Σαν παιδιά μεγαλώσαμε με την πατρική φιγούρα του Άγιου Βασίλη ως σύμβολο αγνότητας, ευτυχίας και καθαρής καρδιάς. Το πρόσωπο του σήμερα μπορεί να μοστράρει σε διαφημίσεις, σε εξώφυλλα περιοδικών και σε πόστερ, αλλά ο καθένας έχει μέσα στη καρδιά του έναν δικό του Άγιο Βασίλη, που ξεφεύγει από τον συμπαθέστατο παππούλη με τα κόκκινα ρούχα. Μεγαλώνοντας μαθαίνεις πως ότι είναι απλά ένα παραμύθι. Ή μήπως δεν είναι; Γιατί ακόμη και σήμερα που η κοινωνία μας πασχίζει να βρει την ταυτότητα της απέναντι στους ανθρώπους, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι θυμίζουν ότι οι πραγματικοί Άγιοι Βασίληδες της ζωής μας, δεν αφήνουν το στίγμα τους τα Χριστούγεννα. Αλλά κάθε μέρα.

twins-creepysantammm

Ο δικός μου Άγιος Βασίλης είναι ωστόσο αρκετά διαφορετικός. Δεν του άρεσε ποτέ να οδηγεί έλκηθρο. Ακόμη και το αμάξι το θεωρεί περιττό. «Όσο με κρατάν τα πόδια μου, θα προτιμώ το Πεζό 2», λέει γελώντας γιατί τελευταία θέλει να βλέπει πόσο τον κρατούν οι δυνάμεις του. Δεν αφήνει πλέον το μούσι που άφηνε κάποτε, αλλά η αγκαλιά του ήταν πάντα ανοιχτή για τους ανθρώπους που ήταν αληθινοί απέναντι του. Όταν ήμουν φαντάρος μου έλειπε η εικόνα το να κάθεται και να διαβάζει δίπλα στο τζάκι. Ένα τηλεφώνημα με έκανε να κομπιάζω, όχι επειδή μου έλειπε το σπίτι και η βολή του, αλλά επειδή μου έλειπε ο ίδιος. Μόνο ο ίδιος.  «Η καρδιά είναι κάτι μαγικό. Χτυπάει ξεχωριστά για κάποιον που αγαπάς ακόμη και αν βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά» μου έλεγε στο τηλέφωνο.

Δεν του αρέσει να ντύνεται στα  κόκκινα γιατί έχει δει πολύ από αυτό το χρώμα στη ζωή του. Κάποιες παλιές σκοτεινές ημέρες μέσα σε ένα κελί που λέξεις όπως ‘‘ελευθερία’’ κολλούσαν όπως η μούχλα στο τοίχο. Το κόκκινο χρώμα με το οποίο έβαψε τα ρούχα του ήταν πολύ διαφορετικό από του Άγιου Βασίλη των διαφημίσεων. Αλλά αυτό το χρώμα, τον έκανε να αγαπάει ακόμη περισσότερο. «Το να αγαπάς, είναι το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις στο κόσμο. Δεν ξέρεις ποτέ που θα μπορέσει να σε οδηγήσει». Αν και η καρδιά του ήταν πάντα ανοιχτή για όλους, τα τελευταία χρόνια τον έχει απογοητεύσει.  Τον έχουν απογοητεύσει και οι άνθρωποι που κάθονται σε μεγάλα ξύλινα έδρανα προβάροντας μεγάλους ξύλινους λόγους. Ωστόσο δεν έχει σταματήσει τον αγώνα της επιβίωσης. Λίγα χρήματα, μεγάλες σκοτούρες, πονεμένο κορμί. Και όμως η καρδιά παραμένει αναλλοίωτη σαν το παλιό καλό κρασί που τόσο λατρεύει μέχρι σήμερα.

Όταν είχε προσπαθήσει να μιμηθεί τον Άγιο Βασίλη των διαφημίσεων δεν τα είχε καταφέρει καλά. Είχε σκοντάψει πάνω στο δέντρο και παραλίγο να το κατεβάσει στο έδαφος. Αλλά ήταν πάντα εκεί για να πει ένα παραμύθι. Να μιλήσει για παλιές ιστορίες, να συμβουλέψει, να σου πει «κουράγιο» όταν ήσουν προβληματισμένος. Δεν ήταν μόνο τα υλικά αγαθά τα οποία σου έδινε. Ήταν εκεί για να σου δώσει δώρα που θα κρατούσαν μια ολόκληρη ζωή. Τιμή. Υπερηφάνεια. Θάρρος. Αγάπη. Αυτά τα δώρα, δεν γνωρίζουν πώς να τα φτιάξουν τα ξωτικά. Ο ίδιος δεν τα έδινε μόνο τα Χριστούγεννα. Τα έδινε κάθε μέρα. Ήταν εκεί για τους φίλους, για τους φίλους των φίλων και για όποιον μπορούσε να βοηθήσει. Δεν είχε σημασία ο άνθρωπος, το χρώμα του, οι πολιτικές πεποιθήσεις, ή ακόμη και οι παλιές κόντρες. «Η αγάπη είναι κινητήριος δύναμη για να κάνεις καλά πράγματα στη ζωή σου. Είναι η μόνη δύναμη που πρέπει να εμπιστευτείς. Τι θα ήμασταν χωρίς την αγάπη;» .

Προσπαθεί ακόμη και τώρα, τα τελευταία χρόνια της ζωής του να κρατάει το κεφάλι ψηλά. Παρ’ όλες τις αντιξοότητες, δίνει από το υστέρημα του γιατί απλούστατα ξέρει πως είναι το σωστό.  Ξέρει ότι οι άνθρωποι είναι το μοναδικό πράγμα που αξίζει σε αυτό τον κόσμο. Αυτός είναι ο Άγιος Βασίλης μου. Ένας ρομαντικός ουμανιστής που δεν μένει στα λόγια. Τα κάνει πραγματικότητα.

Νυχτώνει και τον σκεπάζω. Δυσκολεύεται πλέον. Ακουμπάω τα χέρια και τον χαμογελάω. Ο δικός μου Άγιος Βασίλης έχει το πιο ζεστό πάπλωμα. Και μου χαμογελάει. Τον ρωτάω τι θέλει για δώρο και μου δίνει την απάντηση που μόνο ένας πραγματικός Άγιος Βασίλης θα μπορούσε να σου δώσει.

«Το δικό μου δώρο το πήρα 29 χρόνια νωρίτερα».

Μην ψάχνεις για έλκηθρα στον ουρανό. Ο Άγιος Βασίλης σου, είναι πιο κοντά από όσο φαντάζεσαι…

Κείμενο: Κώστας Χρήστου