3_375_500_90

Ο Vic Hislop δεν σκοτώνει καρχαρίες μόνο για τα λεφτά. Σκοτώνει καρχαρίες επειδή δεν τους γουστάρει. Αλλά από τις 1.100 «αναίσθητες κρεατοφάγες μηχανές» που έχει ο ίδιος δολοφονήσει, κάποιες αξίζουν τώρα εκατομμύρια.

Το 1991 ο Hislop έπιασε έναν τετράμετρο καρχαρία τίγρη και τον έστειλε με μεταφορική στο Λονδίνο, ως απάντηση σε μία αγγελία που είχε τοιχοκολληθεί σε μια αποβάθρα στην πόλη που ζει, στο Queensland της Αυστραλίας. Ο αγοραστής του καρχαρία ήταν ένας νεαρός καλλιτέχνης με το όνομα Damien Hirst, ο οποίος βούτηξε το ψοφίμι των δύο τόνων σε ένα βυτίο με φορμαλδεΰδη, το ονόμασε The Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living, και το πούλησε στον συλλέκτη έργων τέχνης Charles Saatchi για 50.000 λίρες (75.000 δολάρια). Οι βρετανικές εφημερίδες σχολίασαν κοροϊδευτικά την πώληση του «Fish Without Chips», αλλά μόλις η γκαλερί του Saatchi εξέθεσε τον καρχαρία, ο Hirst κέρδισε μια υποψηφιότητα για το έγκυρο βραβείο Turner.

Αμέσως μετά η Impossibility άρχισε να σαπίζει. Η αποσύνθεση είναι πολύ συνηθισμένη στα γλυπτά του Hirst (ένα άλλο που ονομάζεται A Thousand Years αποτελείται από ένα κεφάλι αγελάδας που το καταβροχθίζουν τα σκουλήκια), αλλά ο πρασινισμένος, μαραγκιασμένος καρχαρίας έμοιαζε πιο πολύ κακομοίρης, παρά προκλητικός. Έτσι, ο Hirst τον έγδαρε και τέντωσε το δέρμα πάνω σε ένα καλούπι από fiberglass. Δέκα χρόνια αργότερα, όταν ο δισεκατομμυριούχος αμερικάνος τραπεζίτης Steven Cohen πρόσφερε 8 εκατομμύρια δολάρια για το έργο, ο Hirst αποφάσισε να το ανακαινίσει πλήρως, αφήνοντας ίδιο μόνο τον τίτλο. Παρήγγειλε έναν καινούργιο καρχαρία στον Vic Hislop και προσέλαβε και έναν επαγγελματία ψαρο-ταρριχευτή από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου για να τον παστώσει επαγγελματικά. Για τη φασαρία που του προκάλεσε, τον αποζημίωσε με 100 χιλιάδες δολάρια (ως γνωστόν, ο Hirst είναι πολύ γενναιόδωρος τύπος).

Μετά από αυτή την κωλοφαρδία, ο Vic Hislop αποφάσισε να κάνει τη δικιά του έκθεση με τους πολύτιμους εχθρούς του. Μέχρι αυτή τη στιγμή, όμως, η γκαλερί του δεν του έχει αποφέρει τόσα ώστε να σταματήσει την καθημερινή δουλειά του.

 

ΣΥΝΤΗΡΗΤΕΣ ΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΤΕΧΝΗΣ

 

47RS071210A497 

Balloon SelfPortrait (1993)

Το λατέξ είναι από τα υλικά που όταν παλιώνουν γίνονται σαν το δέρμα ηλικιωμένου που κρέμεται στεγνό και μαραμένο και το σχήμα του γίνεται σαν ξεφούσκωτο μπαλόνι. Έτσι, το έργο του αμερικάνου Tim Hawkinson (ένα φουσκωμένο ομοίωμα του εαυτού του) κατέρρευσε πιο γρήγορα από το ίδιο του το σώμα και χρειάστηκε να το ξαναφτιάξει από την αρχή το 2004. Για να μην στερηθεί η ανθρωπότητα το μεγάλο έργο τέχνης.

 

Felix-Gonzalez-Torres-Placebo-at-MoMA-Photo-by-Michelle-Aldredge1

Untitled (Public Opinion) (1991)

Το 1991 το Guggenheim Museum της Νέας Υόρκης αγόρασε το έργο του Félix González-Torres που αποτελούσαν εκατοντάδες (χιλιάδες;) καραμέλες γλυκόριζας τυλιγμένες σε ασημόχαρτα, τις οποίες οι επισκέπτες έφαγαν σχεδόν όλες, σε μηδενικό χρόνο. Οι curators έπαθαν εγκεφαλικό και τις αντικατέστησαν μία-μία, προσέχοντας να μην χαλάσουν το αριστουργηματικό σχήμα του σωρού.

 

194.647

Lick and Lather (1993)

Το 1993 η Janine Antoni αράδιασε στη σειρά σοκολατένια κεφάλια μπροστά από τους τοίχους του New Museum στη Νέα Υόρκη, τα οποία υποτίθεται ότι θα διαρκούσαν για 100 χρόνια. Και ήταν τόσο σίγουρη για την αιωνιότητα που αρνήθηκε να τα βάλει σε γυάλινες προθήκες. Δεν είχε υπολογίσει όμως τους πεινασμένους επισκέπτες που γέμισαν δαγκανιές τα μπούστα.

 

merda-artista-artist-shit-piero-manzoni

Merda dartista (1961)

Αυτές οι κονσέρβες των 30 γραμμαρίων περιέχουν τα πανάκριβα και αεροστεγώς σφραγισμένα σκατά του Ιταλού καλλιτέχνη Piero Manzoni. Το 1994 ο Δανός συλλέκτης John Hunov δάνεισε μία στο δανέζικο Randers Museum of Art, η οποία εκτέθηκε σε πιο υψηλή θερμοκρασία από όσο άντεχε, ράγισε και τα παλαιωμένα σκατά γέμισαν με καλλιτεχνικά «αρώματα» το χώρο.

 

C

Floor Cake (1962)

Μετά από 50 χρόνια στο πάτωμα, το γιγαντιαίο κομμάτι κέικ του αμερικάνου καλλιτέχνη Claes Oldenburg άρχισε να ξεφουσκώνει. Οι curator του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης απλά πρόσθεσαν λίγη ακόμα πολυουρεθάνη στο θλιβερό γλασάρισμα.

 

Quinn_Marc_Self_1991

Self (1991)

Κάθε πέντε χρόνια ο Βρετανός καλλιτέχνης Marc Quinn φτιάχνει ένα γλυπτό του κεφαλιού του με 4,5 λίτρα από το αίμα του, βάζοντάς το στην κατάψυξη. Το 2002 κυκλοφόρησαν φήμες ότι η αρχική έκδοσή του γλυπτού κεφαλιού του έλιωσε, όταν ο καταψύκτης του Charles Saatchi βγήκε κατά λάθος από την πρίζα.

 

GRT-Magic-Bullet-20

Magi© Bullet (1992)

Το 2012, το αυτοκαταστροφικό installation της καναδέζικης καλλιτεχνικής ομάδας General Idea από ασημένια μπαλόνια στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης άρχισε να ξεφουσκώνει, τα μαραμένα μπαλόνια έπεσαν στην προσοχή των φιλότεχνων επισκεπτών, οι οποία τα δίπλωσαν και τα πήραν στο σπίτι τους. Στο μουσείο ακόμα κλαίνε.

 

gober donuts

Bag of Doughnuts (1989)

Το 1989 ένας κριτικός τέχνης άρχισε να κολατσίζει με το «γλυπτό» του Robert Gober στην γκαλερί Cooper της Νέας Υόρκης. Το περιεχόμενο της χάρτινης σακούλα με τα ντόνατς, αφού πρώτα κατέβηκε στο στομάχι του, ξαναγύρισε σε έκθεση στην γκαλερί, αυτή τη φορά με τη μορφή εμετού στο πάτωμά της. Τα ντόνατς περιείχαν δηλητηριώδη συντηρητικά. Ο κριτικός επέζησε.

 

Από εδώ.