Ο Στέλιος Παπαγρηγορίου γράφει με έναν κατάδικό του τρόπο ιστορίες που μας αρέσουν και κάνει και ωραία σκίτσα για να τις εικονογραφεί. Έγραψε την πρώτη του ιστορία στα 22 του, αλλά είχε πώρωση με τα βιβλία από πάντα και διάβαζε πολύ, κυρίως αμερικάνικα μυθιστορήματα. Σήμερα γράφει μανιωδώς και από ανάγκη (ισχυρίζεται ότι για να του πάει καλά η μέρα πρέπει οπωσδήποτε να γράψει έστω και τρεις λέξεις). Ο Στέλιος Παπαγρηγορίου γελάει με την υπερβολή, ψωνίζει από την μπουτίκ λάικα και θέλει να αποκτήσει μία εξοχική κατοικία στη θάλασσα. Α, και κυκλοφόρησε μαζί δυο βιβλία στις εκδόσεις Νεφέλη, τα “Γυμνα Τρολ” και “Οι σημαίες δεν ανεμίζουν τη νύχτα”.

Γιατί ξεκίνησες να γράφεις;
Ήθελα να μοιάσω σε εκείνους τους γαμάτους τύπους που έβλεπα στα αυτάκια των βιβλίων. Ξέρεις, εκείνες οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες με το πολύ αινιγματικό βλέμμα, λίγο μισάνοικτο στόμα, και καλά πολύ ψαγμένοι τύποι. Ήθελα να είμαι ένας από αυτούς, δεν είχα υπολογίσει βέβαια το βιογραφικό όλων αυτών. Συνήθως δεν έχουν και τα καλύτερα βιογραφικά αλλά εντάξει, σε αυτό τουλάχιστον ταιριάζαμε. Κι εγώ δεν έχω και πολύ καλό βιογραφικό, λογιστής και καλά, ποτέ δεν το έκανα το λογιστιλίκι, δεν μου άρεσε. Φαντάρος, δουλειές ότι να ’ναι κάθε χρόνο, αλλά και ανεργία πολύ, βαρεμάρα και πολύ ονειροπόληση που έβγαινε σε γραπτό λόγο.

φωτογραφία (1)

Δυσκολεύτηκες να εκδόσεις να βιβλία σου;
Ξεκίνησα να στέλνω τα γραπτά μου σε εκδοτικούς από την ηλικία των 25. Στην αρχή κανείς δεν ενδιαφερόταν, είχα δώσει σε κάποια περιοδικά επιστημονικής φαντασίας κάποια διηγήματα μου, σε έντυπα τοπικά εδώ στο Ηράκλειο, του Πανεπιστημίου. Έτσι ξεκίνησα, δεν με ένοιαζε και πολύ εάν θα έβγαινε τίποτα σε βιβλίο από εκδοτικό οίκο, μου άρεσε μόνο η διαδικασία, να γράφω σαν δαιμονισμένος όλη μέρα και να στέλνω παντού τις μαλακίες μου. Να πηγαίνω στο ταχυδρομείο και να στέλνω νουβέλες και συλλογές διηγημάτων, είναι κάτι σαν φετίχ αυτό για μένα, ακόμα είναι, το θεωρώ πολύ διασκεδαστικό, δεν σκέφτομαι βεβαίως την ταλαιπωρία του άλλου που θα κάτσει να τα διαβάσει, δεν με νοιάζει αυτό να σου πω την αλήθεια. Κανείς δεν είναι τέλειος, τι να κάνουμε τώρα. Τελικά ενδιαφερθήκανε για την Κυρία Σάντμπλουμ από τις εκδόσεις Τόπος, ο Μαραγκόπουλος ο Άρης με πήρε τηλέφωνο και μου είπε πως θέλει να το βγάλει και είπα «ναι οκ, γαμώ» και έτσι έβγαλα το πρώτο μου νουβελάκι το οποίο κυκλοφορεί από το 2010. Μετά ήρθε μία περίοδος όπου φαινόταν πως κανείς δεν γούσταρε ότι έγραφα, έγραφα και πάλι σαν τρελός όλη μέρα, δούλευα κιόλας και μετά πάλι έγραφα. Πολύ ίντερνετ, άρχισα να εκδίδω ψηφιακά τα γραπτά μου, τα έβαλα στο σάιτ μου δωρεάν, δεν περίμενα να τα διαβάσει και κανείς, δεν με ένοιαζε να σου πω, πάλι για τη φάση το έκανα και ακόμη το κάνω. Προχτές έβαλα τη νέα νουβέλα του Κοβαλένκο στο σάιτ, πολύ τουίτερ και φέισμπουκ, άρθρα σε διάφορα περιοδικά ιντερνετικά, μετά ήρθε ο Περικλής από την Νεφέλη που γούσταρε τον Κοβαλένκο και τις Σημαίες, το έβγαλε και καπάκια μετά από μερικούς μήνες έβγαλε και την συλλογή διηγημάτων «Γυμνά Τρολ», τα οποία είναι και μέχρι στιγμής ό,τι καλύτερο έχω κάνει νομίζω. Αυτές είναι οι περιπέτειες μου οι εκδοτικές. Ωραία φάση είναι.

Γράφεις αυτοβιογραφικά;
Ναι, αρκετά. Τα παίρνω από τη ζωή μου, αλλά μετά τα φτιάχνω αλλιώς. Βάζω υπερβολή γιατί μου αρέσει η υπερβολή, μου φαίνεται αστεία. Η υπερβολή είναι αστεία. Τα παραφουσκώνω και τα κάνω λέξεις, όταν διαβάζω κάτι θέλω να γελάω και να συγκινούμαι. Δεν θέλω να βαριέμαι, προσπαθώ να είμαι ρομαντικός αλλά δεν μου βγαίνει πολύ, κι αν μου βγει πιθανότατα θα το καταλάβω μόνο εγώ. Ας πούμε τον Ντοστογιέφσκι τον βαριέμαι, αλλά εντάξει, τι να κάνω. Προτιμώ να διαβάσω ένα κόμικ με μία καπότα δολοφόνο του Κόνινγκ ή κάτι, οτιδήποτε, του Μπουκόφσκι, είναι πιο κοντά σε μένα, στο χιούμορ μου, σε αυτά που σκέφτομαι και που βιώνω μέσα μου. Ναι, γράφω αυτοβιογραφικά αλλά τα παραφουσκώνω, όπως όταν κάποιος σου λέει μία ιστορία με στόμφο και ξέρεις πως σου λέει μαλακίες αλλά εσύ διασκεδάζεις και γουστάρεις και γελάς παρόλα αυτά, γιατί σου αρέσει αυτή η φάση, κάνει το χρόνο να καμπυλώνει λιγότερο, περνάει η ώρα πως το λένε.

Από πού εμπνέεσαι;
Αυτό έρχεται από όπου θες. Από παντού, μπορεί να εμπνευστώ από ένα κομμάτι κωλόχαρτο ή από ένα βλέμμα ενός ανθρώπου, από ένα σκύλο, από ένα συμβάν στη δουλειά, στο δρόμο, δεν έχει και πολύ σημασία, μιας και γίνεται συνέχεια αυτό το πράγμα. Πιο συγκεκριμένα μου αρέσουν τα λούμπεν μέρη και άνθρωποι, οι καφετέριες, οι τουριστικοί δρόμοι το χειμώνα, η πόλη και η εξοχή, τα σπίτια των βοσκών, τα πεταμένα πράγματα από σπίτια στο διπλανό χωράφι που πάνε για κάψιμο, μια αρρώστια που πέρασες ή που θα περάσεις, ένα όνειρο. Είμαι φαντασιόπληκτος δυστυχώς ή ευτυχώς, οπότε δεν έχω πρόβλημα, εντάξει. Μπορεί να με εμπνεύσει κάτι καλό ή και κάτι κακό, μπορεί και κάτι ουδέτερο, μπορεί κι εγώ να τα κάνω μετά όλα σώπατο, το ίδιο, ούτε και καλό ούτε και κακό. Κυρίως τα λουμπενιάρικα στοιχεία με τραβάνε, ένα κινέζικο ρούχο ή παπούτσια αγορασμένα από τη λαϊκή, μπουτίκ λάϊκα τη λέμε εδώ στο Ηράκλειο, μπορεί να νευριάσω με κάτι και μετά να το σκέφτομαι και να γελάω και να το γράψω, τέτοιες φάσεις μ’ αρέσουν.

φωτογραφία (5)

Πόσες ώρες σερί γράφεις συνήθως;
Παλιότερα έγραφα πολλές ώρες τη μέρα, ιδιαίτερα όταν δεν είχα δουλειά, είχα πολύ χρόνο, πήγαινα για ’κανα καφέ, γυρνούσα σπίτι, έβγαινα το βράδυ και μετά πάλι στο pc θα καθόμουνα. Τώρα που έχω δουλειά και είμαι εργαζόμενος κανονικά, φουλ τάιμ που λέμε, δεν γράφω κάθε μέρα. Πρέπει να κάνεις και άλλα λίγο πιο βασικά πράγματα στη ζωή σου, να πλυθείς, να φας, να χέσεις, να πεις μια κουβέντα με το συνάνθρωπό σου, να κοιμηθείς. Όταν βρω χρόνο στο ρεπό μου ή κάπου εκεί ανάμεσα, γράφω για καμιά ώρα, άντε δύο το πολύ. Είναι να βρεις το ρυθμό σου, αν βρεις το ρυθμό σου τελείωσε, είσαι μάστορας, τα δουλεύω όλη μέρα μέσα μου σαν χωνευτήρι και μετά τα πετάω στο χαρτί, στο word δηλαδή.

Ο φίλος σου είναι το γράψιμο;
Ναι, θα μπορούσες να το πεις έτσι, δεν είναι βέβαια και πάντα φίλος, καμιά φορά είναι και σπασαρχίδης φίλος ή φίλος που σου δίνει συμβουλές που σε πληγώνουνε. Δεν ξέρω, σίγουρα είναι κάτι σημαντικό για μένα το γράψιμο. Σε φάσεις σε ανεβάζει και άλλοτε σε ρίχνει, αλλά με σκοπό να σε δοκιμάσει. Δεν ξέρω, παίζει να είμαι και λίγο τρελός, έτσι το βλέπω.

