Το Σάββατο, 8 Μαρτίου στο Gagarin, έπαιξαν οι Crystal Stilts, ένα συγκρότημα από το Brooklyn της Νέας Υόρκης, που το όνομα τους σε απευθείας μετάφραση στα Ελληνικά είναι “Kρυστάλλινα Ξυλοπόδαρα”. Δεν χρειάστηκε κάτι παραπάνω για τον Lou Weed για να πάει καρφωτός στο live, μιας και έχει ιδιαίτερη αγάπη για τους κρυστάλλους, με την υψηλότερη θέση να κατέχει ο προστατευτικός του αμέθυστος.

crystal_1 crystal_2 crystal_3 crystal_4 crystal_5 crystal_8 crystal_10

Ο Lou χαιρετάει και μπαίνει μέσα σε ένα μισογεμάτο Gagarin, το οποίο όμως αργότερα θα γεμίσει σχεδόν. Κοιτάει το μονοχρηστικής αξίας ρολόι του και δείχνει δέκα και κάτι λίγο, όπου θα είναι και η ώρα που οι Victory Collapse θα κάνουν την αρχή της βραδιάς. Ο Lou είχε ακούσει κομμάτια τους και ήθελε να τα ακούσει και από κοντά. Γουστάρει πολύ τις παραμορφωμένες αλά “Rickenbacker” μπασογραμμές, δεμένες με κοφτές κιθάρες και αυτιστικά τύμπανα. Ήταν σαν τους Joy Division άλλα με τον Damon Albarn στην φωνή. Πολύ του άρεσαν και τα καινούργια τους κομμάτια, μεσ’ στην καύλα ήταν.

Είκοσι λεπτά περίπου αφού τα μάζεψαν οι Victory Collapse και μετά από ένα κατούρημα για να φύγει η κατουρόκαυλα, το άσπρο πανί πίσω από την σκηνή αρχίζει να χρωματίζεται από τρίπι χρωματιστά βίζουαλς, ακριβώς σαν τα όνειρα που βλέπει ο Lou όταν κοιμάται. Χωρίς πολλά-πολλά, ανεβαίνουν οι καλεσμένοι της Arte Fiasco και αρχίζουν να παίζουν ένα σετ που ξεχύλιζε από reverb. Κιθάρες και τύμπανα που έφερναν στο μυαλό του Lou τους Velvets και τους Clean, μπασογραμμές ξηλωμένες από Black Tambourine αλλά ραμμένες στα μέτρα τα δικά τους και τέλος, φωνή και πλήκτρα βουτηγμένα σε μια σκοτεινή lo-fi pop που έλεγαν ιστορίες με κακό τέλος.

Αντίθετα με το χαρακτήρα της μουσικής τους, ήταν πολύ φιλικοί και φάνηκαν ότι τους άρεσε η φάση που βρισκόντουσαν. Ο Lou συμπάθησε πάρα πολύ τον περίεργο τύπο που έπαιζε τα πλήκτρα, μάλλον γιατί ήταν ο μόνος που μιλούσε στο κοινό, αλλά τον παραδέχθηκε όταν ευχήθηκε “ευτυχισμένη η μέρα της γυναίκας” στα σπαστά Ελληνικά που είχε μάθει πριν μια ώρα.

crystal_35 crystal_34 crystal_31 crystal_27 crystal_26

Στο encorne ακούστηκαν τραγούδια από τον πρώτο λατρεμένο δίσκο τους, όπως φάνηκε, και έκλεισαν με ένα δυναμικό τζαμάρισμα αφήνοντας τους όλους, μαζί και τον Lou, ψηλά σαν να φοράς ξυλοπόδαρα. Κανείς όμως δεν περίμενε ότι θα έβγαιναν και για ένα δεύτερο encorne, δείχνοντας μια συμπεριφορά από ένα συγκρότημα που δεν θα περίμενες να έχουν. “Αφού μείνατε μέχρι τώρα θα παίξουμε μέχρι το βράδυ”, άκουσε να λέει ο Lou τον συμπαθητικό τύπο πίσω από τα πλήκτρα.

Φωτογραφίες: Μάνος Χρυσοβέργης