Ως παιδί θυμάμαι. τα αεροπλάνα στο αεροδρόμιο του Ελληνικού να κάνουν χαμηλές πτήσεις πάνω από τα σπίτια μας και να τα κοιτάω με θαυμασμό κάθε φορά που με το σχολικό περνούσαμε από την πίσω πλευρά του. Από τότε που δημιουργήθηκε το Ελευθέριος Βενιζέλος δεν έτυχε να ξαναπάω, ούτε για να δω πόσο έχει αλλάξει ο χώρος. Θεωρούσα πως απλά είχαν κλειδώσει τις πόρτες και είχαν μείνει όλα στάσιμα. Έβλεπα τα κουφάρια από τα παλαιά αεροπλάνα της Ολυμπιακής να σαπίζουν και πάντα μου ερχόταν στο μυαλό συνειρμικά ο Ωνάσης, τα μεγαλεία και η σκουριά που συνήθως τα ακολουθεί.

IMG_8412 IMG_8413 IMG_8414 IMG_8415 IMG_8450 IMG_8451

Πριν από μερικές ημέρες χρειάσθηκε να βρεθώ εκεί για μια φωτογράφιση -ψάχναμε επί ώρες έναν μεγάλο χώρο parking για το concept και όσο οι άλλοι έστηναν, εγώ θυμήθηκα τα νιάτα μου, τότε που τα παιχνίδια μας ήταν η εξερεύνηση σε κήπους, τα σκαρφαλώματα σε δένδρα προς αναζήτηση της καλύτερης κρυψώνας για το κρυφτό και τις μανάδες μας να μας φωνάζουν όταν έπεφτε ο ήλιος για να γυρίσουμε στα σπίτια μας. Ναι, υπήρχε εποχή που δεν είχαμε κινητά και η φωνή από το μπαλκόνι ήταν το πιο δυνατό ringtone! Πήρα λοιπόν την φωτογραφική και άρχισα να ψάχνω κάποια τρύπα στον φράχτη. Και εγένετο θαύμα: Βρήκα μια τρύπα μεγάλη αρκετά μεγάλη για να χωρέσω, η οποία με έβαλε μέσα στον παλαιό χώρο αναμονής. Από το έντονο φώς του ήλιου, ξαφνικά βρέθηκα σε ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό. Μαυρίλα, νερά να τρέχουν παντού και η απόλυτη καταστροφή. Προφανώς το κομμάτι αυτό κάηκε -για κάποιον λόγο- και ένιωθα λες και βρισκόμουν σε σκηνικό του LaChapelle ή λες και είμαι νεαρός ρεπόρτερ που τον έστειλαν να καλύψει μια πυρκαγιά. Απορροφημένος από το θέαμα δεν άργησα να καταλάβω πως δεν ήμουν μόνος. Υπήρχαν ένας καλοντυμένος νεαρός -που δεν μιλούσε ελληνικά- με μια καλοστεκούμενη σαραντάρα Ελληνίδα που του μιλούσε για το χώρο. Πελάτες θα είναι, σκέφτηκα. Χαρές το ΤΑΥΠΕΔ. Κοιτούσαν και αυτοί την πανέμορφη καταστροφή. Ναι. Η καταστροφή μπορεί να είναι όμορφη! Άρχισα να βγάζω φωτογραφίες. Προσπαθούσα να βρω κάτι ζωντανό για να το καδράρω μέσα στην καταστροφή. Ένα γραφείο με χιλιάδες χαρτιά στο πάτωμα, καμένο, με ένα τηλέφωνο να στέκει λες και κάποιος το άφησε γρήγορα για να εκκενώσει το κτήριο. Εισιτήρια της Ολυμπιακής στα κουτιά τους. Ο πίνακας αφίξεων καμένος, μηδενισμένος, πανέμορφος. Ξαφνικά, εμφανίζεται ένας τύπος. Με ρωτάει τι κάνω και του λέω πως είμαι για μια φωτογράφιση μόδας. Μου απαντά πως είναι επικίνδυνα και πως πρέπει να φύγω. Του είπα πως παίρνω όλη την ευθύνη εάν γίνει κάτι και τον ρώτησα τι κάνει εκεί. Μου είπε πως παίρνουν τα σκραπ. Παίρνουν τα σκραπ; Έχεις ιδέα τι αγορά είναι αυτή; Πόσα λεφτά κάνουν; Πότε βγήκε απόφαση πώλησης. Βγήκε άραγε; Και μέχρι να αλλάξω κάρτα στην κάμερα γιατί είχε γεμίσει από το προηγούμενο shooting, ακούω μια φωνή σαν και αυτή της μάνας μου στο μπαλκόνι να ρωτάει «Τί κάνετε εκεί; Γιατί μου το κάνετε αυτό;’ Βγείτε γρήγορα έξω!». Μια πενηντάρα στρουμπουλή φύλακας ιδιωτικής εταιρείας φύλαξης τρέχει προς το μέρος μου. Δύο συμπαθέστατα αδέσποτα την έχουν πάρει στο κατόπι. Ο διαπληκτισμός ήταν εύκολος. «Δικαιώματα ως Έλληνα να φωνάζω εγώ», «θα χάσω την δουλειά μου να λέει εκείνη». Την ρώτησα πώς και ήρθε. Ο εργολάβος με τα σκραπ την φώναξε. Βρωμάει η δουλειά είπα από μέσα μου. Μου ζήτησε να σβήσω τις φωτογραφίες, στην αρχή της απάντησα στα γαλλικά πως φωτογραφίες δεν σβήνονται. Μετά την λυπήθηκα. Την δουλειά της κάνει, δεν φταίει. Θυμήθηκα πως είχα αλλάξει κάρτα και είχα βγάλει μόνο δυο τρεις. Την χαλάρωσα, τις έσβησα, της είπα και καλημέρα και έφυγα.

IMG_8460 IMG_8461 IMG_8540 IMG_8541 IMG_8542 IMG_8453 IMG_8454 IMG_8455 IMG_8456 IMG_8457 IMG_8458

Κείμενο-Φωτογραφίες: Δημήτρης Lks