Κυριακή βράδυ σχεδόν κανείς δεν χρησιμοποιεί λεωφορείο. Σχεδόν. Όταν έφτασα στο Ελληνικό, γύρω στις οχτώ, δεν περίμενα να έχει τόσο κόσμο. Μετά σκέφτηκα ότι ήταν ανοιχτά τα μαγαζιά οπότε ο κόσμος βγήκε να ψωνίσει. Μετά πέρασαν τρία λεωφορεία και κανείς, βασικά καμία, δεν επιβιβάστηκε. Εντέλει, έμεινα μόνη μου μαζί με καμιά τριανταριά γυναίκες που καθόλου δεν καταλάβαινα τι γλώσσα μιλάνε να περιμένουμε μαζί το Ε22 με τέρμα την Σαρωνίδα.

Όταν έφτασε, όλες μαζί, σπρώχνοντας, μπήκαν μέσα. Ευτυχώς, επέζησα. «Μην μας δίνεις σημασία κορίτσι μου, είμαστε κουρασμένες» μου λέει η μία, βλέποντας πόσο έτοιμη για καβγά ήμουν. Κάθισε δίπλα μου -εγώ εξακολουθούσα να έχω διάθεση για καβγά- και άρχισε τις γκρίνιες. Αντί όμως να στραβώσω και να βάλω τέρμα την μουσική στα ακουστικά μου, τα έβγαλα και αποφάσισα να την ακούσω στωικά. Τελικά, είχε πολλά να μου πει.

Οι τριάντα περίπου γυναίκες που περίμεναν το Ε22 ήταν Ρωσίδες, Βουλγάρες και Φιλιππινέζες που δουλεύουν στα σπίτια των πλουσίων της παραλιακής. Μένουν μέσα στα σπίτια αυτά και έχουν ένα ρεπό. Την Κυριακή. «Σηκώνομαι στις οχτώ το πρωί την Κυριακή, βάζω τα καλά μου και φεύγω» μου λέει η Ρομίνα που κάθεται δίπλα μου.  Πράγματι, όλες τους ήταν ντυμένες κομψά, μύριζαν κολόνια και είχαν κοκαλάκια στα μαλλιά. Θυμήθηκα το ρεπορτάζ που είχαμε κάνει για τις Βουλγάρες και το πώς διασκεδάζουν κάθε Κυριακή. «Βόλτες κάνουμε, μαζευόμαστε, πίνουμε τσάι, άντε και καμιά μπύρα και χορεύουμε. Αυτή είναι η ζωή μας» μου λέει η Ρομίνα και αναστενάζει. «Και τώρα, άντε πάλι πίσω».

Σκέφτομαι ότι αυτές οι γυναίκες, δεν μπορούν να έχουν προσωπική ζωή. Μόνο δουλεύουν. Η ζωή τους είναι μια μέρα την εβδομάδα και αυτή κουτσουρεμένη. Προφανώς βιάζονταν τόσο πολύ να πάρουν το λεωφορείο γιατί κάποιος, κάπου, τις περιμένει με ύφος ανωτερότητας για να τις πάει σπίτι του να καθαρίσουν και να φροντίσουν τα παιδιά του. Σε όλη την διαδρομή τις άκουγα να μιλάνε και να γελάνε και μπορεί να μην καταλάβαινα τι λέγανε, αλλά αυτές οι γυναίκες με έκαναν να χαμογελάω. Γιατί μπορεί να ήταν τριάντα, αλλά ήταν σαν μια αγκαλιά. Μου έβγαζαν κάτι το μαμαδίστικο, το γλυκό, όσο νευριασμένες και αν μας φαίνονται όποτε τις συναντάμε. Άλλωστε, οι περισσότερες είναι μανάδες.

«Για μια καλύτερη ζωή ήρθα και εγώ εδώ. Αν με ρωτήσεις να σου πω, δεν ξέρω αν είμαι ευτυχισμένη ή όχι» μου λέει η Ρομίνα. «Δεν θέλω να σας χαλάσω την χαρά την κυριακάτικη οπότε τραγουδήστε μου κάτι και αφήστε τις στεναχώριες» της λέω για να γλιτώσει τα δάκρυα. Τότε κάτι λέει στις υπόλοιπες γυναίκες που κάθονταν εκεί και αρχίζουν όλες μαζί να τραγουδάνε. Μερικοί τις κοίταξαν στραβά όμως εγώ ένιωσα ο μαέστρος αυτής της ιδιαίτερης μπάντας. Και κάπως έτσι, φτάσαμε γρήγορα στον προορισμό μας.

Μαίρη Βαμβακά

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag