«Γεννήθηκα στον Πειραιά, στην Τρούμπα. Και μεγάλωσα στον Κορυδαλλό, εκεί έμεινα μέχρι τα 17 και μετά πέρασα στην Κρήτη, Νοσηλευτική. Όταν αποφοίτησα, δούλεψα για δυο χρόνια και μετά τα παράτησα και ασχολήθηκα με το θέατρο. Φρίκαρα μέσα στο νοσοκομείο γιατί τα είχα φανταστεί αλλιώς. Στη σχολή μας λέγανε ότι πρέπει να δίνεις και να προσφέρεις. Στο νοσοκομείο δεν ήταν έτσι, ήταν σαν βιομηχανία. Δεν άντεξα και παραιτήθηκα.

Θυμάμαι ότι μεγάλωσα στο δρόμο. Ήμουνα συνέχεια με μία μπάλα στο χέρι. Ράμματα, χτυπήματα στο κεφάλι. Παίζαμε μέχρι και πετροπόλεμο, κρυφτό, αμπάριζα. Είχαμε και μία άφτιαχτη οικοδομή στη γειτονιά και κάναμε μέσα αθλήματα. Πέρασα περίεργα, γιατί από μικρή δούλευα στον φούρνο του πατέρα μου. Δεν είχα την πολυτέλεια της χαλαρότητας της παιδικής ηλικίας. Εγώ χαλάρωνα μετά το σχολείο, πήγαινα στο φούρνο, μετά έβγαινα έξω στην πλατεία. Ήμουνα πιο πολύ της γειτονιάς παρά του σχολείου. Στο σχολείο υπερασπιζόμουν πάντα τους πιο αδύναμους. Είχαμε ας πούμε μια κοπέλα που ήταν πολύ ψηλή και αδύνατη και την έλεγαν ξυλάγγουρο. Κι εγώ της έλεγα ότι αν κάποιος την πείραζε θα είχε να κάνει μαζί μου. Δεν την πείραζαν γιατί εγώ ήμουνα πιο αλάνι και με ακούγανε. Και αν την πείραζαν, έπεφτε ξύλο κανονικά».

Vaso Kamaratou 07

Έχεις πραγματοποιήσει κάποιο από τα όνειρά σου;
Το να προστατεύω τους αδύναμους. Και συνέχεια το προσπαθώ. Και ο πατέρας μου έτσι ήτανε. Πάντα στο φούρνο μας έρχονταν μαύροι, Κινέζοι, Γιαπωνέζοι ή ομοφυλόφιλοι και είχα μία έφεση στους ανθρώπους του περιθωρίου. Παλιότερα το έκανα ακόμα και με βία. Αν έβλεπα ότι πειράζουν κάποιον στον δρόμο, έβαζα χειρόφρενο κατέβαινα κι έδινα μπουνιές κανονικά, δεν κόλλαγα σε τίποτα. Και τώρα δεν υπάρχει περίπτωση να μην αντιδράσω, απλά το κοντρολάρω, παλιά είχα ζωώδη ένστικτα. Δεν είναι ωραίο αυτό, πρέπει να κουλαντρίσεις τα ένστικτά σου για να είσαι πιο αποτελεσματικός στην βοήθεια που προσφέρεις και να μην κάνεις και εσύ κακό στον άλλο. Η βία είναι βία από όποια μεριά κι αν προέρχεται. Αυτό όμως το κατάλαβα μεγαλώνοντας. Είμαι ένα παιδί που κουβαλούσα πολύ θυμό και πίκρα από τα παιδικά μου χρόνια και μου έβγαινε έτσι, με βία, είναι λάθος αυτό. Πάντα μου άρεσε η καλλιτεχνική έκφραση, αλλά δεν είχα καμία επαφή με το θέατρο. Όταν παραιτήθηκα από το νοσοκομείο ήμουν πολύ ανήσυχη, έκανα πολλές δουλειές, διάφορες. Η τότε φίλη μου με προέτρεψε να πάω σε μία δραματική σχολή. Και ξεκίνησα από το Θέατρο επί Κολωνώ. Έκανα τον πρώτο μου αυτοσχεδιασμό με την Ελένη Σκότη και τρελάθηκα. Ανυπομονούσα να πηγαίνω κάθε εβδομάδα. Στον πρώτο αυτοσχεδιασμό μου είπε κάνε ότι έχεις κρίση πανικού και αυτό ήταν ευκολάκι για μένα, γιατί έχω περάσει από καταστάσεις κατάθλιψης και πανικού.

Πώς ήταν οι κρίσεις πανικού;
Πολύ χάλια. Είναι σαν να είχα ανέβει το Έβερεστ 15 φορές. Ξύπνησα και ήμουν άλλος άνθρωπος. Είχα 4000 χιλιάδες σκέψεις το δευτερόλεπτο. Νόμιζα ότι θα γίνω κατά συρροήν δολοφόνος. Έχασα 11 κιλά σε δύο εβδομάδες. Δεν κοιμόμουν τα βράδια. Νόμιζα ότι θα τρελαθώ και θα χρειαστώ νοσηλεία. Και με πήρε η φίλη μου και με πήγε στον ψυχολόγο, πάλι καλά. Με έσωσε. Στην αρχή δεν έπαιρνα χάπια γιατί ήμουν κατά. Αλλά μου είπε κάτι πολύ σοφό ο ψυχίατρος, αυτό που έχεις στον εγκέφαλό σου είναι χημεία. Αλλά με έκανε καλύτερο άνθρωπο αυτή η εμπειρία. Έμαθα πάρα πολλά.

Vaso Kamaratou 06

Τι έμαθες;
Έμαθα ότι είμαστε μόνοι μας ,τελείως. Αλλά με την καλή έννοια. Είναι πολύ παράξενο αυτό και τρομακτικό στην αρχή. Δεν είμαστε τίποτα και αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να έρθουμε πιο κοντά σε μας, αυτός είναι ο στόχος. Στην ψυχοθεραπεία έμαθα ότι έχω και θέμα με την βία.

Τι είναι για σένα η τέχνη, το θέατρο;
Η τέχνη, οποιαδήποτε τέχνη, σε κάνει να σκέφτεσαι λίγο διαφορετικά τον κόσμο, σε κάνει να παρατηρείς πιο πολύ τον εαυτό σου και τους άλλους. Ότι δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο, ότι υπάρχουν 3000 γκρίζα στη ζωή. Για να ξεκινήσω να δημιουργώ πρέπει κάτι να μου συμβεί, να πάθω κάτι. Στον δρόμο, στον ύπνο μου, οτιδήποτε. Η τέχνη για μένα είναι κάτι που με αφορά και θέλω να το επικοινωνήσω με σένα και αυτό εντέλει μπορεί να απασχολεί και εσένα. Και όταν δημιουργώ, αυτό γίνεται το κέντρο της ζωής μου. Μου συμβαίνουν και διάφορα πράγματα, μέχρι και μεταφυσικά, που προέρχονται από αυτό. Όλο βλέπω σημάδια ότι αυτό πρέπει να το κάνω. Με απασχολεί πολύ το θέμα της παιδικής κακοποίησης, γιατί μου έχει συμβεί. Αποφάσισα να κάνω περφόρμανς γιατί δεν με ενδιαφέρει να υποδύομαι, θέλω να είμαι εκεί για το κοινό και να είμαστε μαζί σε αυτό.

Vaso Kamaratou 09

Για την αυτοκτονία τι πιστεύεις;
Δεν ξέρω, τα βλέπουν όλα, δεν θέλουν άλλο και λένε, παιδιά γεια σας τώρα. Παλαιότερα είχα την άποψη ότι δεν είναι σωστό, ότι είναι παραίτηση. Δεν είναι έτσι όμως, είναι τόσο λεπτή η γραμμή που ούτε καν το φανταζόμαστε.

Βιοπορίζεσαι από το θέατρο;
Όχι βέβαια. Δουλεύω στο bios. Θα ήθελα κάποια στιγμή, όμως. Για ηθική ικανοποίηση και μόνο. Και γιατί έχω κουραστεί να κάνω άλλες δουλειές, δουλεύω από τα δώδεκά μου.

Ποιος είναι ο μεγάλος σου φόβος;
Δεν θα ήθελα ποτέ να φτάσει η στιγμή που θα είμαι μεγάλης ηλικίας και θα ξαπλώνω στο κρεβάτι και δεν θα ξέρω αν θα ξυπνήσω το πρωί γιατί ίσως το σώμα μου να μην θέλει να ξυπνήσει το πρωί. Έχουμε τόσα όνειρα για δόξα, για χρήμα, αλλά τελικά δεν είμαστε τίποτα. Είμαστε το τώρα, αυτή η στιγμή που κάθομαι και σου μιλάω. Αλλά το ξεχνάμε οι άνθρωποι.

Τι σου δίνει δύναμη;
Δεν πιστεύω στην θρησκεία, πιστεύω όμως στον Χριστό, σε αυτόν τον τύπο. Με βοήθησε πάρα πολύ όταν περνούσα τους πανικούς και την κατάθλιψη, ήμουνα μόνη μου με αυτόν. Από αυτόν ζήτησα βοήθεια στα δύσκολα. Στην εκκλησία πάω όποτε θέλω και ανάβω κερί για όποιον θέλω εγώ, δεν ξέρω από ευαγγέλια και τέτοια. Από παιδί είχα υπαρξιακές αναζητήσεις. Όταν ήμουνα πολύ χάλια, περπατούσα πολύ για να μην τρελαθώ. Πέρναγα έξω από την Καπνικαρέα και ήθελα να μπω μέσα αλλά η πόρτα ήταν κλειστή. Και ήταν εκεί η κ. Μαρία που καθάριζε, και την ρωτάω μέσα τον πανικό μου “είναι κλειστά”; Και μου λέει “ναι παιδί μου αλλά κάτσε να σου ανοίξω”, χωρίς δεύτερη σκέψη. Μπήκα μέσα και άρχισα να του μιλάω και να κλαίω μαζί του. Μόνο αυτόν είχα εκείνη την στιγμή. Έψαχνα κάποιον να με κρατήσει. Και ήταν αυτός εκεί για μένα. Οι γονείς μου δεν είχαν καμία σχέση με την εκκλησία. Εμένα μου άρεσε πάντα η φιγούρα του Χριστού. Το ότι ήταν ταπεινός και προστάτευε τους αδύναμους και προσέφερε αγάπη, αυτό είναι ουσιαστικά ο Χριστός.

Vaso Kamaratou 02

Ο έρωτας τι είναι για σένα;
Έχω υπάρξει πολύ drama queen στη ζωή μου, έχω ερωτευτεί πάρα πολύ αλλά πιστεύω ότι δεν υπάρχει ο έρωτας. Έχω πάει και με άντρες και με γυναίκες, αλλά τελικά συνειδητοποίησα ότι αγαπώ τις γυναίκες, πάντα τις αγαπούσα. Ο έρωτας υπάρχει όσο εμείς θέλουμε να υπάρχει. Είναι τέλειο για τους τρεις μήνες που διαρκεί. Εγώ είμαι τέσσερα χρόνια με την κοπέλα μου και είμαστε πολύ καλά, αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχει έρωτας. Ο έρωτας είναι το πιο εγωιστικό πράγμα που υπάρχει, θα σε κάνω όπως θέλω εγώ. Ερωτευόμαστε την ιδέα που έχουμε για τον άλλον. Δεν τον αφήνουμε ελεύθερο, είναι απίστευτο αυτό το πράγμα. Η συντροφικότητα είναι κάτι παρά πολύ ωραίο άλλα δύσκολο, πρέπει να αποδεχθείς τον άλλον όπως είναι και να σε αποδεχτεί και αυτός. Το σεξ είναι άλλο πράγμα.

Η Βάσω Καμαράτου πρωταγωνιστεί στο “Εδώ δεν υπάρχει άσυλο”, μία ταινία-ντοκιμαντέρ για τα συγκροτήματα της ανεξάρτητης, ελληνικής μουσικής σκηνής της δεκαετίας του ’80.

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος