Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια μετάβαση στο χώρο του γκράφιτι. Από τις βρωμιές στους τοίχους που θα λεγαν οι γονείς μας, πήγαμε στα τεράστια murals που οι περισσότεροι αν όχι όλοι χαίρονται που υπάρχουν στην πόλη. Είναι όμως το ίδιο πράγμα; Πώς γίνεται και η τότε βρωμιά και λέρα έγινε τώρα τέχνη; Κάτι έχει χαθεί στο δρόμο για την μετάβαση αυτή και οι έννοιες παρερμηνεύτηκαν.

Το λοιπόν, κατ’ εμέ, το γκράφιτι δεν μπαίνει και δεν θέλει να μπει στις ακαδημίες. Είναι και θα είναι σπορ βανδαλισμού. Δεν είναι δημοκρατική διαδικασία. Δεν χωράει τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη ενός τοίχου. Είναι συναφές με την αστυγνωσία, όπως είπε κάπου κάποτε ένας γκραφιτάς. Ξεκινάει όταν νυχτώνει. Είναι μια τελετουργία.

parhenonasyo parhenonas00

Να μαζέψεις όλα σου τα χρήματα για να αγοράσεις σπρέι. Να κάνεις άσχημες κακοσχηματισμένες μπόμπες, να γυρνάς στους δρόμους ενώ οι γονείς σου νομίζουν πως κοιμήθηκες σε έναν φίλο. Να τρέχεις ακόμα και όταν ακούς σειρήνα ασθενοφόρου. Να σε τραβάνε στο τμήμα 15 χρονών, επειδή βρήκαν πάνω σου Posca. Να φοβάσαι μην πάρουν απ’ το τμήμα τους γονείς σου. Να πλένεις καλά τα χέρια σου από τα χρώματα και να λερώνεις κατά λάθος τα καινούργια ρούχα που σου πήρε η μεσοαστή νονά σου.

Γκράφιτι δεν είναι τα μεγάλα, ομολογουμένως υπέροχα, murals σε κτήρια, σε δημόσια σχολεία, στο Μοναστηράκι. Αυτά είναι απλά καλλωπισμός της πόλης, συμβάσεις έργου με τους καλλιτέχνες, προσυμφωνημένα σχέδια υπό την αιγίδα του Δήμου και τη συγχρηματοδότηση της Ε.Ε., αλλά με τους δικούς μας φόρους. Το γκράφιτι δεν είναι σκαλωσιές στην Πειραιώς, προτζέκτορες και από κάτω τουρίστες, ακόμα και μπάτσοι, να σε φωτογραφίζουν επί τω έργω. Ούτε κατά παραγγελία τοιχογραφίες με την χορηγία εταιριών και δημοτικών αρχών, που θα τις καπηλευτούν πολιτικά.

Το γκράφιτι είναι και θα είναι παράνομο και δεν μπαίνει στα μουσεία. Πόσο μάλλον, όταν έχει και εισιτήριο.

Γκράφιτι είναι ο ΤΕΟ που θα τον βρεις στις 5 το πρωί να βάφει τους κεντρικούς δρόμους των Ιωαννίνων, 25 χρονών γομάρι, που εν άγνοια του μολύνει τον πλανήτη με τα CFCs.

acropol3

Γκράφιτι είναι και οι νεκροί του ηλεκτρικού, που ακόμα τους κλαίνε οι μανάδες τους. Και το ‘Acab’ που κάποιος έχωσε μέσα -όντως μέσα- στην ασφάλεια Αιγάλεω. Γκράφιτι είναι και οι γεμάτοι τοίχοι στην Στουρνάρη και στο Μεταξουργείο, στο Sava Mala στο Βελιγράδι, στο Kreutzeberg . Εκεί που δεν έχει χώρο πλέον ούτε για τζίφρα.

Και δημόσιος  χώρος είναι και τα προπύλαια και τα αγάλματα και η Ακρόπολη των 12 ευρώ.  Και φαντάζομαι κάποια μέρα τον Βασανίζομαι ή τον Λάθως σαν σύγχρονο Γλέζο, να υπογράφει στη μετώπη του Παρθενώνα. Στο δημόσιο χώρο.

akropoli4

Βασίλης Ντούρος