20 Ιουλίου. Παρόλο που είμαστε στην μέση του καλοκαιριού, ξημερώνει και είναι μια μουντή μέρα. Πάντα αυτή την μέρα με ξυπνάνε χαράματα οι σειρήνες, οι επετειακές σειρήνες που συνηθίζουν να μας ξεκουφαίνουν για να μας θυμίσουν την Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο. Το έχουμε κάτι σαν «έθιμο» στην περιοχή μου να βγαίνουμε έξω στους δρόμους για περίπου 10 λεπτά, μέχρι να σταματήσουν να ηχούν. Όλη η γειτονιά σχεδόν είναι στο πεζοδρόμιο με τις πυτζάμες. Αντί να χαιρετηθούμε όπως κάνουμε πάντα, επικρατεί μια ανυπόφορη βουβαμάρα.

Μπαίνουμε ξανά στο σπίτι και προσπαθώ να κοιμηθώ ακόμα λίγο. Στριφογυρίζω αρκετή ώρα μέχρι να με ξαναπάρει ο ύπνος. Όταν ξυπνάω ανοίγω την τηλεόραση και όλη την υπόλοιπη μέρα ακολουθούν αφιερώματα, ντοκιμαντέρ, σκετς και βαρύγδουπες δηλώσεις από πολιτικούς για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Φυσικά το ραδιόφωνο παίζει μόνο τα τραγούδια του ξεριζωμού. Το στομάχι μου όλη την μέρα είναι δεμένο με χιλιάδες κόμπους, δεν θέλω να κλάψω, σφίγγομαι. Δεν έχω όρεξη ούτε να φάω, ούτε να γελάσω.

Η μάνα μου βουρκώνει γιατί οι σειρήνες της φέρνουν αναμνήσεις. Στις 20 Ιουλίου 1974 έκλεινε τα 10 της χρόνια και την προηγούμενη μέρα έκανε όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες μαζί με την γιαγιά μου για το μεγάλο πάρτι που θα ακολουθούσε. Μαύρα γενέθλια. Τις ευχόμαστε όλοι, αλλά το «ευχαριστώ» της έχει μια μελαγχολία.

Ο πατέρας μου μιας και είναι μεγαλύτερος, μου μιλάει για τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετώπισαν. Τον ρωτάω μετά τον πόλεμο, τι έγινε; Που ζούσαν μέχρι να εγκατασταθούν σε σπίτια; Μου απαντάει πως ζούσαν για αρκετό καιρό σε τσαντίρια, έτρωγαν από συσσίτια και δυσκολεύονταν να βρουν νερό. Πλούσιοι και φτωχοί πλέον δεν είχαν τίποτα, ούτε καν ρούχα για να φορέσουν. Μου διηγείται την κάθε μέρα απίστευτης αγωνίας που πέρασε όταν βρισκόταν στο οδόφραγμα,  περιμένοντας τον μεγάλο του αδελφό που ήταν αγνοούμενος. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι για 3 ολόκληρους μήνες βρισκόταν κάθε μέρα εκεί,  περιμένοντας τον να έρθει και τελικά δεν τον απογοήτευσε, ήρθε η μέρα που επιτέλους εμφανίστηκε.

Τόσα χρόνια πέρασαν από τότε και η γιαγιά μου ακόμα περιμένει να πάει στο σπίτι της. Έστω και με καθυστέρηση 40 ολόκληρων χρόνων,θέλει να φτιάξει επιτέλους την ριμάδα την τούρτα γενεθλίων και προσθέσει τα 10 κεράκια έτσι ώστε να ξεκινήσει επιτέλους το πάρτι για την μεγάλη της κόρη. Μακάρι να είναι αυτός ο τελευταίος χρόνος αναμονής της και να γιορτάσουμε του χρόνου τα γενέθλια της μαμά μου, μόνο με χαμόγελο.

Κείμενο: Παναγιώτα Καψούλη

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag