Δεν είναι κακό να έχεις ψυχολογικά (ή και ψυχιατρικά) θέματα. Το αντίθετο. Μπορείς να γίνεις εξωφρενικά δημιουργικός και χρήσιμος. Λίγη τρέλα είναι απαραίτητη. Λίγη όμως.

Γιατί αν έχεις πολλή -και λόγω μηδενικής αυτογνωσίας και εγωισμού δεν το καταλαβαίνεις- πληγώνεις τους γύρω σου. Τότε λοιπόν ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να πας στο γιατρό, πριν τρελάνεις και όλους τους υπόλοιπους. Κι εγώ αυτό έκανα – δεν είναι ντροπή. Μετά είσαι το ίδιο δημιουργικός, αλλά χίλιες φορές πιο ευτυχισμένος και χίλιες φορές καλύτερος προς τους γύρω σου.

Woman-of-Faith-Religious-Stock-Image

Η έκφραση «στον ψυχίατρο επειγόντως», χρησιμοποιείται ως βρισιά. Κι όμως, είναι ευχή και ευλογία. Το στίγμα όσων έχουν ψυχολογικά προβλήματα (είναι αγχώδεις, όπως ήμουν εγώ, ή έχουν κρίσεις πανικού, ή είναι κυκλοθυμικοί, ή έχουν πρόβλημα να διαχειριστούν το θυμό τους, ή έχουν κατάθλιψη) κάνει δυστυχώς τους παθόντες να μην τολμούν να κάνουν το βήμα. Ένα βήμα που θα άλλαζε τη ζωή τους και θα έσωζε κι αυτούς, αλλά και όσους τους αγαπούν και τους νοιάζονται.

Κι έτσι, δεν βάζω τους παρακάτω ανθρώπους για να τους ντροπιάσω ή για να τους βρίσω.

Το αντίθετο: όποιος είναι τρελός έχει ελπίδα να γίνει καλά κι ευτυχισμένος. Αλίμονο σ’ όποιον είναι ήδη καλά και παραμένει δυστυχισμένος κι ανικανοποίητος…

Η τρελή Χριστιανή που ενέπνευσε το ποστ.

Δεύτερη (και τελευταία) Χριστιανή από ριάλιτι.

Η συγκεκριμένη συμμετείχε στο Wife Swap. Πήγε να ζήσει με μια άγνωστή της οικογένεια για μια βδομάδα, ενώ η άθεη μητέρα της άλλης οικογένειας ήρθε να ζήσει με τον άντρα και τα παιδιά της χριστιανής. Η χριστιανή επιστρέφει επιτέλους σπίτι της, ανακουφισμένη… (Ή μήπως όχι;)

Μωρή Τρελή

Όταν η απάντηση είναι ΝΑΙ

ΝΑΙ, όπως τιτλοφόρησε  η Μαργαρίτα Καραπάνου το αγαπημένο μου απ’ τα βιβλία της. Η Μαργαρίτα Καραπάνου που δεν ντράπηκε να γράψει και να μιλήσει για τη μανιοκατάθλιψη που βίωσε…

… και για το πώς, στα τελευταία χρόνια της ζωής της, κατόρθωσε επιτέλους να την νικήσει.

________________________________________________________________

Βίνσεντ Βαν Γκογκ

van_Gogh_5

Η αθρόα κατανάλωση αψεντιού και η πολύωρη εργασία του κάτω από τον καυτό ήλιο της Νότιας Γαλλίας πιστεύεται ότι του προκάλεσαν εγκεφαλική βλάβη, η οποία εκδηλωνόταν με απανωτές επιληπτικές κρίσεις.

Η βίαιη πινελιά και η «τραχιά» τεχνοτροπία του αποκαλύπτουν εξάλλου σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια τον παλλόμενο εσωτερικό του κόσμο, την ίδια στιγμή που οι κυκλοθυμικές του τάσεις και οι περίοδοι μελαγχολίας που περνούσε υποδηλώνουν διπολική διαταραχή. (Τουλάχιστον σύμφωνα με το ίντερνετ…)

_________________________________________________________________

Μπετόβεν

Ο περίφημος συνθέτης έπασχε από διπολική διαταραχή. Και όπως πολλές από τις δημιουργικές μεγαλοφυΐες που χτυπήθηκαν από την ψυχική αυτή νόσο, τα σφοδρά ξεσπάσματα μανιακής ενέργειας και δημιουργικότητας εξισορροπούνταν από περιόδους «μαυρίλας», μοναξιάς και μελαγχολίας. Ο Μπετόβεν αναγνώριζε το πρόβλημά του και προσπαθούσε να αυτο-θεραπευτεί με ναρκωτικά (όπιο) και αλκοόλ… #

Και τέλος, κάτι για τον Γιαννούλη Χαλεπά.

Κοιμωμένη 2

η «Κοιμωμένη» του Χαλεπά

Λέει η Βικιπαίδεια πως τον χειμώνα του 1877 προς 1878, ο Χαλεπάς υπέστη νευρικό κλονισμό. Χωρίς κανέναν προφανή λόγο, άρχισε να καταστρέφει έργα του, ενώ επιχείρησε κατ’ επανάληψη να αυτοκτονήσει. Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα αίτια της ψυχασθένειάς του ήταν η τελειομανία του, η υπερκόπωση από την αδιάκοπη εργασία και ένας ατυχής έρωτας για μία νεαρή συμπατριώτισσά του, που την ζήτησε σε γάμο και οι γονείς της αρνήθηκαν να του την δώσουν. Ωστόσο, εκείνη την εποχή, με την ψυχολογία και την ψυχιατρική ακόμα στα πρώτα τους στάδια, οι γονείς του Χαλεπά και οι γιατροί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα βαθύτερα αίτια της ψυχασθένειας του νεαρού γλύπτη. Έτσι οι γονείς του τον έστειλαν ταξίδι στην Ιταλία, για να συνέλθει, αλλά η θεραπεία ήταν μόνο πρόσκαιρη. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα άρχισαν ξανά τα συμπτώματα: καταβύθιση στην σιωπή, απομόνωση, παραμιλητό και αναίτιο γέλιο.

Καθώς η κατάστασή του επιδεινώνονταν συνεχώς, το 1888, οι γιατροί διέγνωσαν «άνοια» και οι δικοί του αποφάσισαν να τον κλείσουν στο Δημόσιο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Στο Ψυχιατρείο, ο Χαλεπάς αντιμετωπίστηκε με τον σκληρό τρόπο που αντιμετώπιζαν όλους τους ψυχασθενείς την εποχή εκείνη: οι γιατροί και οι φύλακες είτε του απαγόρευαν να σχεδιάζει και να πλάθει, είτε του κατέστρεφαν οτιδήποτε εκείνος είχε δημιουργήσει και είχε κρύψει στο ερμάριό του. Λέγεται πως από όσα προσπάθησε να δημιουργήσει μέσα στο Ψυχιατρείο ένα μόνον έργο σώθηκε, κλεμμένο από κάποιον φύλακα και παραπεταμένο στα υπόγεια του ιδρύματος, όπου ξαναβρέθηκε τυχαία το 1942.

Το 1901, πέθανε ο πατέρας του και έναν χρόνο μετά, η μητέρα του πήγε στο Ψυχιατρείο για να τον πάρει πίσω μαζί της στον Πύργο της Τήνου. Στην Τήνο έζησε υπό την αυστηρή επιτήρηση της μητέρας του, η οποία πίστευε ότι ο γιος της τρελάθηκε από την τέχνη. Για τον λόγο αυτό, η μητέρα του δεν του επέτρεπε να ασχοληθεί ξανά με την γλυπτική, σε σημείο που αν εκείνος έφτιαχνε κάτι στοιχειώδες με κάρβουνο ή πηλό εκείνη το κατέστρεφε.

Όταν πέθανε η μητέρα του το 1916, ο Χαλεπάς είχε ξεκόψει παντελώς από την τέχνη του. Ζούσε πάμφτωχος βοσκώντας πρόβατα και φέροντας το βαρύ στίγμα του τρελού του χωριού. Βρήκε ωστόσο το κουράγιο και άρχισε ξανά να ασχολείται με την γλυπτική. Τα μέσα που διέθετε ήταν παντελώς πρωτόγονα και το επαρχιακό περιβάλλον εχθρικό προς κάθε αλαφροΐσκιωτο, αλλά εκείνος με πείσμα άρχισε να δημιουργεί για να κερδίσει τον χαμένο χρόνο.

Το 1923, ο Θωμάς Θωμόπουλος, καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και θαυμαστής του Χαλεπά, αντέγραψε σε γύψο πολλά έργα του γλύπτη για να τα παρουσιάσει στην Ακαδημία Αθηνών το 1925. Η έκθεση αυτή είχε ως αποτέλεσμα να βραβευθεί ο γλύπτης το 1927 με το Αριστείο των Τεχνών. Το γνήσιο ταλέντο του, αλλά και η φήμη του τρελού γλύπτη που ξαναβρήκε τα λογικά του, τον καθιέρωσαν ως τον «Βαν Γκογκ», τον «Ροντέν» ή τον «Πικάσο» των νεοτεριστών καλλιτεχνών. Το 1928 πραγματοποιήθηκε δεύτερη έκθεση έργων του στο Άσυλο Τέχνης, και το 1930, με την επιμονή μιας ανεψιάς του, ο γλύπτης αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αθήνα.

Έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του κοντά στους δικούς του, πάντα δημιουργικός και «μέσα στην πανελλήνια δόξα».

_____________________________________________________________________

Και τέλος: Morrissey

Έγραψε τόσα τραγούδια για την τρέλα, την κατάθλιψη και την παράνοια, που όταν τελικά έγινε καλά (ξαναγεννήθηκε) έγραψε ένα απ’ τα σπουδαιότερά του τραγούδια. At Last I am Born.

Κείμενο: Άρης Δημοκίδης