και τον σηκώνουν ο Θάνατος και ο Ύπνος, ενώ στην άλλη πλευρά υπάρχουν τέσσερις πολεμιστές με τα όπλα τους που ετοιμάζονται για μάχη. Έχει και πιο σύγχρονα έργα από ιταλικά και ελληνικά μουσεία και αξίζει.

photo 4photo(2) photo 2 photo 1 photo 5

Στο μουσείο Ακρόπολης γινόταν το αδιαχώρητο. Ήταν η τελευταία μέρα του τριημέρου Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς και της Παγκόσμιας Ημέρας Τουρισμού και εξέθεταν την προτομή του Αριστοτέλη που βρέθηκε το 2005 στις ανασκαφές για τα θεμέλια του μουσείου. Η θέα από το μουσείο Ακρόπολης το απόγευμα είναι μαγευτική και για κάποιον ξένο μπορεί να είναι το πιο ωραίο θέαμα του κόσμου. Το ίδιο και η Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Περπατάς και χαίρεσαι για λίγο που ζεις στην Αθήνα.

photo(2)Flying Lotus _LEAD PHOTO

Από τις 5 μέχρι τις 8 είχε παίξει απανωτά 5 φορές ολόκληρος ο νέος δίσκος του Flying Lotus με τον σαρκαστικό τίτλο «You’re Dead!» που είναι τόσο καλός όσο αναμενόταν και ίσως και λίγο καλύτερος. Η τζαζ του μέλλοντος που συνδυάζει με έναν απίθανο τρόπο το παρελθόν και το παρόν της μαύρης μουσικής και είναι ό,τι καλύτερο έχει φτιάξει ποτέ. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε ο Flying Lotus φάνηκε ότι είναι ξεχωριστός, αλλά κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πού μπορούσε να φτάσει μετά από έξι δίσκους. Έχουν περάσει 8 χρόνια από την κυκλοφορία του 1983, του άλμπουμ με το οποίο συστήθηκε σε ένα πολύ ειδικό κοινό και 6 χρόνια από την κυκλοφορία του Los Angeles και κατάφερε να γίνει ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της σύγχρονης μουσικής. Αυτό φτάνει. Έχει και άλλο δίσκο έτοιμο ως Captain Murphy για να βγάλει τους επόμενους μήνες.

Αυτή είναι η πρώτη συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε ποτέ στην Ελλάδα μόλις είχε αρχίσει να βγαίνει από το καβούκι του underground και αυτό είναι το πρώτο του ελληνικό εξώφυλλο:

399coverLOW

Στο τελευταίο τεύχος του Purple Fashion ανάμεσα στα άλλα θέματα [και μια συνέντευξη της Πάρις Χίλτον] υπάρχει μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του Jean-Pierre Leaud, του πρωταγωνιστή στις ταινίες του Τριφό [από τότε που ήταν 14 χρονών στα 400 χτυπήματα μέχρι και το Love on the run 20 χρόνια αργότερα] που λέει διάφορα ενδιαφέροντα εκτός από τις θρησκευτικές και μεταφυσικές αναζητήσεις του:

photo(3)

Το φεστιβάλ κινηματογράφου του Λοκάρνο κάνει μια αναδρομή στις ταινίες σου αυτό καλοκαίρι. Ποιες θα δείξουν;
Δεν ξέρω ακόμη. Είναι φανταστικό. Στα 70 μου φτάνω στο σημείο να είμαι περήφανος για κάθε φιλμ που έκανα και να σκέφτομαι όλες τις ταινίες που απέρριψα. Όπως έχουν πει κι οι αδερφοί Κοέν, είναι καλύτερα να έχεις παίξει σε μια καλτ ταινία από το να κυνηγάς από πίσω ένα Όσκαρ. Το προέβλεψαν ήδη για μένα. Μια μέρα ήμουν σε ένα αυτοκίνητο με τον Ζαν Λικ [Γκοντάρ] και μου είπε «χρειάζεσαι ατζέντη». Τον ρώτησα γιατί και μου είπε «για να βγάλεις λεφτά». Έτσι πήγα να δω τον Gerard Lebovici, τον εκδότη και παραγωγό που δολοφονήθηκε σε ένα υπόγειο γκαράζ το 1984. Εκείνη την εποχή μόλις ξεκίναγε και υπήρχαν μόνο δύο ή τρεις φωτογραφίες ηθοποιών στο γραφείο του. Μου είπε: «Θέλεις να δουλέψεις με τον Ροζέ Βαντίμ;». Του είπα «Όχι». Μου ανάφερε μερικά ακόμα ονόματα και κάθε φορά του έλεγα «Όχι». Έτσι μου είπε «Θα δουλεύεις για την φήμη σου σε 40 χρόνια». Κι ήταν αλήθεια. Δεν έκανα πάντα το σωστό.

Μου είπες ότι απέρριψες μια ταινία του Τζον Χιούστον.
Τι ηλίθιος ήμουν! Ο Χιούστον μου πρόσφερε τον κύριο ρόλο στην διασκευή του La Condition humaine του Andre Malraux. Αρνήθηκα λόγω του Λουί Αρτουσέρ, -ήμουν μαρξιστής εκείνη την περίοδο, φανατικός μαρξιστής.

Κι ο Μάρτιν Σκορτσέζε επίσης σε προσέγγισε.
Ναι, για μια ταινία με τον Πολ Νιούμαν [The Color of Money, το 1986], αλλά αυτό το έχασα εξαιτίας των αγγλικών μου, -δεν ήταν αρκετά καλά. Έπρεπε να μελετάω πιο σκληρά στο σχολείο, υποθέτω.

Τι θυμάσαι από τα γυρίσματα για το Pigsty του Πιερ Πάολο Παζολίνι με τον Pierre Clementi και την  Anne Wiazemsky;
Τότε, το 1969, όλοι είχαν αδυναμία στα πραγματικά δύσκολα κείμενα λόγω της Nouvelle Vague, του Γκοντάρ και της πολιτικής κατάστασης της εποχής. Ο βοηθός του Πιερ Πάολο εμφανιζόταν στη μέση της νύχτας, στις 3 το πρωί με μαρξιστική φρασεολογία που έπρεπε να αποστηθίσεις. Ήταν ένα μαρτύριο. Τα ίδια γίνονταν και στο La Chinoise του Ζαν Λικ.