Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα ασχολιόσουν με τη γιορτή του πατέρα πριν 22 με 25 σου χρόνια. Η γιορτή της μητέρας φαντάζει πιο ιδανική επειδή απευθύνεται σε μια γυναίκα. Οπότε ούτως ή άλλως καταφέρνει και κερδίζει τις εντυπώσεις. Ένας άντρας από την  άλλη δεν χρειάζεται λουλούδια και γλυκά. Δεν θα τα ζητήσει ποτέ και ούτε θα τον κάνουν να νιώσει καλύτερα. Του αρκεί μόνο μια καλή κουβέντα. Ή ένα «χρόνια πολλά». Άλλες φορές μόλις ένα χαμόγελο. Και όσο πιο πολύ μεγαλώνεις τόσο περισσότερο συνειδητοποιείς σαν άντρας πόσο πιο σημαντική είναι στα μετέπειτα χρόνια της ζωής σου η γιορτή του πατέρα.

Όχι πως είναι απόλυτο, αλλά ο πατέρας υπήρξε από τα πιο παλιά χρόνια η φιγούρα που σε προετοίμαζε για τα πιο ενήλικα και ώριμα χρόνια της ζωής σου. Η μάνα ήταν το υπερατού. Το σιγουράκι. Ήξερες πως ότι και αν συμβεί θα είναι εκεί για να στηρίξει. Με τον πατέρα όμως είναι διαφορετικά. Ενώ η αγάπη του για σένα δεν είναι μικρότερη, ούτε και υπήρξε ποτέ, νιώθεις μια υποχρέωση να τον κάνεις να νιώσει περήφανος. Η εξέλιξη σου, η θέση σου μέσα στο κόσμο και ο τρόπος σκέψης, αντικατοπτρίζει τα δικά του διδάγματα. Μπορείς εν τέλει να πιστεύεις ότι θες για τον κόσμο και την κοινωνία, αλλά είναι εκείνος που σε βοήθησε να διαμορφώσεις τον χαρακτήρα για να μπορείς να σκέφτεσαι και να επιλέγεις. Και ακόμη και αν κάνεις λάθος, να είσαι αρκετά ώριμος για να γνωρίζεις τις συνέπειες των πράξεων σου. Αυτός είναι ο πατέρας στους άντρες. Η πρώτη πρόκληση. Το πρώτο «αφεντικό». Η πρώτη προσπάθεια για να κερδίσεις κάποιον.

Σε μια υγιή και ανθρώπινη σχέση όσο μεγαλώνεις τόσο περισσότερο δένεσαι. Είναι ο ήρωας σου. Είναι εκείνος που τώρα νιώθεις εσύ την ανάγκη να προστατέψεις. Γίνεται την ίδια στιγμή ο πιο καλός σύμβουλος αλλά και ο πιο ξάστερος φίλος. Τα λέει χοντρά και δεν σου χαϊδεύει τα αυτιά. Και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι δεν του έχεις απλά αδυναμία.

Είναι ο άνθρωπος που θαυμάζεις περισσότερο σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτός που του βγήκε η μέση για να σε μάθει να κάνεις ποδήλατο και τώρα ζητάει κατανόηση όταν δεν μπορεί να σταθεί ώρες όρθιος. Εκείνος που όταν τον ρωτούσες ξανά και ξανά πως γράφεται μια λέξη, τώρα σου ζητάει να κάνεις υπομονή που ρωτάει για ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή του. Είναι εκείνος που σου έμαθε να μην πετάς το φαγητό με το πιρούνι και τώρα θέλει λίγη βοήθεια όταν το φαγητό πέφτει στο παντελόνι του. Αυτός που κάποτε σε κοίταζε αθόρυβα ενώ κοιμόσουν χαμογελώντας, τώρα ζητάει ακόμη μια κουβέρτα. Και τώρα χαμογελάς εσύ όταν τον κοιτάς. Δεν είναι περίεργο; Όλα ξεκινούν και επιστρέφουν σε αυτόν. Φαντάζεσαι τον εαυτό σου στη θέση του και σταματάς να αγωνιάς για βλακείες που πίστευες ότι θα σε απασχολούν μια ζωή. Η σκέψη σου γίνεται πιο ουσιαστική. Πιο μεστή. Πιο ώριμη. Θα μπορέσω ποτέ να γίνω αυτό που είναι ο πατέρας μου. Θα δουλέψω σκληρά όσο εκείνος; Θα αντέξω τα φορτία στη πλάτη; Έχω τα κότσια να κάνω όλα όσα έκανε εκείνος; Γι’ αυτό τους αγαπάμε τους πατεράδες. Επειδή είναι απλοί και κατανοητοί. Ίσως επειδή γιατί είναι και άντρες. Αλλά σίγουρα, επειδή είναι μια εκπληκτική πάστα ανθρώπων. Κάθε φορά που γονατίζουν ανοίγουν το πορτοφόλι και κοιτάζουν τη φωτογραφία σου. Και εκεί τελειώνουν όλα. Κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να τους κλείσει τον δρόμο. Κανένας σκοτεινός ουρανός δεν τους σβήνει το φως. Το δικό τους το φως το απέκτησαν από την πρώτη στιγμή που άνοιξες τα μάτια σου. Όταν σε κράτησαν στα χέρια τους για πρώτη φορά και προβληματίστηκαν αν μπορούν να γίνουν καλύτεροι από τους δικούς τους πατεράδες.

Μια μέρα σαν τη σημερινή θέλει πάντα να τον κοιτάζεις στα μάτια. Δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Θα καταλάβει. Άλλωστε, αυτό ήταν πάντα που τον έκανε τέλειο πατέρα.

Κείμενο: Κώστας Χρήστου