Είσαι κοινωνικός τύπος;
Δεν ξέρω τι εννοείς κοινωνικός τύπος, εάν εννοείς να πηγαίνω σε κοινωνικές εκδηλώσεις με πολύ κόσμο, όχι δεν το κάνω και συχνά, με κουράζει ο πολύς ο κόσμος, προτιμώ να κάνω κάτι με τη γυναίκα μου ή με μερικούς ακόμα φίλους, πολύ επιλεγμένους και κοντινούς. Τα πανηγύρια και η νυχτερινή ζωή δεν είναι πολύ του γούστου μου, με κάνουν να βαριέμαι. Φταίει το γεγονός πως δεν μπορώ να ταυτιστώ με πολύ κόσμο, αυτό είναι, οι μάζες είναι απωθητικές για μένα, το πήγα πολύ μακριά τώρα εντάξει, δεν πολυβγαίνω, έχω και τη δουλειά. Τρώω και πολλά σκόρδα και ντρέπομαι να πηγαίνω σε κόσμο γιατί βρωμάω σαν κουνάβι. Συνέχεια καλύπτω το στόμα μου και όλοι νομίζουνε πως είμαι ντροπαλός και πως έχω χαλασμένα δόντια, αλλά δεν είναι αλήθεια.

Γράφεις ποιήματα και μυθιστορήματα, ποια είναι η διαφορά για σένα;
Η διαφορά είναι πως το ποίημα είναι πιο απλό, πιο αυθόρμητο και κυλάει σαν νεράκι από τα δάχτυλά μου. Το μυθιστόρημα και το διήγημα είναι πιο δύσκολα, θέλουνε λίγο σκέψη, λίγο πισωπάτημα, να δεις πού βρίσκεσαι και πού πας. Και τα δύο είναι όμως δύο πολύ απολαυστικά μέσα να εκφραστείς. Ακόμα πιο απολαυστικό βρίσκω το ίντερνετ, να βάζω στο tumblr μου φωτογραφίες και να λέω σχόλια από κάτω. Να βάλω καμιά καφρίλα φωτό στο facebook, αυτά είναι τα νέα μέσα που έχουμε, καλά είναι, έχουνε τη πλάκα τους. Όποιος θέλει να κάνει καμπούρα είναι ό,τι πρέπει, όλη μέρα μπροστά στα πισιά μας. Καλά είναι, όλα χρειάζονται. Ο εαυτός πρέπει να εκφραστεί, το τέρας θέλει τάισμα, αν δεν το ταΐσεις και δεν το ικανοποιήσεις θα σε φάει ζωντανό.

Πιστεύεις στο ταλέντο;
Βεβαίως πιστεύω στο ταλέντο, αν και νομίζω πως πρέπει κανείς να το δουλέψει. Αν το αφήσεις και επαναπαυτείς πάνω του δεν έχει νόημα, μόνο του το ταλέντο δεν θα κάνει τίποτα. Τράβα με να σε τραβώ που λένε. Έτσι είναι το ταλέντο, αν το έχεις, αν δεν το έχεις πάλι δεν πειράζει, μπορείς να λες πως το έχεις και στο τέλος παίζει να το πιστέψεις κιόλας.

φωτογραφία(1)

Ποιο είναι το όνειρό σου;
Παλιά είχα πολλά και διάφορα όνειρα, τα περισσότερα δεν πραγματοποιήθηκαν γιατί ήμουν κάπως τεμπέλης. Αυτόν τον καιρό το όνειρό μου είναι να έχω μία φάρμα με ζώα και μεγάλο, πολύ μεγάλο κήπο και να καλλιεργώ την τροφή μου. Να μην δουλεύω για τρίτους, ο καπιταλισμός έχει αρχίσει και με κουράζει. Όλη μέρα πάνω κάτω στη δουλειά, να εργάζεσαι για ένα κομμάτι ψωμί και να το πετάς πάλι πίσω στη μηχανή μόλις το πάρεις. Σαν να λέμε, δεν παράγεις κάτι, απλά κάνεις τη μηχανή να γυρνάει. Εκεί έχω επικεντρωθεί και  μου τη σπάει που είμαι μέσα σε αυτό. Μία εξοχική κατοικία κάπου με θάλασσα και ήλιο και γη δικιά μου.

Πώς νιώθεις όταν τελειώνεις, ένα ποίημα, μυθιστόρημα, διήγημα;
Ωραία νιώθω. Σαν κάτι να έκανα, σαν να γέννησα νιώθω, ικανοποίηση και τέτοια. Σαν γκαστρωμένη που λευτερώθηκε.

 

http://steliospapagrigoriou.blogspot.gr/

Τα βιβλία του «Γυμνά Τρολ» και «Οι σημαίες δεν ανεμίζουν τη νύχτα» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Νεφέλη.

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου