Το PhattCaps είναι ένα site αφιερωμένο στην τέχνη του γκράφιτι. Ένα site που «προσπαθεί να ξυπνήσει αναμνήσεις σε εκείνους που είχαν εμπειρίες από το γκράφιτι στο δρόμο, οι οποίοι ξαναθυμούνται θαμμένες ιστορίες από έναν κόσμο με χρώματα και τα χαρακτηριστικά σχέδια που ήταν η σφραγίδα του κάθε καλλιτέχνη, και να δώσει στους νεότερους μια ιδέα όλου αυτού του κόσμου που δεν πρόλαβαν να ζήσουν αλλά θα ήθελαν να είναι μέρος του. Να εντοπίσει ανθρώπους –πολύ γνωστούς για κάποιους αλλά για άλλους εντελώς άγνωστους, πάντα όμως σημαντικές προσωπικότητες που έχουν σημαδέψει την πορεία του γκράφιτι. Εικόνες από παλιότερες εποχές όταν οι writers μπορούσαν να βρουν ο ένας τον άλλο μόνο στο δρόμο, στα σχολεία και σε πάρκα «γράφοντας» μόνο με ταπεινά και δυσεύρετα υλικά και ανθρώπους που ποτέ δεν περνούσε απ’ το μυαλό τους ότι θα γίνονταν πρωτοπόροι και τεράστια επιρροή για πολλές γενιές νεαρών με το πάθος να εκφραστούν». Φιλοξενεί συνεντεύξεις και οπτικοακουστικό υλικό από καλλιτέχνες του γκράφιτι και της street art κάθε περιόδου, από αυτούς που ξεκίνησαν τα πάντα τη δεκαετία του ’70, μέχρι τους εκκολαπτόμενους καλλιτέχνες του αύριο.

tones NIQUE POIZ-WAKSCRU SAME84

Fat Caps είναι οι βαλβίδες των spray που βγάζουν χοντρές γραμμές, για να βανδαλίζουν οι γκραφιτάδες. Τι είναι τελικά PhattCaps;
Το PhattCaps είναι η διαφορά στην λεπτομέρεια! Εάν θέλουμε να το μεταφράσουμε κατά λέξη, θα λέγαμε ότι σημαίνει γαμάτες βαλβίδες.
*Οι Fat Caps όπως και δεκάδες άλλες βαλβίδες δημιουργήθηκαν (τροποποιήθηκαν θα ήταν πιο σωστό καθώς η βαλβίδα υπήρχε ήδη) από τους γκραφιτάδες για τους γκραφιτάδες και αργότερα προσαρμόστηκαν από τις εταιρίες ώστε να ταιριάζουν στις σύγχρονες απαιτήσεις, πάρα το ότι η Fat Cap υπήρχε ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 60, μόνο στα τέλη του 80 μπήκε στη βιομηχανία. Εκείνη την εποχή και μάλιστα στην Νέα Υόρκη η λογική του νόμιμου graffiti δεν ήταν κάτι το διαδεδομένο. Η πίεση του χρόνου όπως και των αρχών οδήγησαν τους ανθρώπους της εποχής σε καινοτομίες, έτσι έφτασαν οι διάφορες βαλβίδες στην δική μας εποχή ως κάτι δεδομένο.

Στην Ελλάδα υπήρξε μια έκρηξη της Street Art τα προηγούμενα χρόνια. Ακολούθησε άνθιση του παραδοσιακού graffiti, με νέα όμως χαρακτηριστικά. Πώς βιώσατε αυτή την περίοδο και τι θέση πήρατε;
Το graffiti και σαν απόρροια η Street Art είναι τέχνες πολύ ευμετάβλητες και προσαρμόσιμες. Οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο μπορεί να απορροφηθεί σαν ιδέα και να αποτυπωθεί. Η ιστοσελίδα μας αποτελεί κομμάτι του graffiti και της street art, συμβαδίζουμε με την άνθιση του graffiti ωστόσο το παραδοσιακό είναι κάτι το οποίο ανήκει στα 60s-70s. Τίποτα από εκεί και μετά δε μπορεί να θεωρηθεί παραδοσιακό. Η κάθε χώρα που υιοθετεί το graffiti σαν τρόπο έκφρασης θεσπίζει το δικό της «παραδοσιακό» και λογικό είναι. Έτσι καταλήγουμε να έχουμε τους νοσταλγούς του τότε και τους υποστηρικτές του τώρα, εμείς έχουμε λίγο και από τα δυο, ωραία ήταν τότε αλλά είμαστε στο τώρα και η αλλαγή στο graffiti είναι ένα θεμελιώδες συστατικό της μεγάλης του επιτυχίας και απήχησης. Στην Ελλάδα λοιπόν, τα τελευταία χρόνια έχουμε περάσει σε μια νέα περίοδο με τον κόσμο να είναι δεκτικός και ανοιχτός σε αυτό το οποίο συμβαίνει στους δρόμους με αποτέλεσμα να παρακινούνται οι καλλιτέχνες σε νέες εμπνεύσεις και δημιουργίες ώστε να εντυπωσιαστεί το ολοένα απαιτητικότερο κοινό τους. Ήμασταν και είμαστε μέρος και αυτής της νέας περιόδου από την οποία περνάει τώρα η τέχνη αυτή, και φυσικά είμαστε θετικοί στις νέες αλλαγές που συμβαίνουν.

Κάποτε το graffiti υπήρχε μόνο στα τραίνα και στο δρόμο. Κατόπιν στα περιοδικά. Πλέον τα νέα τραίνα είναι το internet. Πώς λειτουργεί αυτή η μέθοδος έκθεσης;
Το graffiti δεν υπήρχε ποτέ μόνο στα τραίνα, ούτε στην Ελλάδα, ούτε πουθενά, ωστόσο το λεγόμενο trainbombing υπήρξε κάποια περίοδο ένα από τα μεγαλύτερα δέλεαρ στη ζωή ενός γκραφιτά, η πρόκληση σε συνδυασμό με την επικινδυνότητα της διαδικασίας κατέστησε το train bombing ένα κριτήριο «γαματοσύνης». Στην Ελλάδα στα τέλη των 90s το βάψιμο τραίνων μπήκε για τα καλά στη ζωή των γκραφιτάδων όσο και των αστών. Άλλοι βάφανε μόνοι, άλλοι με παρέα, άλλοι οργανωμένοι και άλλοι φλου, για μια δεκαετία και βάλε, όλοι έβαφαν τραίνα, ήταν θέλγητρο και το ταξίδι του τραίνου και το κύρος που η όλη κατάσταση σου έδινε. Στην χώρα μας η αλήθεια είναι πως το βάψιμο τραίνων είναι σχετικά εύκολο σε σύγκριση με άλλες χώρες, και οι αρχές για πολλά χρόνια δεν είχαν ιδέα για το πως ακριβώς έπρεπε να αντιδράσουν επιτρέποντας έτσι την διάδοση του trainbombing ταχύτατα. Ο γκραφιτάς των 00s δεν ενδιαφερόταν να αποκομίσει τίποτα άλλο εκτός από φήμη. Έπειτα ήρθαν τα περιοδικά που εκείνη την εποχή ήταν μια πολύ διαδεδομένη μέθοδος έκθεσης για όλους τους ανθρώπους, όποια κι αν ήταν η ασχολία τους. Δημιουργήθηκαν γέφυρες μεταξύ γκραφιτάδων σε όλη την υφήλιο, όλοι ήθελαν να είναι μέσα στα περιοδικά και όλοι προσπαθούσαν να είναι αρκετά καλοί ώστε να δημοσιευθεί η δουλειά τους, σιγά σιγά άρχισαν να γνωρίζονται μεταξύ τους να ανταλλάζουν styles και απόψεις με αποτέλεσμα το graffiti να ανθίσει ραγδαία, αργότερα με τη διάδοση του internet, άλλαξε όλος ο κόσμος της πληροφορίας, το περιοδικό «πέθανε» και για λόγους ταχύτητας και για λόγους οικονομίας. Πλέον πολύ πιο εύκολα μπορεί κανείς να εκθέσει την δημιουργία του μέσω ίντερνετ, ασφαλέστερα, χωρίς κίνδυνο της ζωής του, και σαφώς γρηγορότερα. Αυτό αφενός βοηθάει πολλούς καλλιτέχνες στην άμεση προβολή τους, αφετέρου όμως υπάρχει κόσμος που το κατακρίνει, οπότε λειτουργεί και αρνητικά και θετικά.

Η καταγραφή μια υποκουλτούρας είναι σοβαρή υπόθεση. Εξακολουθεί το graffiti να είναι υποκουλτούρα; Εσείς το υποστηρίζετε ή το καταγράφετε; Και με ποιες μεθόδους;
Το graffiti ξεκίνησε σαν υποκουλτούρα και με την πάροδο του χρόνου έγινε trend. Οι καιροί αλλάζουν και η φύση του graffiti με τον καιρό αλλοιώθηκε ενώ παράλληλα εξελίχθηκε. Υποστηρίζουμε το graffiti σε όλες τις μορφές του, ενώ παράλληλα καταγράφουμε με οπτικοακουστικό υλικό την πορεία του ανά τους χρόνους με την ευγενική συνδρομή ανθρώπων του τότε και του τώρα. Μια καλή ιστορία, πάντα δένει με την ιδέα πίσω από το graffiti.

tebs SKITSOFRENIS SIMPLEG RTM-WAKE YAKUZA BILLY82 CMK

Τα projects σας φαίνεται να διαπνέονται από ομαδικότητα και αλληλεγγύη. Υπάρχει πετυχημένη συνταγή για μια επιτυχημένη συνεργασία και με ποιους θα θέλατε να συνεργαστείτε; Ποιο θα ήταν το απόλυτο project;
Πιστεύουμε και προβάλλουμε το σλόγκαν «μόνος πας πιο γρήγορα όμως μαζί πάμε πιο μακριά». Ο κύριος στόχος των project μας είναι η ομαδικότητα μεταξύ των καλλιτεχνών και η αλληλεγγύη. Η πετυχημένη συνταγή για μια επιτυχημένη συνεργασία είναι ο αλληλοσεβασμός μεταξύ των καλλιτεχνών, η κοινή αγάπη για την τέχνη και η ομαδικότητα. Το απόλυτο project θα ήταν ένα φεστιβάλ στο οποίο θα υπήρχε ομαδικότητα και όρεξη για δημιουργία από κοινού και με προσυμφωνημένο και προμελετημένο σχέδιο, όχι μεταξύ 10 ή 20 καλλιτεχνών, αλλά μεταξύ 200!

Πώς πήγε το PhattCaps Meeting Party #2 και τι να περιμένουμε από εσάς στο μέλλον;
Όσον αφορά το Phattcaps Meeting Party #2, ανεβάσαμε ήδη μερικές από τις φωτογραφίες, αναμένετε και τις υπόλοιπες, όπως και ένα βίντεο-έκπληξη με το τι έγινε στο party! Όσο για το μέλλον πολλά ελπίζουμε να συμβούν, τίποτα αρκετά βέβαιο ώστε να ανακοινωθεί ακόμα. Σας περιμένουμε 26 Απριλίου στο BLOCK33 για να γιορτάσουμε τα πρώτα μας γενέθλια στο Phattcaps Meeting Party #2 της Θεσσαλονίκης για να γνωριστούμε και να περάσουμε όμορφα με χρώμα και hiphop ήχους.

Κείμενο: rtm

http://phattcaps.com/

IOYE inva RAIDEN APTEMIOS