«Εσύ πρέπει να είσαι ο διάδοχος του Jacob Sobol!» ήταν οι πρώτες λέξεις που άκουσα από το στόμα του, εκείνο το βράδυ στην γνωστή gallery απέναντι από την Χανθ Θεσσαλονίκης. Άτομο που ξέρει το έργο του Sobol* (εποχής Sabine) στην Ελλάδα δεν είχα γνωρίσει και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση. Το βλέμμα μου έπεσε σε έναν άνθρωπο πάνω από 50, οικογενειάρχη ασπρομάλλη με ένα γκρίζο καπέλο, επιβλητικό χωρίς φλυαρίες, με ύφος που μαρτυρά ότι έχει κάνει αρκετά ταξίδια στον κόσμο, που δεν ξεγελιέται από το μοδάτο ψέμα του εφήμερου, εξεταστικό βλέμμα από αυτά που σε κάνουν να σκέφτεσαι εις τριπλούν αυτά που πρόκειται να ξεστομίσεις σε συνδυασμό με ένα μαύρο μακρύ παλτό που συμπλήρωνε την απότομη κοψιά του παραπέμποντας σε φιγούρα του μοντερνισμού.

Untitled-1

Με το που γνωριστήκαμε πέσαμε κατευθείαν στα βαριά, αναλύσεις περί προσωπικού στοιχείου στην φωτογραφία, περί δικτατορίας φωτογραφίας «δρόμου» (τονίζοντας μου την αυτοεκτίμηση λέγοντας μου «να μην μασάω» που στην Ελλάδα κατανοούν μόνο τον «δρόμο» και να συνεχίσω αυτό που κάνω), ανάλυση καλλιτεχνικής δημιουργίας μοντερνισμού – μεταμοντέρνισμού, το παράθυρο στο χάος του Καστοριάδη, Το ξεπέρασμα της τέχνης των καταστασιακών…. μέχρι που καταλήξαμε στο πως τα καταφέρνει και ασχολείται με τις τέχνες ενώ ταυτόχρονα έχει την οικογένεια και την δουλειά του, για τα ταξίδια του στα φωτογραφικά φεστιβάλ της Αrles, την κοινή αγάπη για τους φωτογράφους Pettersen, Moriyama και Sobol. Όπως έλεγε πολύ σωστά ο Picasso, «το να είσαι καλλιτέχνης ή να εκτιμάς την τέχνη στα 25 είναι πιο εύκολο από το να κάνεις στο ίδιο στα 50». Από μέσα μου χαιρόμουν που είχα μπροστά μου κάποιον ερωτευμένο με την δημιουργία και κάτι μου έλεγε ότι και τα 70 να πάταγε, θα παρέμενε ίδιος.

UntitleÜd-1 Untitled-3 Untitled-2 DSC0122811-774x1024

Σε μια εποχή που έχει καταντήσει σπάνιο να βρίσκεις ανθρώπους που η ζωή τους να μην έχει αλλοτριωθεί πλήρως από τον τυραννικό κόσμο της εργασίας και της ασημαντότητας (καλύτερα ας μην πιάσουμε το κεφάλαιο με τους εκατοντάδες ανεύθυνους εκκολαπτόμενους «φωτογράφους/ηθοποιούς/ποιητές/μουσικούς»…) ,όπου για να σταθείς όρθιος πρέπει να έχεις πνευματική πανοπλία από διαμάντι προκειμένου να προστατέψει όση επιθυμία έχει επιβιώσει: Ο Σταυρής ήταν με τον τρόπο του ταγμένος εναντίον αυτού του κόσμου είτε με την φωτογραφία του, είτε υποστηρίζοντας και προωθώντας τέχνη άλλων, είτε λαμβάνοντας ενεργά μέρος ως ιδρυτικό μέλος του φωτογραφικού κέντρου Θεσσαλονίκης, συμβάλλοντας στην πραγματοποίηση των μαθημάτων, την δημιουργία αρχείου, το γύρισμα μικρών βίντεο σχετικών με την δουλειά φωτογράφων, την στήριξη σχετικών εκδηλώσεων και εκθέσεων εντός και εκτός Ελλάδας με αποκορύφωμα τον συντονισμό της πρώτης φωτογραφικής μπιενάλε στο Άμστερνταμ και αντίστοιχης στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η συνέπεια ενασχόλησης, η σοβαρότητα και το κριτικό πνεύμα με το οποίο αντιμετώπιζε την τέχνη της φωτογραφίας αντιμετωπίζοντας την παράλληλα ως συνεισφορά στο κοινωνικό σύνολο τον είχαν καταστήσει πολύτιμο στον χώρο της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο. Δυστυχώς έφυγε άδικα εξαιτίας ενός ατυχήματος με την μηχανή του και θα μας λείψει…

ddfeeeee

Για τον Σταύρο Δαγτζίδη (1948 – 2013)

*Jacob aye Sobol, αγαπημένος φωτογράφος

http://www.stavrosdagtzidis.com

http://issuu.com/karkatselis/docs/stavros_dagtzidis

Μάνος Χρυσοβέργης